ลิต้าไม่ได้เขียนมาหาเป็นเวลานาน คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า มีใครแอบสงสัยว่าลิต้าเป็นยังไงบ้าง ยังเขียนนิยายอยู่ไหม ตอบเลยว่าไม่มีวันไหนที่ไม่นึกถึงการเขียน และ ยังเขียนอยู่ในทุก ๆ วัน แต่ที่เพื่อน ๆ ไม่ได้ยินข่าวคร่าวจากลิต้า เป็นเพราะลิต้ากำลังโฟกัสงานเขียนภาษาอังกฤษ ที่เป็นความตั้งใจเดิมแต่ต้น 

เพื่อนหลาย ๆ คนอาจจะรู้จักลิต้าผ่านนิยาย หลงทางรัก นครมายา หรือ บางคนอาจจะรู้จักลิต้าผ่านดราม่าในกลุ่มแม่บ้านในเฟสบุ๊กกลุ่มหนึ่ง

เหตุการณ์นั้นเคยเป็นเหตุการณ์ที่ลิต้าเคยคิดเสียใจที่มันเกิดขึ้น แต่ในวันนี้ลิต้ารู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งสุดกำลังใจ เพราะถ้าไม่มีเหตุการณ์ในวันนั้น จะไม่มีบล๊อกโพสนี้ จะไม่มีเรื่องราวที่ลิต้าได้ถ่ายทอดนิยายอิงเรื่องจริง หลงทางรัก นครมายา การได้เขียนนิยายเรื่องนี้ทำให้ลิต้าได้รู้จักเพื่อน ๆ ที่เป็นกำลังใจให้ลิต้าในวันนั้น และที่สำคัญทำให้ลิต้าค้นพบว่าถ้าลิต้าตั้งใจทำอะไรซักอย่าง ก็สามารถทำได้ การได้เขียนเรื่องราวให้เพื่อน ๆ ได้อ่าน และ การได้เขียนมันจนจบสร้างความมั่นใจว่า ลิต้าสามารถทำเป้าหมายใหญ่ในใจที่ลิต้ามีตั้งแต่วันที่ค้นพบความรักในการเขียน

และลิต้าก็อยากจะบอกเพื่อน ๆ ว่า วัน ๆ นั้นได้มาถึงแล้ว ลิต้าได้ซุ่มเขียนบล๊อกโพสเป็นภาษาอังกฤษอยู่ระยะหนึ่ง รวมถึงบทความต่าง ๆ ใน Medium และได้ผ่านประสบการณ์อีกมากมาย ที่ทำให้ลิต้าก้าวผ่านความกลัว จนวันนี้ลิต้าพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นนิยายเรื่องใหม่ นิยายเรื่องนี้ลิต้าเขียนเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อน ๆ ไม่ต้องแปลกใจที่จากนี้ไปทุกคนจะได้รับบทความจากลิต้าเป็นภาษาอังกฤษนะคะ ภาษาไทยจะมีตามมาไหม ยังตอบไม่ได้ ระหว่างนี้ถือว่าเพื่อน ๆ ได้ฝึกภาษาอังกฤษไปในตัว หรือ ใครจะอ่านผ่าน google translate ก็ตามแต่เพื่อน ๆ จะชอบใจ เรื่องราวเกี่ยวกับอะไรนั้น ลิต้าจะเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังอีกทีในจดหมายฉบับถัดไปนะคะ รับรองว่าเข้มข้น เดือดพล่านแน่นอน 

สำหรับคนที่ยังไม่ได้เป็นสมาชิกจดหมายข่าวภาษาอังกฤษ สามารถลงทะเบียนได้ง่าย ๆ ด้วยอีเมลล์เลยค่ะ แล้วเจอกันในจดหมายฉบับหน้านะคะ

Lalita Janette, The Author of The Heart Healing Novel

A monthly fresh-baked novel based on a true story and more from Author Lalita Janette. A mental breakdown led Lalita into the Psychedelic world to meet with her inner darkest secret. Will she be able to get out of the illusion? Subscribe and read now!

สำหรับวันนี้แวะมาส่งเสียง ขอความรัก และหวังว่าเพื่อน ๆ ยังไม่ลืมลิต้านะคะ

รัก และ คิดถึงทุกคนเสมอ

ลิต้าเจน

ขอขอบคุณที่อยู่ด้วยกัน

รัก

ลิต้า เจน

ที่แน่นอนไม่ลืมความหวาน

พร้อมแล้ว ไปกันเลย

ขอบคุณที่สนับสนุนฉันในการเดินทางของลิต้า และตอนนี้ลิต้าได้เข้าสู่การเดินทางครั้งใหม่ด้วยสถานะใหม่ จะมีอะไรอีกมากมายที่จะแบ่งปันอีกเพียบ

สำหรับคอรักโรแมนติกไม่ผิดหวังแน่นอน

เจอกันใหม่นะ รักมาก

ลิต้า เจน

จริง ๆ ต้องท้าวความไปแต่อ้อนแต่ออด ฉันนั้นชอบเพชรมาก เรียกว่าขั้นหลงไหล ชอบความคงทน ความเปล่งประกาย สวยงามดั่งกับดวงดาว มีความฝันว่าวันหนึ่งจะได้รับแหวนเพชรเม็ดงามจากคนที่รัก ฝันก็แล้ว วาดวิมาน มโน และทุกเทคนิคของกฎแรงดึงดูด แต่ก็ไม่เป็นจริงเสียที จนในที่สุดก็ปล่อยวาง 

ถ้าเป็นคุณชาลีแล้ว เธอจะเอาก้อนกรวดอะไรมาขอ ฉันก็รับทั้งนั้น เพราะหัวใจของเธอนั้นดั่งทอง ดวงตาทอประกายดั่งเพชร ฉันจะต้องการอะไรอีกเล่า แต่เมื่อเธอเสนอ ฉันก็รับสนอง

คุณชาลีพาฉันไปดูแหวนเพชรมากมาย มากจนมึน เพชรใหญ่ ๆ ก็อยากได้ แต่อยากได้มากกว่าคือความสบายใจของคุณชาลี แหวนวงแรกที่ลองขนาด 0.7 กะรัต ฉันลองแล้วก็แวบมองคุณชาลีว่าจะพูดยังไง ใหญ่ไปเล็กไป รับราคาได้เปล่า สำหรับฉันแล้ว 0.7 กะรัตนี่ก็ใหญ่สมมือ นิ้วฉันก็ไม่ใหญ่เท่าไหร่ คุณชาลี บอกมันเล็กไปหน่อย อู้ย เธอจ๋า ดวงตาฉันเปล่งประกาย แสดงว่าใหญ่กว่านี้ก็ได้ซินะ ฮ่า ๆ 

เอาเป็นว่าเราก็ไปดูกันแทบทุกแบรนด์ ไม่ว่าจะ Cartier, Bvlgari, Chopard, Tiffany, Piaget, รวมถึง แบรนด์ที่แพงแสบทรวงอย่าง Harry Winston (ก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่รู้จักหรอกนะ ก็เพิ่งจะรู้จักนี่แหละ) นอกจากนั้นก็ไปมันทุกร้าน รวมทั้งไม่มีแบรนด์ด้วย 

อยากเอารูปมาให้เพื่อน ๆ ได้ชม ไปด้วยกัน เพราะมันเป็นประสบการณ์หนึ่งที่คงไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ ใครชอบแบบไหนเม้นท์มาคุยกัน บางวงในนี้ก็ใหญ่มโหระทึก ก็รู้ว่าคงเกินงบคุณชาลี แค่มีโอกาสได้ลองซักครั้งก็ดีใจแล้ว แล้วเพื่อน ๆ คิดว่าอิฉันจะเลือกวงไหน เอ๊ะ หรือ จะไม่ซักวง ยังไง เดี๋ยวมาอัพเดรตต่อในตอนหน้า ตอนนี้ดูรูปและคำบรรยาย เป็นอาหารตาไปพลาง ๆ 

สมัครสมาชิกเป็นครอบครัว ลิต้า เจน เพื่อติดตามตอนต่อไปง่าย ๆ ด้วยอีเมลล์ลิ้งค์ข้างล่างเลยจ้า

Subscribe now

เริ่มจาก การฉลองปีใหม่ 2020 อย่างมีสไตล์ในโรงแรมหรู มองออกไปเห็นท่าเรือซิดนีย์ ชนแก้วแชมเปญ ตอนพลุฉลองปีใหม่ลอยขึ้นประดับทั่วท้องฟ้า ประกาศว่าปีใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ฉัน และ คู่หมั้นของฉัน คุณชาลี พวกเรามอบจุมพิตให้แก่กันอย่างหวานซึ้ง พร้อมทั้งกระซิบอวยพรปีใหม่ที่ข้างหู โดยที่ไม่รู้เลยว่า อะไรกำลังรอเราอยู่ข้างหน้า

จริง ๆ แล้ว สัญญาณแปลก ๆ ว่าปีนี้น่าจะไม่เหมือนปีที่ผ่านมาก เริ่มขี้นตั้งแต่ เมื่อเราเดินทางจากประเทศออสเตรเลียไปยังประเทศในมหาสมุทรแปซิฟิกที่เป็นหมู่เกาะเล็ก ๆ มีชื่อวานูอาตู กองตรวจคนเข้าเมืองดูจะลังเลที่จะให้ฉันเข้าไปในประเทศ เพราะฉันถือหนังสือเดินทางไทยน่ะซิ

ทำไมน่ะเหรอ? อย่างที่เรารู้ ๆ กันอยูว่า โรคประหลาดที่ตอนนี้กำลังเป็นปัญหาสำหรับทุกประเทศทั่วโลก ครั้งหนึ่งมันเริ่มต้นที่ประเทศจีน และแผ่กระจายไปยังบ้านเกิดของฉัน ประเทศไทย ถึงแม้ว่าตัวเลขของผู้ติดเชื้อจะยังน้อยมากเมื่อเทียบกับที่เป็นอยู่ในเวลานี้ กระนั้นแล้ว กองตรวจคนเข้าเมืองของประเทศวานูอาตูก็ไม่แน่ใจว่าควรจะให้ฉันเข้าไปประเทศเขาดีรึเปล่า โชคยังดีที่สุดท้ายเขาก็ยอมให้ฉันเข้า

พวกเราท่องไปในดินแดนที่เต็มไปด้วยความลึกลับ วานูอาตู และเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ มากมาย เราปรารถนาที่จะได้เดินทางท่องเที่ยวอย่างนี้ต่อไป

แต่เหมือนว่าชะตาชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ ไม่ได้เป็นไปตามที่พวกเราคาดหวัง รวมถึงสำหรับทุก ๆ คนบนโลกนี้ด้วย

เพียงหนึ่งเดือนนับจากวันที่เราเข้าสู่ประเทศวานูอาตู ไวรัสตัวใหม่ได้เดินทางไกลไปทั่วโลก ใครจะคิดว่ามันจะเป็นไปได้ถึงเพียงนี้?

เรารีบรุดกลับมายังออสเตรเลีย ถึงออสเตรเลียเพียง ไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ชายแดนจะปิดลง และได้เดินทางต่อไปยังประเทศไทย โชคดีที่ปลอดภัย เราเข้าเขตประเทศไทย ในวันสุดท้ายก่อนที่ชายแดนไทยจะถูกปิดเช่นกัน

ที่นี้เหลือแต่รอ เรารอและรอและรอให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่มันก็ไม่เป็นเช่นนั้น

ในที่สุด เราก็ต้องยอมรับว่าโลกคงจะไม่เหมือนเดิม แต่ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป ด้วยหัวใจที่สั่นกลัว และ น้ำตาที่นองหน้า ฉันต้องยอมให้คุณชาร์ลีกลับไปฝรั่งเศสตามลำพัง ฉันอยากจะตามเขาไปใจแทบขาด แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ เพราะพรมแดนของฝรั่งเศสนั้นถูกปิดแล้ว มีเพียงคนของเขาเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าประเทศได้

เหมือนชะตาได้ผลักไสให้เราต้องจากกัน โดยไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้พบกันอีก บรรดาข่าวทั้งหลาย พากันประโคมความน่ากลัวของโรคประหลาดนี้ และแน่นอนที่สุด ทำให้เรากลัวจนสำเร็จ หัวสมองของเราเต็มไปด้วยจินตนาการความคิดเชิงลบของสิ่งร้าย ๆ ที่จะเกิดขึ้น จะทำอย่างไร ถ้าพรหมแดนไม่เปิดในหนึ่งปีหรือสอง หรือ มากกว่านั้นละ จะทำอย่างไร ถ้าเราคนใดคนึงเกิดติดโรคบ้านี่ขึ้นมาละ จะทำอย่างไร ถ้า ๆ ๆ ๆ ๆ

ราวกับว่าเบื้องบนต้องการสอนให้เราใช้ชีวิตบนความวางใจ ในเวลาที่ไม่สามารถคาดการณ์อนาคตได้นั่นมันง่ายซะที่ไหน

คุณชาร์ลีกลับไปประเทศฝรั่งเศส เพื่อจัดการงานเอกสารให้กับรัฐบาล เนื่องจากมรดกที่เขาได้รับหลังจากการจากไปของแม่ของเขา แม่ที่เป็นครอบครัวคนสุดท้าย ภายใต้ชีวิตที่ดูยุ่งวุ่นวาย ซ่อนไว้ซึ่งความเศร้าโศก

ในเวลาเดียวกัน รอยร้าวในวัยเด็กที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด ก็ถึงเวลาประทุขึ้น  ฉันและน้องสาว เรามีปากเสียงกันครั้งใหญ่ พวกเราไม่ไดัคุยกันอีกเลยตั้งแต่นั้นมา ฉันเจ็บปวดและแสนทุกข์ใจ อาศัยเวลาที่ทำให้ฉันทำใจได้ ว่าบางส่ิงจำเป็นต้องเป็นไปในแบบของมัน

แต่อย่างไร ฉันรู้สึกขอบคุณเรื่องที่เกิดขึ้น ความเจ็บปวดได้ทำให้ฉันเติบโต ฉันพอใจกับตัวตนใหม่ที่ฉันเป็น แม้ว่าสถานการณ์ภายในครอบครัวของฉันดูเหมือนจะไม่ดีขึ้น แต่ฉันได้กลับมารักตัวเอง และหยุดที่จะรับผิดชอบต่อความสุขของคนอื่น และเลือกที่จะดูแลความรู้สึกตัวเองก่อน ฉันรู้ว่าเวลาจะเยียวยาสิ่งที่เกิดขึ้น ตามที่ควรจะเป็น

ฉันได้เขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ชื่อว่า

เลิกที่จะรู้สึกผิด และใช้ชีวิตอย่างอิสระ ต่อ ความคาดหวังจากคนในครอบครัว

รักคนอื่นอย่างไร ในขณะที่ยังเคารพตัวเอง

ฉันได้บอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นและการก้าวข้ามผ่านเรื่องราวเหล่านั้น ตอนนี้มีแต่ภาษาอังกฤษนะคะ

และราวกับว่าฉันได้ก้าวผ่านบททดสอบที่รั้งฉันไว้ในประเทศของฉัน ประเทศฝรั่งเศสประกาศเปิดพรมแดน ฉันได้พบกับคุณชาร์ลีที่รักของฉันอีกครั้ง

ฉันมาถึงบ้านเก่า อายุกว่าร้อยปีที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ 5 เอเคอร์ในแถบชนบทของฝรั่งเศส งดงามราวกับความฝันว่าได้เป็นเจ้าหญิงในปราสาทเก่าแก่

นั่นเป็นเพียงภาพอันสวยงามที่ฉาบฉวบ ลึกไปกว่านั้น บ้านหลังนี้มีพลังงานบางอย่างปกคลุมอยู่ ความเศร้าโศกจากการสูญเสียคนที่รัก ทั้งยังงานบ้านมากมายที่ต้องรับผิดชอบ เพียงเพื่อรักษาบ้านหลังเก่าให้คงสภาพอยู่ ราวกับว่า แค่นี้ยังไม่หนักมากพอ หน้าหนาวก็ก้าวเข้ามา ตามมาด้วยมาตรการล็อกดาวน์อย่างต่อเนื่อง

นอกจากคุณชาลีแล้ว ฉันแทบไม่ได้เจอใครเลยในปีนั้น แต่ความโดดเดี่ยวและความเงียบนั้นมีข้อดีของมัน ฉันเรียนรู้ที่จะวิเคราะห์ และ แยกแยะเสียงในหัวของฉัน ฉันแยกแยะความคิดของคนอื่นออกจากฉันได้ เอาเข้าจริง ๆ ฉันเริ่มตระหนักได้ว่า เสียงในหัวของฉันมันไม่ใช่เสียงของฉันด้วยซ้ำ

เสียงที่มาในความเงียบนี้ กระซิบทั้งความกลัวและความเกลียดชัง มันทำลายความศรัทธา แต่ท่ามกลางเสียงที่อึงอื้อ ฉันได้ยินพระสุรเสียงแห่งความรักของพระเจ้า เสียงนั้นขับไล่ความคิดที่น่ารังเกียจเหล่านั้นออกไป ท้ายที่สุด ทางเลือกเป็นของฉัน ว่าจะฟังเสียงของใคร?

ไม่เพียงแต่ฉันจะสามารถแยกแยะเห็นสิ่งที่อยู่ในหัวของฉันเท่านั้น ฉันยังพบความหลงใหลในการเขียนในภาษาแม่ของฉันที่บ้านหลังนี้ ฉันเขียนนวนิยายเรื่องแรกของฉันจนจบ ฉันมีความสุขมาก และฉันกำลังเขียนนวนิยายเล่มที่ 2 ต่อ เป็นเรื่องราวที่เกิดก่อนนวนิยายเรื่อง Wild love Holy Island ที่ฉันเริ่มเขียนเป็นภาษาอังกฤษ

ฉันยังเขียนมินิซีรีส์อีกด้วยเรื่อง “กรุของเก่า บ้านหลังน้อย ร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส” เพื่อระลึกถึงสถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของเรื่องราวมากมาย

ตอนนี้มีเป็นภาษาไทยเท่านั้น ภาษาอังกฤษกำลังจะมาในเร็วๆ นี้ ต้องขอขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ไม่มีครอบครัวลิต้าเจน ก็คงไม่มีวันนี้ ซาบซึ้งจริง ๆ

ในแต่ละวัน นอกจากการได้นั่งเงียบ ๆ และเขียนหนังสือแล้ว ยังมีงานบ้านให้ทำนับล้านรายการ ข้าวของที่สะสมจำนวนมาก ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา จากรุ่นต่อรุ่น

หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดของคนที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ คือภาพวาดด้วยมือของผู้หญิงคนหนึ่งใต้ภาพมีนามว่าฟอลล็อกซ์ วาดในปี ค.ศ 1889 เธอน่าจะเป็นคุณย่าทวดของคุณชาร์ลี

เราทำความสะอาดข้าวของทุกอย่าง และสัมผัสถึงความสุข ความเจ็บปวด และความเศร้าของช่วงเวลาทุกอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในข้าวของแต่ละชิ้น

เรานำเอางานศิลปะเก่าเก็บไว้ในห้องเก็บของ ขึ้นแขวนที่ผนัง จัดเรียงและตกแต่งบ้าน เพื่อเตือนให้เรานึกถึงความรุ่งโรจน์ในสมัยก่อน เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เราสัมผัสได้ถึงกระบวนการเยียวยา ผ่านน้ำตาและหยาดเหงื่อของการทำงานอย่างหนักของเรา

บ้านหลังนี้ถูกขายในที่สุด อย่างน่าอัศจรรย์ ทั้ง ๆ ที่เป็นช่วงล็อกดาวน์ของประเทศฝรั่งเศส

บ่ายวันหนึ่ง แสงแดดจัดจ้า ในช่วงกลางฤดูหนาว ต้นมิโมซ่าบานสะพรั่ง ออกดอกสีเหลือง ส่งกลิ่นหอมของการเริ่มต้นใหม่แผ่กระจายไปทั่วทั้งสวน

เราเปิดประตูให้คู่รักที่น่ารักมาเยี่ยมเยียนบ้านของเรา พวกเขารู้สึกผูกพันกับบ้านหลังนี้ทันที และพวกเราก็รู้สึกชอบพอพวกเขาเช่นกัน กระบวนการซื้อขายเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย และราบรื่น

บ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเรา ถูกส่งมอบให้กับเจ้าของคนใหม่ ซึ่งเราเชื่อว่าคู่ควรกับบ้านที่สวยงามหลังนี้ และพวกเขาจะรักและทะนุถนอมบ้านหลังนี้ต่อไปอย่างไม่ต้องสงสัย

บทหนึ่งของการใช้ชีวิตในบ้านแถบชนบทถูกปิดลง เราไม่เพียงแต่ย้ายไปบ้านหลังใหม่ แต่พวกเราได้ย้ายไปประเทศใหม่ เราจากประเทศฝรั่งเศสเป็นการถาวร และเลือกประเทศอันดอร์ราเป็นถิ่นฐานใหม่ของพวกเรา

ความคิดที่จะออกจากฝรั่งเศสนั้น ชัดเจนในหัวของคุณชาร์ลี ตั้งแต่เขายังเป็นวัยรุ่น เมื่อแม่ของเขาเสียชีวิตลง ก็ไม่มีสิ่งใดผูกมัดและฉุดรั้งเราไว้ที่ประเทศฝรั่งเศสอีกต่อไป คุณชาลีได้เดินทางเป็นเวลานานเพื่อจะได้ค้นพบประเทศใหม่ ๆ  และประเทศอันดอร์ราเป็นประเทศที่เราคิดว่าเหมาะสมกับช่วงเวลานี้และสถานการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตของเรา

เมื่อย้ายมาประเทศอันดอร์รา ฉันรู้สึกว่าชีวิตของเรามั่นคงและปลอดภัย ประเทศนี้มีเสน่ห์ ด้วยเพราะธรรมชาติที่สวยงาม หนึ่งในประเทศที่มีอากาศและน้ำที่บริสุทธิ์ที่สุด ไม่เพียงแต่ธรรมชาติที่น่าประทับใจ ระบบการบริหารยังเป็นมิตร และส่ิงที่มีค่ามาก ๆ และเป็นส่ิงที่เป็นที่ภาคภูมิใจของประเทศ นั่นคือ ความปลอดภัย ปราศจากซึ่งอาชญากรรมและความรุนแรงในประเทศอันดอร์รา มันไม่ใช่แค่คำพูดที่สวยงาม แต่มันคือความจริง ครั้งหนึ่งเราลืมล็อครถ เชื่อไหมว่า ไม่มีอะไรหาย ไม่มีใครแตะรถด้วยซ้ำ นี่เป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่เรารู้สึกว่า ดีที่สุด

อีกอย่าง! เราซื้ออพาร์ตเมนต์ อพาร์ตเมนต์แรกของเรา ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่บ้านของเราที่เราจะพักอาศัย แต่เป็นการซื้อเพื่อการลงทุน ฉันรู้สึกสบายใจและปลอดภัยที่จะเก็บเงินของเราไว้ในการลงทุนที่มั่นคง

อีกอย่างที่ทำให้ปีนี้เป็นปีที่น่าตื่นเต้นสำหรับการเริ่มต้นใหม่ก็คือ  พวกเราหมั้นกันอย่างเป็นทางการ ในสถานที่ที่สวยงามเต็มไปที่เต็มไปด้วยความทรงจำ โรงแรม La Gavina

ฉันเคยฝันถึงวันนี้มาแสนนาน แต่อย่างไรก็ตาม สถานะทางสังคมมีความสำคัญต่อฉันน้อยลงไปทุกที เพราะฉันรู้สึกมั่นคงในความสัมพันธ์ของเรา ความรักและความผูกพันที่เราเติมเต็มให้กันและกัน ฉันได้รับความรักและความชื่นชมจากผู้ชายที่แสนจะมีเสน่ห์และยังเต็มไปด้วยความน่าเคารพ คงไม่มีคำไหนที่จะเพียงพอที่จะแสดงความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณชาร์ลีและความสัมพันธ์ของเรา แค่นี้ฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

วิดีโดตอนโทรบอกพ่อเรื่องงานการหมั้น ทั้งขำทั้งซึ้ง หวังว่าเพื่อน ๆ จะได้แรงบันดาลใจจากวีดีโอนี้นะคะ

แม้ช่วงปีที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยความยุ่งยากและข้อจำกัดในการเดินทาง แต่เราก็ยังได้เดินทางไปประเทศแอฟริกาใต้ในช่วงปีใหม่ปีที่แล้ว และประเทศกรีซในเวลาต่อมา และอีกสองสามทริปใกล้ ๆ ที่ประเทศสเปน

ตอนนี้ในขณะที่ฉันกำลังนั่งเขียนทบทวนเรื่องราวของปีที่ผ่านมาอย่างสบายใจ พวกเรากำลังท่องเที่ยวอยู่ในประเทศตุรกี

ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่พวกเรายังสามาถเดินทางท่องเที่ยวได้ และได้เห็นโลกที่สวยงามที่ยังคงทำให้ฉันต้องแปลกใจอย่างเช่นเคย

แต่สิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดในตัวเองก็คือ ฉันได้เอาชนะความกลัวการถูกตัดสิน และพาตัวเองเข้าสู่โลกออนไลน์ด้วยการเปิดช่อง Youtube! Lita Jane เพื่อน ๆ สามารถติดตามเรื่องราวของฉันได้ กดกริ่งเพื่อรับชมวิดีโอใหม่ที่กำลังจะมา

ปีนี้เป็นปีที่น่าสนใจ เต็มไปด้วยสารพัดสารพรรณสิ่ง…และ ปีใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะขอพรอะไร หลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันหวังว่าในปีที่แล้ว ไม่ได้เกิดขึ้น และสิ่งมหัศจรรย์มากมายที่ฉันไม่ได้คาดหวังไว้ก็เกิดขึ้นซะอย่างนั้น!

โลกคงจะไม่เหมือนเดิม แต่เราจะผ่านมันไปด้วยกัน ปีนี้จะเป็นอย่างไรฉันก็ไม่รู้ แต่เชื่อเถอะว่า ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่อยู่เคียงข้าง

ติดตามเรื่องราวของลิต้าได้ ด้วยการลงทะเบียนด้วยอีเมลล์ด้านล่างนี่เลยคะ ปีใหม่นี้พวกเราจะได้ร่วมเดินทางไปด้วยกัน

Subscribe now

ลิต้ามีข่าวหวานให้เพื่อน ๆ ได้ร่วมยินดีและอินไปกับพวกเรา

ลิต้าหมั้นแล้วค่ะ อิ้ว เขินซิคะ

ต้องบอกว่า แต่ก่อนลิต้าอยากแต่งงานมาก อยากเป็นเจ้าสาวในชุดฟูฟ่อง

แต่แฟนลิต้า ตอนนี้ต้องเรียกว่าคู่หมั้นซินะ เขายังเด็ก

เด็กกว่าลิต้าถึง 8 ปี อุ้ย กินเด็ก

เรื่องแต่งงานเขาคิดช้ากว่าเรามาก

แต่ความรักเขาจริงจังมั่นคง

รอจนเลิกรอ แต่ไม่แต่งก็ไม่สำคัญ ฉันรักคนนี้นี่แหละ

แต่เพราะความแสนดีของเขา ทำให้ลิต้ามั่นใจ

ผู้ชายคนนี้ไม่เจ้าชู้แม้แต่น้อย

ความรับผิดชอบ ระเบียบวินัยสูงมาก ทั้ง ๆ ที่อายุยังน้อย

เราพบกันเมื่อปี 2016 กี่ปีมาแล้วละนี่ มีแต่รักมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น

พ่อแม่ลิต้าแยกทางกันตอนลิต้ายังเด็ก โตมาก็ยังมาเจอผู้ชายเจ้าชู้เข้าอีก

เคยคิดว่ารักแท้จะมีจริงหรือ อยู่กันไปนานวันก็คงเบื่อ

แต่ถึงแม้เราจะเคยผ่านเรื่องราวที่เจ็บปวดมาซักแค่ไหน

และถึงเราอยากจะปฏิเสธว่าความรักไม่มีอยู่จริง

เราก็คงจะปฎิเสธไม่ได้หรอกว่า ก็เพราะความรักนี่แหละ ที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่ในทุกวันนี้

เป็นกำลังใจให้ทุกคนได้พบรักแท้

มีวิดีโอมาฝาก เป็นวีดีโอตอนโทรหาพ่อ

แฟนโทรหาพ่อขออนุญาติแต่งงาน ทั้งซึ้งและขำ

หวังว่าเพื่อน ๆ คงได้แรงบันดาลใจไปกับเรื่องราวของเรานะคะ

รายละเอียดการขอแต่งงานไว้จะมาเล่านะคะ

หลังจากผลัดผ่อนความฝันของตัวเองมาเป็นเวลานาน เพราะความกลัว ว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับเรา และคำวิจารณ์ที่ฉันอาจจะได้รับ รวมถึงการสูญเสียความเป็นส่วนตัวในชีวิต

พอเสียทีอยู่แบบกล้า ๆ กลัว ๆ ทำแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ฉันเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความกลัว ไม่ว่าจะต้องเจอกับคนรัก หรือ คนชังก็ยอม แต่ฉันจะไม่นั่งอยู่ในเงามืด พื้นที่เล็ก ๆ อันปลอดภัย ในเมื่อฉันมีศักยภาพและมีเรื่องราวมากมายที่จะแบ่งปัน

ฉันเริ่มเขียนโดยไม่ให้ใครรู้ว่าฉันเป็นใคร ทั้งหมดเป็นเพราะฉันชอบแสดงออก แต่ฉันกลัวสิ่งที่อาจมาพร้อมกับชื่อเสียง

แต่เสียงในใจของฉัน บอกให้ฉันในแบ่งปันเรื่องราวในโลกออนไลน์ ฉันให้เหตุผลเป็นล้านว่าทำไมมันถึงไม่ใช่ความคิดที่ดี ฉันนั่งทบทวนข้อเสียทั้งหมด เพื่อที่จะมาพยายามเงียบเสียงในใจนั้น แต่มันไม่เคยประสบความสำเร็จ

มันกลายเป็นเสียงที่กระซิบแผ่วเบา เมื่อเวลาผ่านไป ฉันจึงตระหนักได้ว่า การเดินทางในโลกไซเบอร์ มันคือเส้นทางแห่งการเติบโตทางจิตวิญญาณของฉัน เพื่อให้ฉันได้เอาชนะความกลัวว่าจะไม่ถูกรัก ถูกวิพากษ์วิจารณ์ และการต้องการการยอมรับจากผู้อื่น

จิตวิญญาณของฉันเชื่ออย่างมาก ในความเป็นไปได้และความสามารถในการเอาชนะเสียงวิพากวิจารณ์เหล่านั้น

นั่นคือเหตุผลความคิกที่จะมีตัวตนในโลกออนไลน์ ไม่เคยหายไป แม้แต่เหตุผลร้อยพันก็ไม่สามารถลดแรงปรารถนานั้นลงได้

วันนี้ฉันจึงยอมรับมัน

ฉันจะนำการเขียนผสามนคิดสร้างสรรค์ในรูปแบบวิดีโอ และแบ่งปันบนแพลตฟอร์มที่ฉันรักมากที่สุดตลอดกาล เป็นที่ที่ฉันได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย ร้องไห้ให้กับเรื่องราวของผู้คน

ฉันจะเป็นส่วนหนึ่งกับคนที่เคยได้สร้างแรงบันดาลให้ใจ และร่วมเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น จากนี้ไปเพื่อน ๆ จะเห็นฉันในฐานะ ผู้สร้าง VDO บน YouTube แพลตฟอร์ม

ใช่ ฉันจะเป็นยูทูปเบอร์ ขอบคุณความรักและกำลังใจที่เพื่อน ๆ มีให้ เพราะหากไม่มีทุกคน ฉันก็คงเอาชนะ เสียงเล็ก ๆ แห่งความกลัวในหัวของฉัน

เพื่อน ๆ สามารถดูวิดีโอแรกของฉันที่ฉันแชร์ ว่าทำไมฉันจึงเริ่มทำช่อง YouTube รวมถึงบุคคลมากมายที่ฉันรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

วีดีโอเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อน ๆ สามารถเปิดคำแปลภาษาไทยได้ที่ เครื่องหมาย setting ด้านล่างข้าง ๆ cc แล้วเลือก Subtitles เป็นภาษาไทยได้เลยนะคะ

พร้อมแล้วไปดูวีดีโอกันเลยค่ะ

รัก

ลลิตา เจนเนตร

ฉันเป็นคนที่กลัวการตัดสิน และ ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด บ่อยครั้งในชีวิต เลือกที่จะไม่พูด และ ไม่ทำ เพราะความกลัว

ตอนที่ฉันเริ่มเขียน จริง ๆ แล้ว เริ่มต้นจากดราม่าเล็ก ๆ ในโลกออนไลน์ เล็ก ๆ ก็แค่พันกว่าคอมเม้นท์เองที่ด่าฉัน เฮ้อ สำหรับฉันไม่เล็กเลย นอนกอดหมอนจมกองน้ำตาอยู่หลายวัน ดีที่ได้คนข้างกายคอยปลอบ

หลังจากนั้นฉันยิ่งฮึดเขียน เพราะ ฉันไม่อยากเป็นทาสความกลัวไปตลอดชีวิต

บทความเดียวกันที่ฉันเขียน เพื่อนสมาชิกที่น่ารัก บางคนชมว่าดี บอกฉันว่า เพราะบทความนี้ทำให้เขาเห็นคุณค่าของตัวเองและมีความหวัง

และบทความเดียวกันนี้เอง บางคนที่ผ่านเข้ามาบอกว่าเขียนอะไร ยาว ไม่รู้เรื่องสรุปให้ที นา ๆ จิตตัง บางคนก็ไม่ทันอ่าน หรือ อ่านจับใจความไม่ได้ แต่คอมเม้นท์ด่าได้

แรก ๆ ฉันต้องบอกว่ามันกระทบใจฉันมาก ๆ ฉันก็คนนะ มีหัวจิตหัวใจ เห็นต่างและคอมเม้นท์ความคิดที่แตกต่างฉันยินดีมาก ๆ แต่ฉันไม่ชอบ เวลาที่เขาไม่ได้อ่าน หรืออ่านแล้วเข้าใจไปในแบบที่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสื่อสาร

ฉันไม่ชอบให้ใครเข้าใจฉันผิด แต่ในที่สุดฉันก็ได้เรียนรู้ ที่จะปล่อยวางการที่ใครจะไม่เข้าใจ มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะทำให้ทุกคนเข้าใจไปในทิศทางเดียวกัน

และถ้าฉันใช้ชีวิตอยู่บนความเห็นของผู้อื่น คอยอธิบายตัวเอง ฉันคงไม่ต้องทำอะไรอย่างอื่นในชีวิต หรือ ไม่แล้วก็คงเลิกล้มความตั้งใจ ความฝัน เพราะคนเพียงไม่กี่คน ที่ไม่กล้าทำตามความฝันของตัวเอง วัน ๆ เลยเป็นได้แค่นักดับฝันคนอื่น

มาวันนี้ฉันจิตใจกล้าแกร่งขึ้นมาก แต่ก็ยังรู้สึกนะ ใช่ว่าไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกดีกับตัวเองมากเลย เหมือนได้เผชิญอิสระจากโลกภายใน ก้าวข้ามผ่านความกลัวของตัวเอง

บอกตัวเองว่า ทำต่อไป มองไปที่คนที่รักเรา คนที่เข้าใจ แล้วไปต่อ สำหรับพวกนักดับฝัน ฉันเองก็ขอบคุณ ไม่มีพวกเขาก็ไม่มีความท้าทายให้ก้าวข้ามผ่าน บนโลกเสมือนนิยายนี้ จะมีนางเอก ก็ต้องมีนางร้าย อย่างน้อย ฉันก็เป็นนางเอกในนิยายของฉันเอง ฮ่า ๆ ๆ เออ ไปเรื่อย

เอาว่าขอบคุณนะสำหรับทุกกำลังใจ ทุกความเห็น ฉันรู้ว่าเวลาของทุกคนมีค่า ไม่ว่าจะรัก จะชอบ จะด่า ก็ต้องใช้เวลาทั้งนั้น ขอขอบคุณจากใจจริง

ไปต่อกันเถอะ ความฝันมีวันหมดอายุนะเจ้าคะ

รัก

ภาพโดย Khusen Rustamov จาก Pixabay

รวมทุกตอนใน เกมรัก ลิต้าเจน เดอะ ซีรีส์

“ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมให้เสมือนผู้หญิงเลอค่า” นีน่าว่าต่อ

“ผู้หญิงเลอค่า” ฉันทวนคำ

“ผู้ชายดี ๆ เขาก็อยากได้ผู้หญิงดี ๆ กันทั้งนั้น แกต้องสวมบทเป็นผู้หญิงอันเป็นที่รัก ที่มีชายหนุ่มรุมรักแย่งชิงความสนใจ”

“ฉันยังงงอยู่”

“ผู้ชายนั้นชอบผู้หญิงที่มีความสุขและมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ว่าชีวิตแกจะจมทุกข์เคยผ่านผู้ชายเฮงซวยมาเยอะแค่ไหน แกต้องทำเหมือนแกคือหญิงไร้มลทิน เป็นนางฟ้าที่ตกปุ๊กลงมาในทุ่งลาเวนเดอร์ เข้าใจไหม”

“แล้วอย่างนี้ก็เหมือนฉันเป็นพวกโกหกตัวเองอย่างนั้นซิ”

“หรือแกอยากจะบอกเขาว่าแกนอนกับผู้ชายมากี่คน และสุดท้ายก็ไม่มีใครเอา คิดว่าบอกแบบนี้จะมีใครรับต่อไหมละ”

ฉันทำหน้าสลด

“แก” นีน่าลากเสียงยาว “เอาน่า ทิ้งอดีตของแกไปซะ ไม่มีใครต้องรู้มัน แกคนเดิมนั่นตายไปแล้ว จากนี้ไป แกคือผู้หญิงอันเรอค่า ดูลึกลับ และน่าค้นหา” นีน่าตบไหล่ให้กำลังใจ

“แล้วฉันต้องทำอย่างไรละ”

“คิดว่าแก คือของขวัญ ที่หากผู้ชายคนใดต้องการ ต้องแลกด้วยแรงกายแรงใจ ไม่ได้ได้มากันฟรี ๆ”

“แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยน่ะซิ”

“เฟคอิท (Fake it) เคยได้ยินไหม เฟคอิท อันทิล ยู เมค อิท (Fake it until you make it!) แสร้งทำจนกว่าแกจะเชื่อมันจริง ๆ”

“เฮ้อ หลักการอะไรของแกวะ ว่าแต่ต้องทำอย่างไร” ฉันกล่าวสลด ๆ แต่แฝงไปด้วยความหวัง

ฉันรับคำมั่นโดยไม่ค่อยเข้าใจซักเท่าไหร่ จนเมื่อเวลาต่อมาฉันถึงได้เข้าใจว่า การแสร้งทำจนเราเชื่อว่ามันคือความเป็นจริงนั้น เป็นสิ่งที่ทางวิทยาศาสตร์ก็มีการพิสูจน์หลักการนี้ หากเรากำลังเศร้า แล้วเราแกล้งหัวเราะหรือยิ้ม เราจะเริ่มรู้สึกดีขึ้นจริง ๆ เพราะกล้ามเนื้อต่าง ๆ ในร่างกายนั้นมีความทรงจำ เมื่อเราจงใจให้ร่างกายเลียนแบบท่าทียามที่มีความสุข อารมณ์จะเปลี่ยนแปลงตามไป เฉกเช่นเดียวกัน เมื่อเราแสร้งเชื่อว่าเรานั้นมีคุณค่า เป็นของขวัญอันสวยงาม ควรคู่แก่คนที่เหมาะสม แรก ๆ นั้นมันอาจจะดูฝืนความรู้สึก แต่ในที่สุดเราจะค่อย ๆ เชื่อและท่าที ความคิดและการตัดสินใจต่าง ๆ จะเปลี่ยนแปลงตามไป และส่งผลให้คนที่มีปฏิสัมพันธ์ด้วยเชื่อตามความคิดของเรา

“แล้วผู้หญิงเลอค่าที่แกว่านี่ฉันต้องทำอะไร”

“แกลองคิดดูซิว่า ถ้าชีวิตของแกเต็มไปด้วยเรื่องสนุก ๆ รุมล้อมไปด้วยบรรดาชายหนุ่มที่ให้ความสนใจแก พฤติกรรมของแกจะเป็นอย่างไร”

“ยังไงวะ ฉันยิ่ง งง”

“แกก็จะยุ่งไง ผู้หญิงเลอค่าน่ะ มีเรื่องสนุก ๆ ทำเยอะแยะ มีความสุข พูดคุยแต่เรื่องดี ๆ ไม่ขี้งอแง ไม่โวยวาย ไม่ตัดพ้อ ไม่ทำให้เขารู้ด้วยว่าแกเฝ้ารอเขาอย่างใจจดใจจ่อ”

ติ๊ด ๆ มือถือของฉันดังขึ้น หน้าจอขึ้นให้เห็นว่ามีคนส่งข้อความมาหาในเว๊ปเดทเว๊ปหนึ่ง

“แก ผู้ชายส่งมา” ฉันว่า

“หยุด” นีน่าเสียงดังห้าม “อย่าเพิ่งตอบ”

“อ้าวทำไมละ”

“ผู้หญิงมีความสุข และ ชีวิตมีอะไรทำมากมาย เขาไม่นั่งเฝ้าโทรศัพท์กันหรอก เข้าใจไหม”

“แกดูซิ หน้าตาอย่างดี หล่อลากบาดใจ ขืนฉันตอบช้า ไม่เจอผู้หญิงอื่นคาบไปกินก่อนพอดี”

“แก นี่มัน ฉันบอกอยู่แหมบ ๆ ว่าให้รอให้ผู้ชายเป็นฝ่ายรุก” นีน่าพูดพลางคว้าโทรศัพท์ไปจากมือของฉัน

“หล่อใช่ไหมละ”

“ฟังให้ดีนะ ความผิดพลาดในการออกเดทของผู้หญิงสมัยนี้ ก็คือมันง่ายเสียจนไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น เธอรู้ไหมว่าในยุคพ่อแม่ปู่ย่าตายายของเรา สมัยที่มันไม่มีเทคโนโลยีบ้าบอนี่ กว่าพวกเขาจะได้เจอกัน นัดแนะกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย มีสารพัดด่าน ต้องส่งจดหมายแปะแสตมป์รอเวลา จดหมายหายบ้าง ส่งผิดบ้านอีก หรือพอมีโทรศัพท์บ้านให้โทร ก็ใช่ว่าจะผ่านด่านพ่อแม่ได้ง่าย ๆ บางทีต้องดัดเสียงเป็นผู้หญิงเพื่อให้ได้คุยกับสาวที่หมายปอง”

“จริงของแกนะ พวกเรายังทันรุ่นโทรศัพท์บ้านอยู่” ฉันนึกขำเมื่อนึกถึงยุคสมัยที่เปลี่ยนไปเร็วเหลือเกิน

“การรอคอยนั่นแหละ ทำให้ความรักสุขงอม ความยากทำให้พวกผู้ชายรู้ถึงคุณค่าของสิ่งที่เขาได้มา ต่างจากสมัยนี้ทุกคนมีโทรศัพท์มือถือกันหมด อยากคุยก็โทรหา ไม่ต้องผ่านด่านพ่อแม่อีกตะหาก”

“แถมยังส่งรูปได้อีก ไอ้บ้าออนไลน์นี่ก็ส่งกันจังรูปไอ้จู๋ของมันเนี้ย” ฉันบ่นพลางนึกรำคาณพวกเสี้ยนออนไลน์ทั้งหลาย

“เออ ไอ้พวกนี้น่าจับไปตอนเสียให้เข็ด”

“ฮ่าๆ”​

พวกเราหัวเราะขึ้นพร้อม ๆ กัน

“แต่ก็นั่นแหละแก มันจะยังมีเหรอผู้ชายที่พยายามเพื่อจีบผู้หญิงซักคน”

“ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ แต่แกไม่อยากได้หรอก และ ไม่ควรอยากได้พวกผู้ชายที่ไร้ความพยายาม”

“ฉันก็อยากได้อยู่นะ”

“แกนี่มัน เอาให้แน่ เป้าหมายของแกคืออะไรกันแน่ ถ้าแกยังอยากเล่น ๆ อยู่ กับความรักที่ไม่จริงจัง แกไม่ต้องมาปรึกษาฉันหรอก แค่แกมีรู แกก็หาผู้ชายได้ แต่ถ้าแกพอแล้ว ต้องการใครซักคนที่รักแกจริงจัง และหยุดที่แกเท่านั้น เอาให้แน่ที่แกก่อนเลย”

“เฮ้ย แกก็รู้ฉันอยากได้คนที่จริงจัง ฉันเข้าเลขสามแล้วนะ”

“ดี แน่ใจแล้วค่อยคุยกันต่อ”

“จ๊ะ แน่ใจจ๊ะ”

“ไหน ขอดูก่อนซิว่าโฟรไฟล์แกเขียนว่าอย่างไร” นีว่าว่าพลางเปิดเข้าเปิดออก

….

จบแล้วค่ะ สำหรับตอนที่ 9 เป็นอย่างไรบ้างค่ะ เพื่อน ๆ พร้อมหรือยังคะ กับการเปลี่ยนเป็นผู้หญิงเรอค่า และคิดว่ายัยลิต้า จะทำได้รึเปล่า

สำหรับเพื่อน ๆ ที่อยากอ่านก่อนใครและได้รับการแจ้งเตือนเมื่อตอนใหม่ออก สามารถลงทะเบียนได้ด้วยอีเมลล์เลยค่ะ

เจอกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ

รัก

ลลิตา เจนเนตร

หรือ ขึ้นกับบุญพาวาสนาส่ง?

ภาพประกอบ เงาของลิต้าและคุณผู้ชาย ริมชายหาด S'Agaró ประเทศสเปน

เห็นดราม่าในโลกออนไลน์ ที่หลาย ๆ คนประมาณผู้ที่ตั้งตนเป็นโค้ชเรื่องคู่อย่างเสีย ๆ หาย ๆ

บ้างว่าเรื่องอย่างนี้ไม่จำเป็นต้องสอนกัน หรือก็ว่าไปว่ามันเป็นเรื่องของคนสองคน ไม่เกี่ยวกับโค้ช

ฉันก็อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม เพื่อชวนหลาย ๆ ท่านมาหาคำตอบ

ความคิดเห็นส่วนตัว ถูกผิดให้พิจารณากันเอาเอง คิดเหมือนคิดต่างไม่เป็นไร

แต่โปรดแสดงความเห็นด้วยความสุภาพ อย่างสร้างสรรค์ เพื่อเป็นแนวทางให้ผู้อื่นที่สนใจ

ขั้นด้วยบรรยากาศสวย ๆ ของโรงแรมที่เราไปพักกันค่ะ ชื่อว่า La Gavina เป็นโรงแรมหรูระดับ 5 ดาว ที่เก่าแก่มาก เป็นโรงแรมแห่งแรกที่คุณผู้ชายเธอเคยมาพักกับพ่อแม่ของเธอ แต่เธอจำไม่ได้หรอก เพราะเธอเพิ่งแรกเกิด ทริปนี้ก็เลยเหมือนได้รำลึกอดีต

ฉันเชื่อว่า ทักษะเรื่องคู่ชีวิตนี้ วาสนาเองก็มีส่วน

แต่ถึงไม่ได้เกิดมาพร้อมบุญวาสนา ก็สามารถฝึกฝน และ เรียนรู้จากผู้อื่นได้

เหมือนกับ ทักษะการทำงานประกอบอาชีพอื่น ๆ ทั่วไป

โรงเรียนแรกที่เราเรียนรู้ ก็เห็นจะเป็นโรงเรียนที่เรียกว่า บ้าน ครูที่เรียกว่า พ่อแม่

บางคนเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีตัวอย่างที่ดีจากพ่อแม่

ทำให้สามารถเลือกคู่ที่ดี มีศีลเสมอ และมีชีวิตครอบครัวที่สงบสุข อันนี้ก็เพราะได้ครูดีเป็นต้นแบบ

นางแบบพร้อมชายหาด

แต่สำหรับหลาย ๆ คน รวมถึงตัวฉันด้วย ที่เลือกเกิดไม่ได้

ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสมีชีวิตคู่ที่ดีเสมอไป

พ่อแม่ของฉัน แยกทางกันตั้งแต่ฉันยังเล็ก ฉันไม่รู้เลยว่า ความสัมพันธ์ที่ดีนั้นเป็นอย่างไร

ก็อาศัยมาเรียนรู้เอาภายหลัง แต่กว่าจะน้อมรับความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของตัวเอง ก็ได้เสียไปหลายผัว

เพราะแต่ก่อน ฉันออกจะมั่นใจในตัวเอง มั่นหน้ามั่นอก คิดว่ารู้ดีแล้ว

แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้เข้าใกล้ความฝันที่จะมีคู่อยู่กินกันอย่างจริงจัง

เจอแต่พวกคืนเดียวหาย หรือ ไม่ก็พวกผู้ชายขี้แพ้

จนแทบจะให้บทสรุปว่า ความรักไม่มีจริง ผู้ชายก็ดีแต่จะเอา

สระว่ายน้ำกลางแจ้ง ใหญ่อะลังมาก แต่ตอนไป อากาศเริ่มเย็นแล้ว ได้แต่ลองจุ่มขาเบา ๆ

อาศัยว่าก็พอมีบุญวาสนา เมื่อผิดหวังหลายครั้งเข้า

จึงเริ่มจะตื่นจากความเข้าใจผิด ว่ารู้มากของตัวเอง

และเริ่มเปิดใจ ศึกษาจากคนที่ประสบความสำเร็จ

ฉันปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด และ เลิกคิดว่าความคิดของตัวเองถูกต้อง

นอกจากศึกษาจากหนังสือแล้ว ฉันยังจ้างโค้ชที่เชี่ยวชาญในแนวคิดที่ฉันปฏิบัติตามในเวลานั้น

เป็นโค้ช ชาวต่างชาติ ราคาไม่ใช่ถูก ๆ เขามีเป็นสถาบันเลย มีการเทรนโค้ช ส่งต่อกันอย่างจริงจัง

ถึงน้ำจะเย็นแต่แดดแรงดี อาบแดดชิว ๆ โชว์ผิวได้บ้าง

ถามว่า กระดากไหม ก็กระดากอยู่ ไม่เคยบอกใครมาก่อน

เพราะกลัวว่าคนจะมองว่า สิ้นไร้ไม้ตอก อยากได้ผัวขนาดนั้นเชียว

แต่ทุกวันนี้ ฉันมีความสุข เข้าใจตัวเอง พบความรักที่ฉันปรารถนา

ฉันไม่รู้กระดากอายอีกต่อไป ในการตัดสินใจของฉัน

ฉันมองว่า อยากได้ผลลัพธ์อะไรในชีวิตก็ต้องทุ่มเท เรียนรู้ทั้งสิ้น

ถามว่าต้องมีโค้ชไหม ก็ใช่ว่าจำเป็นสำหรับทุกคน ใครเรียนรู้ด้วยตัวเองได้ ก็ไม่จำเป็น

ใครมีทุนทรัพย์ และ กำลังศรัทธาในตัวโค้ชก็ถือว่าเป็นตัวช่วยที่ดี 

ฉันมองว่าอาชีพนี้ก็เป็นอาชีพสุจริต และ มีเกรียรติอาชีพหนึ่ง

สระว่ายน้ำในร่ม น้ำอุ่นกำลังสบายเลย

ผู้หญิงที่ทุ่มเท ร่ำเรียน ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายอะไร

จริง ๆ ฉันกลับคิดว่า มันเป็นความรู้ที่ทุกคนน่าจะได้เรียน

เพราะ ความสำเร็จในคู่ครองเป็นปัจจัยสำคัญ ส่งเสริมให้ประสบความสำเร็จในเรื่องอื่น ๆ ในชีวิต

ฉันรู้สึกขอบคุณตัวเองในความพยายามในวันนั้น และขอบคุณโค้ชของฉัน

เพราะชีวิตในทุกวันนี้ ถึงไม่ได้เลิศเรอ หรือว่าได้ผัวเป็นเทวดา

แต่ก็เป็นชีวิตที่ฉันพึงพอใจอย่างมาก

ฉันได้รับความรัก การดูแลอย่างดี ความเอาใจใส่

ดูรอบโรงแรมแล้ว พามานอนคุยกันในห้องนอนกันบ้าง

ฉันเชื่อว่า สิ่งที่ฉันได้รับ เป็นไปได้สำหรับทุกคนที่ต้องการ และ เปิดใจเรียนรู้

บางอย่างครอบครัวไม่ได้สอนมา ก็หาเรียนได้ในโลกกว้าง

ความรู้มีมากมาย ให้ทุกคนเลือกเรียนเอา

ใครชอบผลลัพธ์แบบไหน ก็เรียนรู้ไปตามนั้น ถูกผิดต้องลองปฏิบัติกันเอาเอง

ฉันเพียงอยากเป็นกำลังใจให้ทุกคน อยากให้คนที่ออกมาสอนเอง มีกำลังใจทำต่อไป

เพราะมันอาจจะเป็นประโยชน์กับบางคนที่เขาไม่รู้

ส่วนใครมีความรู้ก็จะได้กล้าแบ่งปัน ไม่ต้องกลัวคำตัดสิน ฉันเองก็เหนื่อยหน่ายเหลือเกิน

กับคำคนที่ช่างว่าไปต่าง ๆ นา ๆ จนบางครั้งก็คิดกับตัวเองว่า เราจะแบ่งปันไปเพื่ออะไร

โดนด่า โดนว่า โดนตั้งข้อสงสัย ถ้าไม่เพราะพลังแห่งความรักจากครอบครัวลิต้าเจน

ครอบครัวเล็ก ๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ฉันคงเลิกล้มไปตั้งนานแล้ว

ขอบคุณจากใจจริง

แอบสวีทกันสองคนในห้องพัก

หากเพื่อน ๆ ชื่นชอบงานเขียนและแนวคิด ยินดีต้อนรับมาเป็นครอบครัวเดียวกัน เพื่อน ๆ สามารถลงทะเบียนด้วยอีเมลล์ ที่ลิ้งค์ด้านล่าง เพื่อรับข่าวสารได้เลยค่ะ

Subscribe now

เบื้องหลังภาพถ่ายสวย ๆ ก็เพราะคุณผู้ชายนี่แหละ ขอบคุณจากหัวใจ

รัก

โดยเฉพาะ คำแทนแฟนที่เรียกว่า คุณผู้ชาย นั้น ดูจะไปสะกิดใจเพื่อน ๆ บางคนเข้าให้ บ้างถามว่า อิฉันนั้นได้เสียกับเจ้านายของตัวเองหรืออย่างไร บ้างว่าทำไมต้องยกยอผู้ฝรั่งให้สูงส่ง เออนะ นา ๆ จิตตัง

โพสต์นี้ก็เลยอยากจะมาถามเพื่อน ๆ ว่า เพื่อน ๆ เรียกคุณแฟน คุณสามี ว่าอะไรกันบ้างและเพราะอะไร

ส่วนตัวแล้วระหว่างเราและแฟน ไม่เคยพูดภาษาไทยกันเลย นางพูดไม่ได้แม้แต่แอะเดียว ท่าทางครูไม่ดี

คำว่าคุณผู้ชายนี่ อิฉันใช้เวลาอ้างถึงเท่านั้น ปกติเวลาคุยกันเป็นภาษาอังกฤษ คำเรียกน่าอ๊วกกว่านั้นมาก ขอเก็บไว้เป็นความลับกันสองคน

มาแถลงไขความหมายของคุณผู้ชายกัน คำว่า คุณ คือ คำนำหน้าเพื่อความสุภาพ ผู้ชาย คือ คำแทนเพศ ไม่ได้หมายถึงเจ้านาย ลูกน้อง หรือ ยศฐาบรรดาศักดิ์

ที่เรียกคุณผู้ชายและไม่เรียกคุณสามีนั้น เพราะพวกเรายังมิได้จดทะเบียนกันตามกฏหมาย ทางทฤษฏีก็ยังมิได้เป็นสามีภรรยากัน แต่ทางปฏิบัติน่ะ คิดว่าจะเหลือรึ

เหตุผลที่ยังไม่จดทะเบียนทางกฏหมายคงไม่มาสารธยายในโพสต์นี้ แต่หากเพื่อน ๆ สนใจ สอบถามได้ เดี๋ยวจะมาแตกประเด็นให้หายสงสัย

ประเด็นที่อยากจะพูดถึงคือเรื่องคำแทนคุณแฟนและคุณสามีของเรา ๆ ผู้หญิงทั้งหลายนั้น

ส่วนตัวมีความเชื่อเรื่องคำพูดและอำนาจพลังงานของคำพูดของคนเรามาก ๆ เราเชื่อว่าคำพูดสรรสร้าง และสามารถทำลายได้ เคยได้ยินหรือได้อ่านพระคัมภีร์ของศาสนาคริสต์ที่ว่า

In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God.

คำแปล: ในเริ่มแรกนั้นพระวาทะทรงเป็นอยู่แล้ว และพระวาทะทรงอยู่กับพระเจ้า และพระวาทะทรงเป็นพระเจ้า

(หมายเหตุ พระวาทะ หมายถึง คำพูด)

ในบทนี้ทำให้เห็นว่าคำพูดสำคัญขนาดไหน พระเจ้าคือคำพูด และ คำพูดก็คือพระเจ้า และในบทที่กล่าวถึงการสร้างของโลกด้วยพระวาทะ คือคำสอนที่ให้ตระหนักว่า ด้วยพลังแห่งคำพูดนั้น สามารถสร้างแม้แต่โลกใบนี้ขึ้นมา

God said, “Let there be light,” and there was light.

คำแปล

เมื่อพระเจ้าพูดว่า “จงมีแสงสว่างขึ้น” แสงสว่างก็เกิดขึ้น

พอเท่านี้ก่อนเดี๋ยวจะคิดว่าอิฉันเป็นครูสอนศาสนา และมากล่อมให้นับถือพระเจ้า เปล่าอย่างสิ้นเชิง แต่ให้เพื่อน ๆ ตรองดูเถิดคำสอนเหล่านี้ซุกซ่อนความนัยอยู่ในทุกความเชื่อ

เรื่องคำพูด สิ่งที่เราพูดบ่อย ๆ ซ้ำ ๆ จะกลายเป็นความจริงต่อหน้าของเรา คนข้างหมอนของเราก็เช่นกัน เรามีส่วนผลักดัน สรรสร้าง การเป็นของเขาผ่านความคิดและคำพูดของเรา

ไม่มีทางซะหล่ะที่อิฉันจะตีตรา ให้ฉายา คุณผู้ชาย ในทางไม่ดี อิฉันยกย่องเทิดทูลเธอ ด้วยคำพูดและการกระทำ เพราะนั่นยิ่งสะท้อนกลับมาในการเป็นของเธอ แล้วผลดีก็ตกแก่อิฉันนั่นเอง

เพื่อน ๆ อาจยังไม่รู้ว่า บางครั้งฉันเรียกเธอว่า ท่านชายด้วยซ้ำไป การใช้คำพูดให้เกียรติผู้อื่น มิใช่การยกให้ใครสูงต่ำกว่า คุณค่าของคนนั้นต่างเท่าเทียม ในทางตรงกันข้าม การขนานนามให้ฉายาในทางลบ ก็เหมือนการสะกดจิตคนข้างหมอนของเรากลาย ๆ อาจส่งผลเสียโดยที่เรามิรู้ตัว

บางคนเรียกคนรักว่า อ้วน ฟังก็ดูขำดี ผลคือ เขาอาจจะผอมไม่ได้ก็เพราะคำพูดเราก็เป็นได้ เรื่องนี้จริงเท็จอย่างไรไปพิสูจน์กันเอาเอง แต่ที่แน่ ๆ การเรียกที่ให้เกียรติซึ่งกันและกันส่งผลอย่างมากต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว

ทุกวันนี้อิฉันมักจะเรียกคุณผู้ชาย หรือ ท่านชายของอิฉันว่า A happy millomaire (ผู้ร่ำรวยที่มีความสุข) ก็รอพิสูจน์อยู่ว่ามันจะเป็นจริงเมื่อไหร่ เมื่อนั้นเห็นทีอิฉันก็จะกลายเป็น A happy lucky woman (ผู้หญิงที่มีความสุขและโชคดี จริง ๆ ทุกวันนี้ก็รู้สึกอย่างนั้นอยู่นะ)

นอกจากนี้ก็ยังมีอีกสารพัดที่อิฉันใช้เรียกเธอ อาทิ

You are generous man. (เธอเป็นคนใจกว้าง หรือ ว่าป๋านั่นเอง)

ส่วนมากจะเรียกเวลาเธอพาออกไปดินเนอร์หรู ๆ หรือ พาไปเที่ยวที่แพง ๆ เวลาเรียกก็ทำหน้าตาซาบซึ้งยิ่งนัก ยิ่งเรียก ก็รู้สึกได้เลยว่าเธอน่ะป๋าขึ้นทุกที จากวันแรกที่พบกัน เมื่อราว ๆ เกือบ ๆ 6 ปีที่แล้ว เธอเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง ดูแลรับผิดชอบแค่ตัวเองเท่านั้น ทุกวันนี้เปลี่ยนไปในทางที่ดียิ่ง ๆ ขึ้นใจกว้างมากยิ่งขึ้น ดูแลแทบทุกอย่าง โดยมิต้องร้องขอ ฉันที่มีชีวิตแบบต่อสู้เพียงลำพัง หาทุกอย่างด้วยตัวเองมาตลอด ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าพลังแห่งคำพูดจะสร้างคน ๆ หนึ่งได้ถึงเพียงนี้ ทุกวันนี้ฉันแทบไม่เคยได้ควักกระเป๋าของตัวเองเลย ฉันเชื่อว่าก็ด้วยพลังแห่งคำพูดนี่แหละ สรรสร้าง

คำพูดนั้นมีเวทย์มนต์มหาศาลนะพี่น้อง ไม่เชื่อให้พิสูจน์ คิดดี พูดดี ทำดีต่อกัน คิดร้าย พูดร้าย สิ่งไม่ดีก็ยิ่งเข้ามา

ใครชอบอ่าน ถือโอกาสนี้แนะนำเว๊ปไซด์ที่รวบรวมงานเขียนต่าง

รวมทั้งนิยายอ้างอิงชีวิตน้ำเน่าก่อนจะมาถึงทุกวันนี้ ชีวิตก็ไม่ได้ดีเลิศต้องเจออุปสรรคต่าง ๆ มากมายโดยเฉพาะเรื่องความรัก เหมือนกับทุกคน เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ตามหารักแท้ มีแน่นอนค่ะ ต้องเจอแน่นอนค่ะ ส่วนตัวพบรักแท้แล้ว แต่ไม่ใช่รักแท้จากผู้ชายนะคะ แต่เป็นรักแท้จากพระเจ้า หรือ บางคนเรียก ธรรมชาติ ธรรมมะ หรือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ อะไรก็ตามแต่ เชื่อว่าเพื่อน ๆ ทุกคนก็จะได้พบรักแท้ในแบบของตัวเองแน่นอน

รัก

สวัสดีค่ะเพื่อน ๆ วันนี้ฉันอยากจะนำเสนอเรื่องราวของคุณพ่อคุณแม่ของคุณผู้ชายของอิฉันเอง เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้ทุกคนที่ยังคงเฝ้ารอความรัก อย่าเพิ่งได้หมดหวัง รักแท้มีอยู่จริง และเป็นไปได้สำหรับทุกคน

ขอเล่าเรื่องจากภาพ ภาพที่เห็นคือภาพของคุณพ่อคุณแม่ของคุณผู้ชาย ในวันแต่งงานที่เรียบง่ายภายในบ้านของพวกท่านที่มีอายุร้อยกว่าปี ซึ่งเป็นที่พักพิงของคนกว่า 4 ช่วงอายุด้วยกัน ซึ่งเป็นที่มาของ มินิซีรีส์ "กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส"

หากมองเผลิน ๆ แล้ว ก็ดูเหมือนภาพฉลองงานแต่งงานทั่ว ๆ ไป ของชายที่ดูมีอายุกับผู้หญิงที่อ่อนวัยกว่า

แต่ใครจะรู้เล่าว่าภาพนี้นั้นเป็นดั่งเครื่องพิสูจน์ว่ารักแท้นั้นมีอยู่จริง เพราะ คุณพ่อของคุณผู้ชายที่ผมดูบางเบาและขาวโพลน เป็นเครื่องบ่งชี้ว่าท่านคงจะอายุมิใช่น้อยแล้ว หลายคนอาจคิดว่า ท่านคงจะมีฐานะ ถึงได้แต่งงานกับคุณแม่ของคุณผู้ชายที่อายุน้อยกว่านัก ฉันเองเมื่อไม่เคยทราบเรื่องราวของท่าน ก็ยังแอบคิดเลยว่า คุณพ่อคุณผู้ชายคงจะฐานะดี และมีเสน่ห์ไม่น้อย

แต่เมื่อได้มารู้เรื่องราวของพวกท่าน ฉันต้องยอมรับว่า ฉันนั้นมองผิดไปจริง ๆ พวกท่านแต่งงานกันในวันที่ชีวิตอยู่จุดต่ำสุด คุณพ่อของคุณผู้ชายนั้นเมื่อครั้งยังหนุ่ม ไฟแรง ท่านมีธุรกิจที่รุ่งโรจน์ เรียกว่าชีวิตเพื้องฟู แต่ด้วยเคราะกรรมอันใดไม่ทราบ ท่านได้สูญเสียธุรกิจทั้งยังมีหนี้ติดตัว แต่ผู้ชายที่เหลือแต่ตัวคนนี้ ยังมีความรักจากคุณแม่ของคุณผู้ชายเป็นเครื่องค้ำจุนจิตใจ จนตั้งตัวได้อีกครั้ง

รู้อย่างนี้แล้วจะไม่ให้ฉันเชื่อได้อย่างไรเล่า ว่ารักแท้มีอยู่จริง คุณผู้ชายได้เล่าเรื่องราวของท่านให้ฉันได้ฟัง ทั้งยังรื้อค้นภาพเก่า ๆ ให้ฉันได้ดู จนฉันอดไม่ได้ที่ต้องนำเรื่องของพวกท่านมาเล่าขาน และ ก็คือโอกาสจำลองภาพวันวานวันเก่า ทั้งพูดคุยกันถึงพวกท่านอีกครั้ง

ขอให้เรื่องราวของความรักของพวกท่านเป็นกำลังใจให้เพื่อน ๆ ทุกคนเชื่อมั่นในความรักอีกครั้ง

หากเพื่อน ๆ อยากอ่านเรื่องราวเต็ม ๆ และชมภาพเก่า ๆ สามารถรับชมได้ที่ลิ้งค์ด้านล่างเลยคะ

ลิต้าเจน เดอะ ซีรีส์

คุณพ่อเจ ผู้ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

จากตอนที่แล้ว คุณพ่อเจ กับ การเดินทางของชีวิต ในเวลานั้นคุณพ่อเจ ในวัยผมสีดอกเลา ต้องสูญเสียทุกอย่าง ธุรกิจที่สร้างมากับมือ และ แม้แต่ครอบครัวที่ดูเสมือนว่าสมบูรณ์แบบ เพื่อน ๆ คิดว่าคุณพ่อเจ จะล้มพาบหรือว่าไปต่อดี แน่นอนที่สุดความเจ็บปวดในครั้งนี้สร้างรอยบาดลึกข้างในจิตใจ ก็ลองคิดดูซิว่า ขนาดว่าพ่อเจนั้นเคยเป็นถึงเจ้าของโรงเรียนสอนภาษาที่ยิ่งใหญ่ แต่ด้ว…

Read more

5 years ago · LitaJane

รัก

ลลิตา เจนเนตร

ชื่อชอบเรื่องราวแห่งความรักและความหวัง ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์ เพียงเท่านี้ ความสัมพันธ์ของเราก็จะกระชับแนบแน่น

Subscribe now

สวัสดีค่ะ เพื่อน ๆ ต่อจากตอนที่แล้ว คุณพ่อเจ ผู้ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา วันนี้อิฉันมีเรื่องอยากจะเล่าให้ฟัง เรื่องดี ๆ ซึ้ง ๆ และ มีความสุข เป็นเรื่องราวก่อนที่พวกเราได้ออกเดินทางย้ายออกจากประเทศฝรั่งเศสมา ท่องไปในอันโดร่า คุณผู้ชายและอิฉันได้รับเชิญไปทานอาหารที่บ้านของเพื่อนของคุณผู้ชาย

พวกเขาเป็นเพื่อนกันมาอย่างยาวนาน บ้านนี้ทำไวน์ เป็น ไวนารี่แบบธรรมชาติ ไม่ใช่แค่เพียงออร์แกนิคเท่านั้น แต่เป็นการทำไวน์ที่เรียกว่าไบโอไดนามิก 

การทำไวน์แบบไบโอไดนานิก มีขั้นตอนการทำไวน์ที่โรแมนติกมาก ๆ เพราะแต่ละขั้นตอนและช่วงเวลาต้องอิงการเปลี่ยนแปลงของดวงดาวบนฟากฟ้า อารมณ์เสมือนว่าต้องดูฤกษ์ดูยามทำพิธีในทุกช่วงเวลาของการทำไวน์ไม่ว่าจะก่อน ระหว่าง และ หลังการเก็บเกี่ยว และการดูแลพื้นดินและบำรุงดินต้องทำด้วยความเคารพ ด้วยเชื่อว่าทุกสิ่งมีจิตวิณญาณ ทุกอย่างนั้นมีชีวิต เห็นไหมละโรแมนติกเนอะ 

ภาพโดย ELG21 จาก Pixabay

ครอบครัวนี้ทำไวน์ด้วยความรัก สองพี่น้องฝาแฝดที่ไม่เหมือนกันเลยซักนิด คนหนึ่งเป็นชายออกท้วมผมสีทองนิสัย ตลกโปกฮา อีกคนนึงเป็นชายผอมผมสีดำ และ ออกจะขี้อาย อย่างเดียวที่เหมือนกัน  เห็นจะเป็นความรักในการทำไวน์ ทั้งคู่แต่งงานมีลูกและสร้างครอบครัวใหญ่ที่ร่วมทำไวน์ด้วยกันมาเนิ่นนาน ถือเป็นธุรกิจภายในครอบครัวอย่างแท้จริง

พี่น้องฝาแฝดนะเนี่ย บอกแล้วยังไม่อยากจะเชื่อ

คืนนั้นพวกเราได้ลิ้มรสอาหารของนักทำไวน์ โอกาสพิเศษนี้ คุณผู้ชายได้นำไวน์มีชื่อายุกว่าห้าสิบปี ที่เคยเล่าให้ฟังในเรื่อง กรุไวน์เก่า ณ ห้องลับใต้ดิน มาทำ Blind testing ถึงสี่นางด้วยกัน 

การทำ Blind testing นี้ คือการชิมไวน์ โดยผู้ชิม ไม่มีโอกาสล่วงรู้ว่าแต่ละไวน์ที่ได้ลองนั้นคือไวน์อะไร และ ปีไหน แต่ไม่ต้องปิดตานะคะทุกคน อิฉันก็หลงเปิ่นคิดว่าต้องปิดตาด้วย ก็คำว่า Blind ภาษาไทยหมายถึงการมองไม่เห็น เอาหล่ะ พอไวน์ถูกรินให้ทุนคน พวกเราก็วิพากษณ์วิจารณ์กันต่าง ๆ นานา และทายว่าไวน์มาจากภูมิภาคไหน ปีอะไร พวกเราสนุกกันมาก ฉันนี่เป็นพวกไม่ประสีประสาจริง ๆ เพราะสองในสี่ฉันได้เคยลิ้มรสแล้ว แต่ฉันนั้น เดามั่วซั่วไปหมด ไม่ถูกซักอย่าง ขวดที่เคยดื่มก็บอกไม่เคย ส่วนที่ไม่เคยดันบอกเคย 

คราวนี้ได้ชิมชาโตว์มาโก (Chateau Margaux)  ไวน์ที่แพงที่สุดในห้องไวน์ด้วยนะ ขวดนึงราว ๆ 500-600 ยูโร ตกสองหมื่นกว่าบาท บุญปากแท้ ๆ 

พอทุกคนจิบเท่านั้น ต่างชอบกันมาก ๆ บอกว่านี่คือไวน์ชั้นดี ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครรู้ว่าคือไวน์อะไร ฉันไม่ได้รู้อะไรเลย บอกว่าไม่ชอบอยู่คนเดียว พอเฉลยเท่านั้นแหละ รู้สึกถึงความเบาปัญญาของตัวเองจริง ๆ เห็นที ไวน์ถูก ๆ น่ะคงเหมาะกับฉัน เพราะรสนิยมไม่ถึง ค่ำคืนนั้นพิเศษมาก ๆ โอกาสแบบนี้สำหรับคอไวน์ หรือแม้แต่ผู้ผลิตไวน์หลาย ๆ คนเอง ยังหาโอกาสได้ยาก ฉันรู้สึกซาบซึ้งจริง ๆ เลยนะ โชคดีอะไรอย่างนี้ 

หลังจากทานอาหารเสร็จ เพื่อนคุณผู้ชายก็พาเราไปชมห้องเก็บไวน์ใต้ดินที่เพิ่งทำขึ้นมาใหม่ ใหญ่มาก ใหญ่ขนาดไหนลองคิดดูเก็บไวน์ได้ถึง หนึ่งแสนสองหมื่นขวด ห้องที่บ้านคุณผู้ชายเก็บได้เพียงราว ๆ หนึ่งพันขวดเท่านั้นเอง เห็นถึงความต่างไหมเพื่อน ๆ 

เมื่อเข้ามาในห้อง มีเครื่องเล่นเพลงจากแผ่นเสียงสมัยก่อนตั้งอยู่กลางห้อง ที่เขาเรียกว่าไวนิล เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉันเลยที่ได้ฟังเพลงจากไวนิลแบบนี้ เครื่องเล่นก็ดีอยู่แล้ว บวกกับเสียงก้องกังวาลในห้องเก็บไวน์ใต้ดิน และมนต์ขลังของแผ่นไวนิลเก่า ที่คุณผู้ชายเธอมอบให้เพื่อนของเธอ ซึ่งก็คือไวนิลเก่าของสะสมของ คุณพ่อเจ นั่นเอง ทุกอย่างประสานกันอย่างลงตัวและมีนัยยะ

พวกเราดื่มไวน์ฟังดนตรีและพูดคุยกัน ซาบซึ้งมาก ๆ แต่ก็ยังซาบซึ้งได้อีก เพื่อนคุณผู้ชายได้นำไวน์ไซค์แมคนั่มที่บรรจุอยู่ในกล่องไม้อย่างสวยงาม (ไซค์ 1.5 ลิตร สองเท่าของไวน์ทั่วไป) มามอบให้คุณผู้ชาย และ ได้เล่าเรื่องที่มาที่ไปของไวน์ขวดนี้ให้ฟัง ได้ความมาว่า

นานมาแล้วเมื่อครั้งที่เพื่อนคุณผู้ชายคนนี้ได้มาซื้อไวนารี่แห่งนี้ และริเริ่มทำการผลิตไวน์อย่างจริงจัง ในบรรดาแปลงผลิตไวน์ทั้งหมด จะมีแปลงพิเศษอยู่หนึ่งผืนที่สามารถผลิตองุ่นที่มีรสชาติพิเศษกว่าแปลงอื่น ๆ และสามารถผลิตไวน์ที่ดีที่สุด เรียกว่าราคาขายของไวน์ที่ผลิตจากแปลงนี้มูลค่าตั้งแต่ราว ๆ ร้อยยูโร (ราว ๆ สี่พันบาท) ไปจน สองร้อยยูโร (ราว ๆ แปดพันบาท) ในขณะที่ขวดทั่วไปจากแปลงอื่น ๆ ขายอยู่ที่ราว ๆ สิบ ถึง ยี่สิบยูโรเท่านั้น (ยี่สิบยูโรที่ฝรั่งเศสนี่ก็ราคาสูงมากกว่าไวน์ทั่วไปแล้วนะ เพราะตามซุปเปอร์มาเก็ต ไวน์ถูก ๆ ขวดแค่ยูโรเดียวเท่านั้นเอง) 

เพื่อนคุณผู้ชายนี้รู้สึกภูมิใจกับแปลงไวน์แปลงนี้มาก ๆ จนวันหนึ่งได้พบกับชายแปลกหน้าผมขาวคนหนึ่งที่เพิ่งย้ายกลับเข้ามา 

ณ วันแสนธรรมดาวันหนึ่ง พวกเขาพบกันด้วยความบังเอิญ แต่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ทำให้พวกเขาถูกอกถูกใจกันอย่างมากถึงกับใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายวันนั้นด้วยกันพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราว และนั่นทำให้เพื่อนของคุณผู้ชายได้รู้ว่า แปลงปลูกองุ่นที่เขาภูมิใจนั้น ครั้งหนึ่งเคยเป็นของครอบครัวของชายแปลกหน้าผมขาวคนนี้ ก่อนที่จะได้ขายให้กับไวนารี่ที่เพื่อนของคุณผู้ชายซื้อต่อมาอีกที และองุ่นทุกต้นในแปลงนั้นก็ถูกปลูกด้วยมือของชายแปลกหน้าผมขาวคนนี้ในครั้งที่เขายังเป็นวัยรุ่น มิต้องแปลกใจที่คนทั้งสองจึงรู้สึกถูกอกถูกใจซึ่งกันและกัน เห็นจะเป็นด้วยมนต์เสน่ห์แห่งต้นองุ่นที่พวกเขาเพียรมอบความรัก ในสองช่วงเวลาที่แตกต่างนั่นเอง

ต้นองุ่นที่ปลูกด้วยชายคนหนึ่งเมื่อครั้งที่เขายังเป็นวัยรุ่น ถูกดูแลอย่างดีจนถึงมือของชายอีกคนหนึ่งวัยกลางคน เป็นการส่งต่อทางจิตวิณญาณที่หลอมรวมเอาคนทั้งสองไว้ด้วยกัน ต้นองุ่นเหล่านี้ได้ทำหน้าที่ให้ผลผลิตที่งดงามและหล่อเลี้ยงไวน์เนอรี่ Chateau De Fosse Seche มาอยู่ช้านาน และตามวัฐจักรของการทำไวน์เมื่อต้นองุ่นมีอายุมากขึ้น ให้ผลผลิตได้น้อยลง เมื่อเวลานั้นมาถึง ต้นองุ่นเหล่านี้จะต้องถูกรื้อถอน และทำการปลูกต้นใหม่ลงไป และในปี 2010 นี้เองต้นองุ่นที่ปลูกโดยชายแปลกหน้าผมขาว ได้ให้ผลผลิตเป็นครั้งสุดท้ายก่อน ถูกรื้อถอนไปตามวาระ สัจธรรมของชีวิต

และนี่คือที่มาของไวน์ขวดพิเศษที่เพื่อนของคุณผู้ชายได้มอบให้พวกเรา กล่องไม้ที่บรรจุไวน์ที่ดีที่สุดของเขาจากปี 2010 ไวน์ที่ต้นองุ่นแห่งความทรงจำได้ผลิตขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย พวกเราซาบซึ้งใจอย่างมาก เพื่อนของคุณผู้ชายกำชับว่าพวกเราจะต้องเปิดไวน์มาดื่ม เมื่อพวกเราได้ค้นพบที่ที่สมองและหัวใจพูดตรงกันว่าที่นี่แหละ คือ บ้าน 

หากเรื่องนี้จบเพียงเท่านี้ก็ซาบซึ้งใจมากพอในตัวของมันอยู่แล้ว แต่ที่ทำให้ฉันแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ พวกเธอพอจะเดากันได้ไหมว่าอะไร 

ก็เพราะชายชราผมขาวที่เล่าให้ฟังนั้นหาใช่ใครอื่นไม่ คือ คุณพ่อเจ คุณพ่อของคุณผู้ชายนั่นเอง

พวกเรารับเอาไวน์ที่เกิดจากองุ่นที่คุณพ่อเจเป็นผู้ปลูก ผลผลิตปีสุดท้ายของต้นองุ่นนี้มาไว้ในอ้อมแขน สัมผัสได้เสมือนว่าเสี้ยวหนึ่งของคุณพ่อเจยังอยู่กับเราจนถึงเวลานี้ ถึงแม้กาลเวลาได้ล่วงมามากแล้วก็ตาม และความทรงจำแห่งบ้านพีทีนี้จะยังคงอยู่กับเราตลอดไป

ซึ้งไหมค่ะ เพื่อน ๆ ในตอนต่อไปจะเล่าถึงคุณแม่ของคุณผู้ชายบ้าง แต่อาจจะต้องใช้เวลาซักนิดที่จะนำเรื่องนี้มานำเสนอ เพราะคุณแม่เพิ่งจากพวกเราไปไม่นาน อาจต้องให้เวลาคุณผู้ชายค่อย ๆ เล่าให้ฟังนะคะทุกคน 

รัก

ลิต้าเจน

จากตอนที่แล้ว การเริ่มต้นอีกครั้งของคุณพ่อเจ ฉันได้ไปสะดุดตาเข้ากับ นามสกุล Falloux ที่ถูกเกริ่นไว้ในเนื้อข่าวท้องถิ่นเกี่ยวกับเรื่องราวของคุณพ่อเจเข้าให้

ฉันได้พยายามค้นข้อมูลของครอบครัว Falloux ซึ่งเป็นนามสกุลเดิมของบ้านนี้ เชื่อว่าเป็นนามสกุลของคุณย่าของคุณผู้ชาย ตอนหลังเปลี่ยนเป็นพีที (ตัวย่อนามสกุล) เมื่อมาแต่งงานกับคุณปู่ พบภาพเก่าซึ่งเป็นหลักฐานของบรรพบุรุษที่อยู่มาก่อนรุ่นของคุณปู่คุณย่าตระกูลพีที และคาดว่านาจะเป็นตระกูล Falloux นั่นเอง

ภาพเก่าที่พบในห้องใต้หลังคา คาดว่าน่าจะเป็นบรรพบุรุษที่อยู่มาก่อนรุ่นคุณปู่คุณย่า นอกจากนั้นยังเจอสมุดบันทึกตั้งแต่ปี 1901

ทั้งยังค้นพบภาพวาดของหญิงสาวข้างใต้ภาพเขียนว่า M.L. Falloux 1889 คาดว่าอาจจะเป็นคุณแม่ของคุณย่า หรือ ก็คือย่าทวด ยายทวด เพราะคุณย่าของคุณผู้ชายนั้นเกิดในปี 1889 ดังนั้นภาพนี้ก็ต้องเป็นรุ่นก่อนหน้า ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงการคาดเดาเพราะ ข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้มีการบันทึกเอาไว้ 

เพราะคุณย่าของคุณผู้ชายนั้นเกิดในปี 1889 ดังนั้นภาพนี้ก็ต้องเป็นรุ่นก่อนหน้า และอาจจะเป็นคุณแม่ของคุณย่า หรือ คือ คุณยายทวดก็เป็นได้

ฉันลองสืบหาข้อมูลของตระกูล Falloux ทางอินเตอร์เน็ต พบเพียงข้อมูลของท่าน Frédéric Alfred Pierre, comte de Falloux เจ้าของปราสาท Chateau de Falloux ผู้มีบทบาทสำคัญทางการศึกษาของประเทศฝรั่งเศสเพราะเป็นผู้ออกกฎหมายว่าด้วยเรื่องระบบการศึกษาที่ชื่อว่า Falloux อีกด้วย ปราสาทที่ว่านี้ห่างจากบ้านของเราไปเพียง 45 นาที เรียกว่ากระตุกต่อมสงสัยให้ฉันได้คิดว่า ท่านเค้าท์ Frederic จะมีความเกี่ยวโยงอะไรกับบ้านหลังนี้หรือไม่ แต่ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดอีกทั้งคนฝรั่งเศสเองมีนามสกุลซ้ำกันเยอะมาก ดังนั้นก็อาจจะเป็นความบังเอิญก็ว่าได้

ภาพจากอินเตอร์เน็ต ท่านเค้าท์ Frédéric Alfred Pierre, comte de Falloux 

ภาพจากอินเตอร์เน็ต ปราสาท แห่งตระกูล Falloux (Chateau de Falloux)

คิด ๆ ไป หากพวกเราทุกคนสามารถสืบประวัติต้นตระกูลย้อนหลังกันได้จนถึงจุดเริ่มต้น พวกเราก็อาจจะพบว่าเราเป็นญาติพี่น้องกันหมดทั้งโลกนี้ก็ได้นะ มีทวดของทวดของทวดคนเดียวกัน คือ อดัมกับอีฟ ก็เป็นได้ อาจจะเพราะอย่างนั้น ฉันถึงชอบคิดเสมอว่าพวกเราทุกคนก็เป็นเสมือนครอบครัวในโลกออนไลน์ของฉัน

เอาหล่ะ สำหรับตอนนี้ก็ขอทิ้งไว้เพียงเท่านี้ ปล่อยให้ปริศนาแห่งอดีตถูกตรึงตราด้วยม่านแห่งกาลเวลา จนกว่าจะถึงวาระของมัน พบกันใหม่ตอนหน้า

รัก

ลิต้าเจน

จากตอนที่แล้ว คุณพ่อเจ กับ การเดินทางของชีวิต ในเวลานั้นคุณพ่อเจ ในวัยผมสีดอกเลา ต้องสูญเสียทุกอย่าง ธุรกิจที่สร้างมากับมือ และ แม้แต่ครอบครัวที่ดูเสมือนว่าสมบูรณ์แบบ เพื่อน ๆ คิดว่าคุณพ่อเจ จะล้มพาบหรือว่าไปต่อดี

แน่นอนที่สุดความเจ็บปวดในครั้งนี้สร้างรอยบาดลึกข้างในจิตใจ ก็ลองคิดดูซิว่า ขนาดว่าพ่อเจนั้นเคยเป็นถึงเจ้าของโรงเรียนสอนภาษาที่ยิ่งใหญ่ แต่ด้วยความเจ็บปวดนี้ เธอไม่เคยสอนภาษาอังกฤษให้คุณผู้ชายที่เป็นลูกเลย เธอไม่เคยแม้แต่จะพูดภาษาอังกฤษกับคุณผู้ชายของอิฉันเลย เสมือนว่ามันคงจะย้ำเตือนความสูญเสียและความเจ็บปวด โชคยังดีที่คุณผู้ชายเธอรักเรียน และ เรียนรู้ด้วยตัวเอง มิเช่นนั้น อิฉันกับคุณผู้ชายคงไม่มีโอกาสทอดสายสัมพันธ์กันมาอย่างเช่นทุกวันนี้ 

ไว้อาลัยให้กับความสูญเสียในอดีตและมาเริ่มต้นชีวิตกันใหม่ คุณพ่อเจ ในเวลานั้นได้ย้ายจากปารีสกลับมายังบ้านเกิด ซึ่งก็คือบ้านหลังต้นเรื่องใน มินิซีรีส์ กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อย ร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส นั่นเอง บ้านหลังนี้ที่เมื่อครั้งหนึ่งคุณพ่อเจได้ตระเกียกตะกายโบยบินจากไปเมื่อครั้งยังหนุ่มนั่นเอง 

ภาพบ้านในอดีต

ท่ามกลางจุดต่ำสุดของชีวิต ยังมีแสงรำไรที่ปลายอุโมงค์ ข้างกายของคุณพ่อเจ ยังมีคุณแม่ของคุณผู้ชาย ขอให้ชื่อท่านว่า คุณแม่ซีแล้วกันนะคะ คุณแม่ซีนั้นคบหาดูใจกับคุณพ่อเจในเวลานั้น ทั้งยังเป็นพนักงานขายมือฉมังของบริษัทอีกด้วย

ในวันที่ผู้ชายผมดอกสีเลา ไม่เหลืออะไรนั้น เห็นจะเป็นรักแท้จากคุณแม่ซีนั่นเองที่ทำให้คุณพ่อเจลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง พวกท่านแต่งงานกันอย่างเรียบง่ายที่บ้านหลังน้อยร้อยปีแห่งนี้ มีเพียงครอบครัวที่ใกล้ชิดฉลองกันในรั้วบ้านอย่างเป็นกันเองและอบอุ่น

คุณพ่อเจเองก็น่าจะเป็นคนมีสเน่ห์ไม่เบาขนาดว่าอายุก็ไม่น้อย ธุรกิจก็พังพาบไป เหลือแต่ตัว คุณแม่ซียังเลือกเป็นคู่ครองของชีวิตเลยนะคิดดู

ภาพวันแต่งงานที่อบอุ่นและเรียบง่าย 

มีเพียงครอบครัวใกล้ชิดร่วมเป็นพยาน

ภาพถ่ายของอิฉันและคุณผู้ชาย ณ มุมเดียวกัน ที่คุณพ่อเจ และ คุณแม่ซีถ่าย เมื่อวันแต่งงาน ต้นไม้ต้นเดิม บานสะพรั่งถึงทุกวันนี้ 

คุณพ่อเจและคุณแม่ซีในเวลานั้น แม้แต่ทุนจะเริ่มต้นธุรกิจอีกครั้งยังไม่มี ท่านทั้งสองช่วยกันนำของสะสมที่สั่งสมมาไปขายเพื่อเป็นทุน หนึ่งในนั้นก็มีบรรดาหนังสือเก่าปกหนัง เครื่องแก้วราคาแพง ทั้งหมดเพื่อการเริ่มต้นทำธุรกิจอีกครั้ง 

นึกภาพชายวัยผมดอกเลานำเอาของที่เคยสะสมไว้ครั้งชีวิตยังเฟื่องฟูออกมาขายเพื่อทำทุนแล้ว มันคงเป็นความเจ็บปวดที่แต่พวกท่านก็ไม่ยอมแพ้

ในบรรดาเครื่องแก้วที่ยังเหลืออยู่ หนึ่งในนั้นคือ โถแช่ไวน์ยี่ห้อ Lalique ของที่บ่งบอกถึงความสำเร็จครั้งก่อน เครื่องแก้วราคาแพงนี้มูลค่า ณ ปัจจุบันสูงถึง 3,600 ยูโร คิดเป็นเงินไทยราว ๆ หนึ่งแสนสี่หมื่น ฉันพยายามจินตนาการถึงภาพคุณพ่อซีในยุคนั้น คนแบบไหนกันนะ และความสำเร็จขนาดไหนกันนะที่ทำให้ท่านสะสมและใช้ของที่มูลค่าถึงขนาดนี้ และ ท่านจะรู้สึกขมขื่นซักเพียงไหนเมื่อต้องตกอับขนาดต้องขายของสะสมเหล่านี้เพื่อมาทำทุนอีกครั้ง

ฉันนับถือความไม่ยอมจำนนต่อชะตาชีวิตของท่านทั้งสอง ขอให้เราทุกคนในวันที่ยากลำบากไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิตดั่งท่านทั้งสอง เอาหล่ะ หลังจากได้ทุนมา ธุรกิจอะไรละ ที่ท่านเริ่มต้นลงมือลงแรงอีกครั้ง

คุณพ่อเจนั้นมีความรักพืชพันธุ์ไม้เป็นทุน จริง ๆ แล้ว หนึ่งในความฝันของท่านเลยก็ว่าได้ เมื่อสูญเสียธุรกิจโรงเรียน ท่านจึงหันมาทำสิ่งที่ตัวเองรัก และ แปรสภาพบ้านหลังต้นเรื่อง จากครั้งหนึ่งเคยเป็นไวนารี่ที่ผลิตไวน์ (อ่านได้จากตอน ตระกูลพีที และ ความลับ ณ ห้องใต้ดิน)ให้กลายเป็นโรงเพาะชำต้นไม้ ได้ชื่อว่าเป็นผู้มีความพยายาม ความสำเร็จจึงตามมา โรงเพาะชำต้นไม้แห่งนี้มากด้วยพรรณไม้สวยงาม บรรดาปราสาทในย่านนี้ ต่างเป็นลูกค้าของคุณพ่อเจทั้งสิ้น

ภาพคุณพ่อเจผมขาวโพลนกำลังมองดูธุรกิจของท่านที่เติบโตขึ้นอีกครั้ง

ภาพเรือนเพาะชำต้นไม้ในอดีต

เรื่องราวของท่านนั้นได้ถูกถ่ายทอดในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ในเนื้อหาข่าวนั้นทำให้อิฉันได้เรียนรู้อีกด้วยว่า ความรักในต้นไม้นั้นถ่ายทอดมาทางสายเลือดตั้งแต่รุ่นคุณปู่ของคุณพ่อเจ ในเวลานั้นใช้ชื่อว่าตระกูล Fallou (Falloux) ฉันได้พยายามค้นข้อมูลของครอบครัว Falloux ซึ่งเป็นนามสกุลเดิมของบ้านนี้ เชื่อว่าเป็นนามสกุลของคุณย่าของคุณผู้ชาย ตอนหลังเปลี่ยนเป็นพีทีเมื่อมาแต่งงานกับคุณปู่ พบภาพเก่าซึ่งเป็นหลักฐานของบรรพบุรุษที่อยู่มาก่อนรุ่นของคุณปู่คุณย่าตระกูลพีที และคาดว่านาจะเป็นตระกูล Falloux นั่นเอง ขอนำเสนอหลักฐานต่าง ๆ ที่ได้พบไว้ในบทความแยกย่อย ร่องรอยที่เหลือแห่ง ตระกูล Falloux

เอาหล่ะ นอกเรื่องไปไกล สายเลือดนักสืบเข้าสิง ขอวกกลับมาที่รุ่นปู่ของคุณพ่อเจหรือคือทวดของคุณผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยทำธุรกิจเพาะต้นไม้เช่นกัน จากเนื้อข่าวบอกว่ามีคนงานถึง 200 คนและขายต้นไม้กว่าปีละล้านต้นเลยทีเดียว

ในเนื้อข่าวยังบรรยายประวัติความเป็นมาของคุณพ่อเจตั้งแต่อายุ 25 เมื่อครั้งเดินทางไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก จนกระทั้งคุณพ่อเจกลับมายังบ้านเกิดและทำธุรกิจเพาะชำต้นไม้ ทั้งยังพูดถึงการที่คุณพ่อเจได้นำวิวัฒนาการที่ได้เห็นมาจากประเทศสหรัฐอเมริกามาใช้ที่ฝรั่งเศส นั่นก็คือการปลูกต้นไม้ในกระถาง ซึ่งในเวลานั้นเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับชาวยุโรป ซึ่งต่อมากลายเป็นวิธีที่นิยมแพร่หลาย

ฉันได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้ก็รู้สึกแปลกใจในวิวัฒนาการต่าง ๆ ของโลก ที่เดี๋ยวนี้ดูเหมือนว่าธรรมดา แต่ครั้งหนึ่งเป็นเรื่องแปลกใหม่ แม้แต่การปลูกต้นไม้ในกระถางก็ยังมีให้เป็นข่าวเลยนะเออ 

ฉันอดคิดไม่ได้ว่าหากคุณพ่อเจนั้นไม่ได้สูญเสียโรงเรียนที่ก่อตั้งขึ้นมา ท่านคงไม่ได้หันมาทำสิ่งที่ตัวเองรัก และคงไม่เห็นคนเคียงข้างที่รักเราอย่างจริงใจ เธอว่าไหมละ

บางทีความสูญเสียบางอย่างมีไว้เพื่อให้เราค้นพบสิ่งที่สำคัญของชีวิต ฉันเองที่เริ่มต้นเขียน และค้นพบความรักในการเขียนนี้ก็เกิดจากความผิดหวังครั้งใหญ่ในชีวิต ฉันรู้สึกขอบคุณ อะไรเล่าจะดีไปกว่าการค้นพบตัวตนของตนเอง ไว้ฉันจะมาเล่าให้ฟังอีกทีว่ามันเป็นมาอย่างไร ดังนั้นทุกครั้งที่พบเจอเรื่องผิดหวัง หรือ ความไม่ถูกใจ ฉันมักคิดเสมอว่านี่คือของขวัญจากพระเจ้า ท่านกำลังสื่อสารถึงฉัน ถึงสิ่งที่ท่านปรารถนาให้ฉัน เพราะท่านเท่านั้นที่รู้ถึงก้นบึ้งของจิตใจของฉัน มากเสียกว่าที่ฉันรู้จักตัวเองเสียอีก เพียงหากฉันหันมองดูเหตุการณ์เหล่านั้นอีกครั้งด้วยหัวใจเปี่ยมศรัทธา ฉันจะต้องเข้าใจข้อความจากท่านในที่สุด และฉันก็เชื่อว่าสิ่งที่ดูเสมือนว่าเป็นโชคร้ายที่เกิดกับคุณพ่อเจนั้นก็แฝงมาซึ่งความปรารถนาดีจากพระเจ้าถึงท่าน ให้ท่านได้ค้นพบสิ่งที่ตัวเองรัก และให้ท่านได้เห็นความรักที่แท้จากคนที่อยู่เคียงข้าง ฉันอดไม่ได้ต้องหันไปถามคุณผู้ชายบ้างว่า หากคุณพ่อของเธอไม่ได้ประสบพบเจอความล้มเหลวในครั้งนั้นแล้ว เธอคิดว่าอะไรที่จะไม่ได้เกิดขึ้น 

คุณผู้ชายเธอตอบว่า “ผมคงไม่ได้เกิดมาดูโลกใบนี้”

ฉันพยึกพยักหน้าเห็นด้วย เพราะที่บ้านแห่งนี้ ท่ามกลางความรัก และ ความทุลักทุเลของคนทั้งสองให้ผ่านพ้นช่วงวิกฤตของชีวิต และธุรกิจที่ฝันไว้มานานได้ก่อร่างขึ้น ยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้น และฉันเชื่ออย่างสุดใจว่านี่แหละคือของขวัญที่สำคัญที่สุดที่ได้เกิดขึ้นกับชีวิตของคุณพ่อเจ และ คุณแม่ซี เพราะไม่ว่าใครที่ได้รู้จักกับคุณผู้ชายของอิฉัน ก็จะอดชื่นชมรักใคร่ไม่ได้ เพราะเธอเป็นคนจิตใจดี มีเมตตา ทั้งยังมีวินัย รักษาคำพูด เคารพผู้คนและมีมารยาทเป็นหนึ่ง เธอเป็นดั่งหัวแก้วหัวแหวนของคุณพ่อเจและคุณแม่ซี อย่างมิต้องสงสัย 

ใครจะรู้เล่า อาจจะเป็นของขวัญจากพระเจ้าแฝงมาในรูปแบบของความโชคร้าย ธุรกิจที่พังทะลายลง คือโอกาสอีกครั้งในการสร้างครอบครัวที่เคียงคู่ไปกับธุรกิจ 

เสียดายก็เพียงคุณพ่อเจนั้นมีโอกาสได้เลี้ยงดูคุณผู้ชายไม่นาน ด้วยว่าท่านนั้นอายุมากแล้วทั้งยังป่วยด้วยโรคปอดเนื่องด้วยสูบบุหรี่จัดเมื่อครั้งยังมีชีวิต 

เมื่อคุณผู้ชายเธออายุได้สิบเอ็ดปี คุณพ่อเจก็เสียชีวิตไปอย่างสงบในโรงพยาบาลโดยมีคุณแม่ซีเคียงข้าง ก่อนตายเธอได้พูดกับคุณแม่ซีว่า ท่านไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าจะมีผู้หญิงที่แสนดีอย่างคุณแม่ซีอยู่บนโลกใบนี้ 

นี่แหละคือชีวิตของคุณพ่อเจ ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอย่างสุดในทุกพื้นที่ ขอใช้พื้นที่นี่รำลึกถึงการมีอยู่ของท่าน 

พบกันครั้งหน้ากับตอนพิเศษ ชื่อ ไวน์รสดีล้ำค่า กับ ชายชราผู้ปลูกองุ่น  ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์เพื่อรออ่านเลยจ้า

Subscribe now

รัก 

ลิต้าเจน

โรงแรมนี้ได้ถูกสร้างขึ้นในช่วงปี 19 โดยมีแรงบันดาลใจมาจากพระราชวังแวร์ซายที่พำนักของพระราชาและพระราชินีของประเทศฝรั่งเศสนั่นเอง นักท่องเที่ยวที่แวะเวียนมาเยี่ยมชมพระราชวังแวร์ซายหากได้มาพักที่นี่ก็จะได้ลิ้มรสรสชาติชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเจ้าในยุคโบราณ สมัยที่ฝรั่งเศสยังคงมีระบบพระราชา เพราะด้วยการตบแต่งที่โอ่โถง และที่ตั้งที่อิงแอบแนบชิดติดกับพระราชวังแวร์ซายและมีทางเชื่อมต่อกันจากทางสวน ยิ่งเสริมบรรยากาศให้เสมือนว่าได้เป็นอาคันตุกะของพระราชาและพระราชินีของฝรั่งเศสก็ว่าได้ และด้วยการบริการระดับห้าดาว ก็อาจจะทำให้หลาย ๆ คน ติต่างไปว่าเป็นดั่งเจ้าหญิงเจ้าชายจากต่างแดนในอดีต อีกทั้งโรงแรมนี้มีชื่อเสียงเนื่องด้วยบรรดาบุคคลสำคัญนักแสดง ศิลปิน นักการเมือง รวมทั้งพระราชาและพระราชินีของนานาประเทศได้เข้าพัก ทั้งยังเป็นที่พำนักของเหล่าทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 

ณ ห้องโถงใหญ่ที่ปัจจุบันเป็นห้องทานอาหารเช้าของแขกที่มาเข้าพักนี้ เคยเป็นที่ประชุมลับของเหล่าทหารและผู้มีอำนาจจากกลุ่ม The Allied Forces ที่ประกอบไปด้วย ฝรั่งเศส อังกฤษ อเมริกา และ สหภาโซเวียต หารือกันเรื่องการยุติสงครามโลกครั้งที่ 1 อีกด้วย เรียกว่าเหตุการณ์สำคัญ ๆ ของโลกเคยเกิดขึ้นที่นี่

เอาหล่ะ ถ้าอยากจะมาลองพักที่นี่ลิ้มรสประวัติศาสตร์กันบ้าง จะต้องเสียทรัพย์ซักเท่าไรกันนะ สนนราคาต่อคืนเริ่มต้นที่ราว ๆ 200 ยูโร ขึ้นไปจนหลักหลาย ๆ พันยูโร ราคาเริ่มต้นถือว่าไม่แรงเลยสำหรับการเข้าพักที่เครือ Waldorf Astoria ที่ขึ้นชื่อว่าราคามหาโหด แต่หลาย ๆ คนที่จองห้องราคาถูกสุดมา และแอบหลงดีใจว่าได้เข้าพักที่ Waldorf Astoria Versailles ก็อาจจะต้องพบกับความผิดหวัง เพราะราคาที่ว่าไม่ใช่ห้องพักในปราสาทหลักที่โอ่อ่าสวยงาม แต่เป็นห้องในอาคารรองฝั่งตรงข้ามที่เรียกว่า Pavillion ปกติแล้วชาวยุโรปไม่ได้เอาไว้พัก แต่จะเอาไว้สำหรับรองรับกิจกรรมอเนกประสงค์ต่าง ๆ อีกทั้งอาคารนี้หาใช่โรงแรมห้าดาวไม่ ไม่แน่ใจว่าด้วยเหตุใดแต่อาคารนี้ได้รับดาวเพียงสี่ดาว และในทางเทคนิคแล้ว มันคือคนละโรงแรมกัน ที่อยู่ในรั้วเดียวกันเท่านั้นเอง จึงให้อารมณ์เหมือนลูกนางสนมอะไรประมาณนั้นซะมากกว่า หากจะใช้บริการต่าง ๆ ก็จะต้องเดินลัดสวนมาที่อาคารหลัก นึกภาพใส่ชุดคลุมเดินดุ่ม  ๆ ผ่านสวน มายังสระว่ายน้ำในหน้าหนาวดูซิ นี่เป็นเหตุที่หลาย ๆ คนผิดหวังด้วยความเข้าใจผิดมานักต่อนักแล้วว่าได้ของดีราคาถูก 

แต่หากอยากจะได้ของดีราคาถูก ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทาง เหอ ๆ เกริ่น ขนาดนี้ไม่เล่าต่อโดนโกรธแน่นอนเลย เคยได้เล่าให้เพื่อน ๆ ฟังไปแล้วบางส่วนในตอนก่อนหน้า ทะเลยังหวาน ณ เกาะ คอร์ฟู ประเทศกรีช ว่าคุณผู้ชายของอิฉันนี่เป็นโฮเทลเลิฟเวอร์ Hotel lover หลงรักโรงแรมและนอนเก็บแต้มเขามาจนเรียกว่าได้ขั้นสมาชิกระดับสูงของหลาย ๆ เครือ หนึ่งในนั้นก็คือ เครือฮิลตัน ซึ่งโรงแรม Waldorf Astoria Versailles - Trianon Palace นี้ก็อยู่ในเครือนี้ด้วยเช่นกัน 

ทีนี้พอจะเดาทางกันได้บ้างหรือยังละ ถ้ายังเดาไม่ออกฉันก็จะเล่าให้ฟัง ด้วยสิทธิ์การเป็นสมาชิกระดับไดอะมอนด์ของคุณผู้ชายเธอ  พวกเราก็เลยได้อัพเกรดจากห้องพักราคาถูกสุดที่คุณผู้ชายเธอจองมาราว ๆ 200 ยูโรต่อคืนฝั่งลูกเมียน้อย ไม่รวมอาหารเช้า ไปพักห้องยังห้องพักในปราสาท ทั้งยังฟรีอาหารเช้าอีกตะหาก และการอัพเกรดนั้นก็สามารถอัพเกรดได้มากกว่าหนึ่งระดับ ก็ขึ้นกับความใจดีของโรงแรม แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นห้องก็ต้องว่างด้วย หากมาเข้าพักในช่วงคนเยอะ ๆ ก็อาจจะได้ไม่อัพเกรดเลยก็เป็นได้ 

ตอนแรกพนักงานสาวสวยจากอัพเกรดเรามายังห้องที่เรียกว่า SUPERIOR MANSARD ROOM ซึ่งตกอยู่ราว ๆ 350 ยูโรต่อคืน ก็คือว่าใจดีประมาณหนึ่งแล้ว แต่หลังจากเธอพาเราไปชมห้อง อิฉันและคุณผู้ชายรู้สึกว่าห้องมันออกจะมืดและหน้าต่างออกจะเล็กไปหน่อย เพดานก็ออกจะเตี้ย ถึงจะเป็นห้องในปราสาทก็จริงแต่มันดันเป็นห้องใต้หลังคาน่ะซิ ไม่ให้ความรู้สึกโอ่โถงเลยซักนิด  

อิฉันและคุณชายมองหน้ากัน ว่าเอาไงดี ถ้าเป็นฉันในอดีตเป็นอิแม่ขี้เกรงใจ อะไร ๆ ก็ได้หมด ก็คงเซย์เยสแบบเสียไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่เรียนรู้ว่าไม่มีอะไรจะเสีย หากเพียงเรารู้จักที่จะขอ ได้ไม่ได้นั่นอีกเรื่องหนึ่ง การขอก็มิได้หมายถึงความมากเรื่อง หรือ การไม่รู้จักพอ อย่างที่เราถูกปลูกฝังมาทำให้เป็นคนขี้เกรงใจ การขอในสิ่งที่เราต้องการ ช่วยให้ผู้ให้บริการทำหน้าที่ของเขาได้อย่างสมบูรณ์มากขึ้นอย่างที่เขาตั้งใจ และ การขอยังเป็นสัญลักษณ์ของรักตัวเอง เชื่อว่าเราเหมาะสมและคู่ควรที่จะได้รับ แต่หากว่าเราขอแล้วไม่ได้ดังขอละ บ่อยครั้งที่เราเลือกไม่ขอร้อง ก็เพราะกลัวการถูกปฏิเสธนั่นเอง บางทีก็โกรธซะเลย ที่ไม่ได้ดั่งขอ ฉันได้เรียนรู้มาเช่นกันว่า การขอที่จริงใจ คือ การยอมรับการปฏิเสธเช่นกัน โดยไม่ง้องอล ขอบคุณที่ทั้งได้รับ และ ไม่ได้รับ 

ว่าแล้วเราก็แจ้งความประสงค์ไปว่าอยากจะได้ห้องที่หน้าต่างใหญ่กว่านี้ และ พนักงานสาวสวยก็มิได้เกี่ยงงอล เธอพาเราไปชมอีกห้องหนึ่งในทันที ห้องนี้เรียกว่า DELUXE GARDEN VIEW ROOM

โอ้ย ห้องนี้ฉันชอบมาก หน้าต่างใหญ่ เพดานสูง แม้แต่ห้องน้ำยังมีระเบียงเลย เซย์เยสทันที นึกดีใจที่ดีนะที่ขอ ดีใจลั้นล้าได้ไม่นานหรอก เพราะว่าห้องนี้นี่ติดกับลานจอดรถ ตกดึกคืนนั้น พนักงานขนของเข้าออกโรงแรม เสียงลากรถเข็น สลับกับเสียงพนักงาน เรียกว่าไม่เป็นอันนอนเลยทีเดียว ฉันน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่คุณผู้ชายเธอ ออกจะโกรธตัวเองที่เสียตังค์ตั้งเยอะ มานอนไม่หลับอยู่ที่นั่น โถ ๆ พ่อคุณเสียดายเงินนั่นเอง เรายังคุยกันเลยนะว่า หากห้องนี้ราคาถูกกว่านี้เธอคงจะไม่โกรธขนาดนี้ คืนนั้นเราก็ได้สัจธรรมกันด้วยว่า เงินน่ะมีผลต่อจิตใจของเรา และวิธีการคิด ความรู้สึกของเราขนาดไหน เรายังได้คุยกันอีกว่า หากว่าเราเสียเงินให้โรงแรมขนาดนี้แล้ว เราจะยอมเสียจิตด้วยไหม เรามีทางเลือก เราเลือกซิ เลือกที่จะมีความสุขไง เลือกที่จะไม่เสียทั้งเงินและอารมณ์ คืนนั้นก็ผ่านไปด้วยสัจธรรมที่มาพร้อมการนอนไม่เต็มอิ่ม แต่ฉันก็ว่าบทสนธนาในคืนนั้นคุ้มค่าคุ้มราคาสองร้อยยูโรแล้วนะ เธอว่าไหม

รุ่งขึ้นหน้าตาสโหล่สเหร่ เราจึงขอเปลี่ยนห้องอีกครั้ง สัจธรรมแค่คืนเดียวพอ ขอนอนเต็มอิ่มซักที พนักงานแสดงความเสียใจเป็นการใหญ่และย้ายเราไปพักห้องที่ไกลจากทางเดินรถ ทั้งยังบล๊อกห้องข้าง ๆ ไม่ให้มีคนพัก เพื่อเป็นการขอโทษ 

ห้องที่ว่าคือ DELUXE ROOM PARK VIEW ได้อัพเกรดไปอีก เย้ ๆ

สุดท้ายพวกเราก็ได้นอนหลับสนิทกันเสียที ไม่นึกว่าพักทีนี่จะเป็นมหากาพก์เปลี่ยนห้องขนาดนี้ แต่อิฉันก็ชอบนะที่ได้เห็นห้องต่าง ๆ ของที่นี่ โดยเฉพาะห้องสุดท้ายราคาต่อคืนตกอยู่ที่ห้าร้อยกว่ายูโรเลยทีเดียว รู้สึกเหมือนได้ส่วนลด ฮ่า ๆ ๆ บางทีความคิดมันก็แปลกดี 

เอาหล่ะ พาไปชมสระว่ายน้ำกันบ้าง เป็นสระว่ายน้ำในร่ม มีแสงแดดส่องผ่านหลังคาใส ๆ ลงมา บรรยากาศดูโอ่อ่า

แต่ออกจะเก่าไปซักนิด และที่ต้องบอกว่าผิดหวังมาก ๆ ก็คือความสะอาดบริเวณพักผ่อนโดยรอบนั่นเอง  ค่าแรงมันแพงขนาดว่าเขาไม่ทำความสะอาดโรงแรมห้าดาวกันเลยเหรอ คุณผู้ชายเธอบอกว่าที่นี่ยุโรป อย่าคาดหวังอะไรมากเลย ได้ยินอย่างนี้ออกจะงง ๆ เพราะเราชาวเอเชียเชื่ออยู่เสมอว่ามาตรฐานยุโรปนี่ต้องเริดเรอตามความเข้าใจว่าคือประเทศพัฒนาแล้ว 

แต่ต้องบอกเลยว่าถ้าพูดเรื่องงานบริการแล้วละก็ เมืองไทยนั้นมาตรฐานสูงกว่ามาก ความสะอาด และ ความเอาใจใส่ของพนักงาน และราคาเองยังถูกกว่า เมืองไทยน่าเที่ยวที่ซู๊ดเลยนะเธอ มาไกลขนาดนี้เพื่อรู้ว่าบ้านเราน่ะมีดีมากนะ ภูมิใจในความเป็นไทยเสมอ

จากที่พักแล้ว มาเรื่องอาหารกันบ้าง มาพักที่นี่ก็ต้องลองอาหารตำรับราชวังดูบ้าง แต่งองค์ทรงเครื่อง แล้วไปยังบาร์ก่อน เริ่มที่จิบแชมเปณเบา ๆ เป็นเครื่องดื่มต้อนรับที่ได้มาจากโรงแรม แต่เราเพิ่งจะมาดื่มเอาวันที่สองนี่แหละ

จากนั้นก็ไปที่ห้องอาหาร ที่นี่เขามีห้องอาหารของ Gordon Ramsay ด้วยนะ เชฟที่มีชื่อจากรายการมาสเตอร์เซฟ ขากินต้องรู้จักแน่ ๆ แต่เสียดายตอนที่ไปพักห้องอาหารของเขาไม่เปิดให้บริการ เราจึงไปทานอีกห้องหนึ่ง

ตามสไตล์ฝรั่งเศส อาหารเสริฟ เป็นเซ็ท มีของทานเล่น และ อาหารหลัก พวกเราเลือกของทานเล่นเป็นตับห่าน ส่วนจานหลักของคุณผู้ชายเป็นเนื้อวัว ของอิฉันเป็นแกะ รสชาติดี และให้เยอะ อิ่มจนไม่อยากทานขนมหวานเลย 

ทริปสั้น ๆ กับประสบการณ์การเข้าพักในปราสาทครั้งแรกก็ผ่านไปด้วยดีพร้อมปรัชญาชีวิต ก่อนจะเดินทาง ท่องไปในอันโดร่า

ระหว่างที่พักที่นี่ หูตาของอิฉันก็ไปสะดุดอยู่ที่ชื่อ  พระราชินี มารี อ็องตัวแน็ต (ฝรั่งเศส: Marie Antoinette) เข้าให้ พอเข้าไปหาข้อมูลเกี่ยวกับพระราชินีองค์นี้ ฉันนี่อดไม่ได้ที่จะต้องนำเสนอในตอนต่อไป ได้รู้เรื่องราวของพระราชินีองค์นี้ ทำให้ฉันอดคิดถึงสถาณการณ์ที่เมืองไทยตอนนี้ไม่ได้ เอิ่ม สปอยมากไปไหมนี่ ไว้รออ่านตอนนี้เลยละกันนะ 

ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์รออ่านตอนต่อไปได้เลยจ้า

Subscribe now

รัก 

ลิต้าเจน

คิดถึง ๆ คิดถึงเพื่อน ๆ ในโลกออนไลน์ คิดถึงการได้นั่งเงียบ ๆ เขียนความในใจ โอ้ยในที่สุดชีวิตก็เริ่มจะลงตัวขึ้นมาอีกนิด ก่อนหน้านี้อย่างที่ได้บอกเพื่อน ๆ ไปแล้วว่าลิต้ากับคุณผู้ชายได้ขายบ้านที่ฝรั่งเศส และย้ายจากบ้านฝรั่งเศสมายังอันโดร่า (อ่านเพิ่มเติมได้ที่ มินิซีรีส์ ท่องไปในอันโดร่า)

ช่วงเดือนสุดท้ายนั้น เก็บบ้านแข่งกับเวลายังอย่างกับนางทาส เก็บของเก่าขาย ห่อสมบัติลงกล่องลงลัง นี่ยังไม่รวมงานแบกยกหามยังกับจับกัง

ภาพข้าวของเพียงบางส่วนเท่านั้น เห็นภาพแล้วยังขนลุกว่าเราจัดการมันได้จริง ๆ หรือนี่

นี่แหละนะชีวิตสไตล์เจ้าหญิงแห่ง มินิซีรีส์ กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส ออกจะคล้ายเจ้าหญิงก็ตอนซินเดอเรลลาตอนยังไม่เจอเจ้าชาย 

แต่ก็เทียบไม่ได้กับภาระของคุณผู้ชาย เธอนั้นสุดยอดยังกับซุปเปอร์แมนผสมฮัคตัวเขียว ตลอดช่วงเวลาร่วมปีของการสะสางมหาสมบัติ และ กรุขยะ ที่สะสมอยู่ในบ้านอายุร้อยกว่าปี รวมทั้งความรัก ความหลังที่ถูกฝังไว้มาเนิ่นนาน นี่ยังไม่ได้พูดถึงงานแอดมิน เอกสารงานกฏหมาย บรา ๆ ๆ ต้องขอบอกว่าเธอทำได้อย่างกับยอดมนุษย์

ที่มาของภาพ https://pixabay.com/images/id-1560256/

ถ้าลิต้าต้องจัดการเรื่องทุกอย่างอย่างที่เธอทำละก็ ลิต้าคงได้เสียสติแน่ ๆ เธอผ่านมาได้อย่างสวยงามและสภาพดี มีผมหงอกเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ขอทำท่าซาบซึ้งทำตาปริบ ๆ ให้กับความสำเร็จระหว่างทางของเรา

ขนาดว่าลิต้าแบกภาระเพียงเสี้ยวยังเล่นเอาอาการภูมิแพ้ของลิต้ากำเริบ รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัว คัดแสบจมูก จามสลับกับหาว เล่นเอาแอบหวั่นนิด ๆ ว่าโควิดหรือเปล่า แต่ก็ได้กลิ่นทุกอย่างปกติดี ออกจะดีเกินไปด้วยซ้ำ อาการยังไม่ทันจะดีขึ้น ลิต้าและคุณผู้ชายก็ไปตะลอนเข้ากรุงปารีส เจ็ดคืนเจ็ดที่นอน กว่าจะมาถึงอันโดร่า สภาพลิต้าแทบไม่เหลือดี ตอนนี้ค่อยยังชั่วมีแรงกายและแรงใจมาอัพเดรตเล่าเรื่องสถาณการณ์ให้เพื่อน ๆ ได้หายคิดถึงกัน 

โอกาสนี้ก็เลยคลอดเรื่องเล่าสั้น ๆ ที่ได้ไปพักที่โรงแรม Waldorf Astoria Versailles - Trianon Palace โรงแรมที่เรื่องชื่อสำหรับผู้ที่ต้องการประสบการณ์อิงประวัติศาสตร์เมื่อมาเยี่ยมชมพระราชวังแวร์ซาย 

เพราะรูปร่างหน้าตาของโรงแรมนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากพระราชวังแวร์ชายน์นั่นเองทั้งยังตั้งอยู่ติดชิดกับสวนของราชวังแวร์ซาย เรียกว่ามองออกหน้าต่างไปก็คิดว่าตัวเองอยู่ในพระราชวังไม่มีผิดเพี้ยน บวกกับการบริการระดับ 5 ดาว ให้ความรู้สึกเหมือนได้เป็นเจ้าในยุคโบราณ อยากชมภาพและอ่านเรื่องราวกันแล้วใช่ไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้น่าจะได้ลงให้ดูนะจ๊ะ

นอกจากได้ไปเที่ยวแล้ว ตาก็ไปสะดุดเข้ากับชื่อของ พระราชินี มารี อ็องตัวแน็ต แห่งประเทศฝรั่งเศสเข้าให้ (ฝรั่งเศส: Marie Antoinette) เข้าให้ ตามทุกมุมแห่งหน เลยทำให้ลิต้าต้องเข้าไปขุด ๆ เรื่องราวมาเล่าให้เพื่อน ๆ ได้ชม และ อ่านกัน เรื่องราวของเธอนั้นช่างจะดราม่า ชวนฉงน และ อนาถใจ ในเวลาเดียวกัน อยากจิอ่านกันแล้วซินะ 

ภาพวาดของพระราชินี มารี อ็องตัวแน็ต แห่งประเทศฝรั่งเศส (ที่มาของภาพ https://pixabay.com/images/id-67484/)

ลงทะเบียนเป็นครอบครัวลิต้าเจนด้วยอีเมลล์ในเว๊ปไซค์ ลิต้าเจนแล้วเจอกัน 

Subscribe now

สำหรับเพื่อน ๆ ที่เป็นเป็นครอบครัวของลิต้าแล้ว ลิต้าขอขอบคุณมาก ๆ นะคะ เพราะทุกคน ลิต้าถึงทำตามความฝันต่อไป 

รัก 

ลิต้าเจน

จากตอนที่แล้ว เราได้บุก กรุไวน์เก่า ณ ห้องลับใต้ดิน ไปแล้ว ได้ลิ้มชิมรสไวน์เลิศรส และคงสงสัยมิใช่น้อยว่าไวน์เหล่านี้เป็นคนสะสมของผู้ใดกัน อิฉันขอรับเกรียติเป็นผู้แนะนำ คุณพ่อเจ แห่งตระกูลพีทีให้ทุกท่านได้รู้จัก 

แว๊ปแรกที่อิฉันได้ยลโฉมของคุณพ่อเจ อิฉันต้องบอกว่า นี่ถ้าอายุเราไม่ห่างกันจนเกินไป หรือ ถ้ากระจกทวิภพบังเอิญมีอยู่จริง อิฉันนี่จะชะแว๊ปข้ามกาลเวลาแอบเข้าไปทำความรู้จักคุณผู้ชายที่หล่อเหล่า ดูมีสไตล์ท่านนี้เสียจริง ๆ 

ท่ามกลางหลักฐานภาพถ่ายเก่า ๆ ของท่าน ฉันเหลือบไปเห็นกระดาษเหลือง ๆ เก่า ๆ เป็นข่าวสังคมที่ตัดออกมาจากหนังสือพิมพ์ เนื้อหาในข่าวบอกว่าคุณพ่อเจและครอบครัวจะร่วมรับประทานอาหารเรื่องในวันคริสมาสต์กับครอบครับ Goodrich

ถึงแม้จะไม่รู้จักใครซักคนในเนื้อข่าว แต่ก็ทำให้ฉันถึงกับฉงนและต้องเอ่ยปากถามคุณผู้ชายของฉันว่า พ่อเธอเขาเป็นใครกัน ทำไมหนังสือพิมพ์จิต้องลงข่าวว่าท่านจะไปทานข้าวที่ไหนด้วย

และนั่นจึงเป็นที่มาของการเล่าเรื่องอันชวนน่าติดตามเสียนี่กระไร

คุณพ่อเจ เติบโตขึ้นมาภายในบ้านเก่าหลังต้นเรื่องของ มินิซีรีส์ กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส ที่ที่อิฉันได้มาฝังตัวเป็นนังพจมาน ณ บ้านทรายทองเวอร์ชั่นยุโรปอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เอาหล่ะ เวิ่นเว้อ เข้าเรื่องกัน คุณพ่อเจนั้นเติบโตขึ้นมาด้วยการดูแลของคุณปู่คุณย่าตระกูลพีที พร้อมกับพี่น้องรวมกัน 5 คน 

ภาพคุณพ่อเจและพี่น้องทั้งห้า ดูซิ แววหล่อนั้นมีมาแต่วัยเด็กเลยก็ว่าได้

เห็นจะเป็นด้วยความเคร่งศาสนาและกฏระเนียบของรุ่นปู่ย่าเป็นเหตุ คุณพ่อเจถึงได้มุมานะทำงานเก็บสะสมเงินเพื่อที่จะได้ออกจากบ้านตระกูลพีทีไปให้เร็วที่สุด และ ไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

และเมื่อวัยย่างเข้ายี่สิบ ท่านได้นำเงินที่หามาได้ซื้อตั๋วเรือขาเดียว ขาเดียวนะพี่น้อง จากฝรั่งเศสไปยังประเทศอเมริกา เรียกว่าถ้าไม่ได้ดีจะไม่กลับมาเยือนฝรั่งเศสเลยเชียว เห็นภาพชายหนุ่มผู้เด็ดเดี่ยวแบบที่ฉันเห็นไหมทุกคน 

แหม ในยุคนั้นการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเล ไปยังดินแดนที่ไม่รู้จัก ทั้งยังพูดคนละภาษา ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ อย่างเช่นทุกวันนี้ ไม่มีกูเกิลแมพ ไม่มีกูเกิลแปลภาษา

ฉันนึกเห็นภาพแจ๊ค ดอร์สัน แห่งไททานิกกระโดดโลดเต้นดีใจที่จะได้ไปเหยียบแผ่นดินอเมริกาเป็นครั้งแรกยังไงยังงั้น ดีนะที่เรือของคุณพ่อเจไม่ล่ม มิเช่นนั้น ฉันคงไม่มีเรื่องมาเล่าให้ทุกคนฟัง 

ภาพแจ๊ค ดอร์สัน จาก หนังเรื่องไททานิค ขณะกำลังไปขึ้นเรือ คุณพ่อเจก็คงอารมณ์ราว ๆ นี้เลยว่าไหม

แล้วคุณพ่อเจของเราไปทำอะไรที่นั่น การเริ่มต้นนั้นไม่ได้สวยหรูดูดีเด่นอะไร ท่านเริ่มต้นจากการไปทำงานใช้แรงงานในไร่องุ่น เก็บหอมรอมริบ จนได้รถคันนี้มาขับเท่ ๆ คงจะต้องทำงานอย่างสาหัสเลยนะนั่น

จากอเมริกาท่านได้ลัดเลาะไปยังประเทศแคนาดา และที่แห่งนี้นี่เองที่ดอกผลแห่งความพยายามได้งอกเงย จากชายหนุ่มที่มาแต่ตัว พูดภาษาอังกฤษก็ไม่ได้ แต่ด้วยความสามารถและความกล้าได้กล้าเสีย ท่านได้ทำงานกับโรงเรียนสอนภาษาแห่งหนึ่งจนประสบการณ์โชกโชน และในเวลาต่อมาท่านได้ก่อตั้งโรงเรียนสอนภาษาของตัวเองชื่อว่า Language Power ที่เมือง Montreal ประเทศแคนาดา ซึ่งในเวลานั้นเต็มไปด้วยคนฝรั่งเศสที่ย้ายเข้ามา 

คิดดูซิ ตอนไปพูดภาษาอังกฤษยังไม่ได้ แต่ผันตัวมาเป็นเจ้าของโรงเรียนสอนภาษาเสียได้ 

ฉันเองก็มิเข้าใจหรอกว่าคุณพ่อเจนั้นประสบความสำเร็จขนาดไหน จนได้มาเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ของประเทศแคนาดา โรงเรียนสอนภาษา Language Power ถือเป็นโรงเรียนแรก ๆ เลยก็ว่าได้ที่ได้ริเริ่มการเรียนการสอนแบบมีภาพมีเสียงประกอบก็เลยกลายเป็นที่ฮือฮาของคนในยุคนั้น

ความสำเร็จก็มิได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้น คุณพ่อเจ นำโรงเรียนที่ประสบความสำเร็จกลับมาขยายที่ฝรั่งเศสอีกจะหาก

จำได้ไหมค่ะ ตอนไปด้วยตั๋วเรือเที่ยวเดียว ตอนกลับตั๋วไปใบนี้ค่ะ ที่นั่งชั้นหนึ่ง

เมนูอาหารสำหรับที่นั่งชั้นหนึ่งในเที่ยวบินจากนิวยอร์คสู่ปารีส เป็นหนึ่งในหลักฐานแสดงถึงความสำเร็จและรสนิยมของคุณพ่อเจได้ดี ถ้าพูดถึงการเดินทางด้วยเครื่องบินในทศวรรษที่ 21 นี้ ถือเป็นเรื่องธรรมดา ใคร ๆ ก็บินได้ ตั๋วเครื่องบินก็ไม่ได้แพงแบบจับต้องไม่ได้อีกต่อไป แต่หากย้อนไปในช่วงปี 19 แล้ว โอกาสการได้เดินทางด้วยเครื่องบิน แม้แต่ชั้นประหยัดก็สงวนไว้สำหรับผู้ที่ถือว่ามีอันจะกินเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการบินด้วยตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่งเลย คนแบบไหนกันนะที่จะยอมจ่ายตังค์จำนวนมากนี้ ก็คงแบบคุณพ่อเจนี่กระมัง

ธุรกิจการบินที่ดูคุ้นตาและเคยชินนั้น จริง ๆ แล้ว ก็เพิ่งเริ่มต้นหลังสงครามโลกคร้ังท่ี 1 นี้เอง หลังจากนายชาร์ล ลินด์เบิร์ก (Charles Lindberg) นักบินชาวอเมริกันได้ประสบความสาเร็จในการบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากนครนิวยอร์คไปนครปารีสโดยมิได้หยุดพักเป็นคร้ังแรกในปี ค.ศ. 1927 (พ.ศ. 2470) เก่งมากนะเออ อิฉันละสงสัยว่าเธอขับเครื่องบินยังไงไม่ง่วง แล้วกินยังไง เข้าห้องน้ำยังไง ปวดอึจะทำยังไง ให้เธอลองกลั้นฉี่บินจากนิวยอร์คถึงปารีสดูซิไหวเปล่า และยิ่งในยุคนั้นเครื่องบินมันไม่ได้ล้ำหน้าอย่างตอนนี้ ไฟล์ที่ว่ากินเวลาถึงสามสิบสามชั่วโมงครึ่งเลยทีเดียว เด็ดเดี่ยวมากนะนายชาร์ลนี่ ขอดูหน้าหน่อยซิ

นายแน่มาก อิฉันขอซูหกให้ในความกล้าหาญ ระยะทางไกลขนาดนั้น นักบินผู้ช่วยไม่มี เครื่องบินก็เล็กจิ๊ดนึง ตกก็ลงไปในทะเล เครื่องบิน ก็เครื่องบินเถอะได้กลายเป็นเรือดำน้ำเลยเจ้าคะ แต่ดำดิ่งไม่ผุดนะฮะ ความสำเร็จของคนหนึ่งคน ก่อให้เกิดความเป็นไปได้อย่างมากมาย และหากไม่มีความกล้าหาญของชายคนนี้ ก็จะไม่มีเครื่องบินพาณิชน์ที่เราเห็นกันอยู่ในปัจจุบัน และเป็นที่มาของโลกไร้พรมแดน น่าตื่นเต้นเนอะเธอเนอะ

กลับมาที่คุณพ่อเจกันต่อ คุณพ่อเจนั้นก็มีความหลงไหลในการเดินทาง โดยเฉพาะเจ้าเครื่องบินที่เหาะเหินกลางอากาศแบบนี้ได้ จึงมิน่าแปลกใจที่อิฉันจะได้ค้นพบของชำร่วยจากเที่ยวบินพิเศษเหล่านี้

ความคลั้งไคล้การบินนี้ส่งต่อมายังถึงรุ่นลูก ก็คือคุณผู้ชายของอิฉันนั่นเอง เธอเองก็ชอบสะสมประสบการณ์การบิน เป็นนักบินก็ไม่ใช่ เรียกว่าเธอนั้นชอบเอามาก ๆ การได้อยู่บนฟากฟ้าท่ามกลางดวงดาว บินถลาเหมือนนก เรียกว่า เวลาเธอจองตั๋วเครื่องบินนั้น เธอจะเลือกเที่ยวบินที่ยาวนานเป็นพิเศษ และ เวลาพักเครื่องแบบข้ามวันได้ยิ่งดี เชื่อไหมละเออ พวกเราเคยบินจากเกาหลีมาบาหลีด้วยสนนเวลาที่ 24 ชั่วโมง พ่อเจ้าพระคุณ เลือกเส้นทางซะอ้อมโลก หยุดพักแทบตากอากาศได้ ต่างจากคนทั่วไปที่อยากจะไปถึงเป้าหมายให้เร็วที่สุด หากจะบินจากฝรั่งเศสมาเมืองไทย เธอจะเลือกเที่ยวบินที่บินผ่านญี่ปุ่น หรือไม่งั้นแล้วก็แวะญี่ปุ่นก่อนซะเลยค่อยมาเมืองไทย ใช่ว่าเธออยากไปญี่ปุ่นหรอกนะ แต่เพราะเที่ยวบินที่ตรงมาเมืองไทยเลยนั้นจะไม่ได้บินผ่านเทือกเขาเอลล์ ซึ่งเป็นวิวที่เธอชอบมากที่สุด คิดดูซินะ คนอะไร ยอมบินยาว บินอ้อม ๆ หรือแม้แต่จ่ายแพงกว่า เพื่อไปเห็นวิวเหนือเมฆที่ปรารถนา อย่างนี้จะไม่เรียกว่าคลั้งไคล้ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร

มาดู พ่อลูกของสะสมไม่ต่างกัน แต่ที่เห็นแตกต่างชัดเจนก็เห็นจะเป็นการออกแบบในช่วงปี 19 นั้นดูน่ารัก น่าสะสม มีความเป็นศิลปิน และที่ดูจะเป็นความภาคภูมิใจก็คือบอลลูนนั่นเอง เพราะประเทศฝรั่งเศสนั้นเป็นเจ้าแรกของโลกที่สามารถนำวัตถุขึ้นไปลอยบนฟ้าได้ ที่มาของบอลลูนนั่นเอง ส่วนการออกแบบของปี 20 นั้น ดูจะเรียบง่ายออกแนวมินิมอล ใครชอบแนวไหนโหวตหน่อยเจ้าคะ ส่วนตัวอิฉันชอบของเก่าดูน่ารักกิ๊บเก๋ 

นอกจากจะค้นเจอหลักฐานการบินมากมาย ยังเจอคอลเล็คชั่นกระเป๋าเดินทางของคุณพ่อเจ คนสมัยก่อนเขาใช้กระเป๋าแบบนี้กันนะเออ 

หลังจากคุณพ่อเจกลับมาเยือนฝรั่งเศสบ้านเกิดเมืองนอน ท่านก็ได้นำเอาโรงเรียนสอนภาษามาขยายที่ฝรั่งเศส ถึงเวลาชาวฝรั่งเศสได้เซย์เฮลโหลกันบ้าง 

และที่แน่นอนที่สุดด้วยความสามารถและบ้างาน ท่านก็ทำให้โรงเรียนสอนภาษาประสบความสำเร็จติดตามสาขาที่แคนาดาไปเลยเจ้าคะ 

แต่อิฉันก็มิได้ล่วงรู้ว่าความสำเร็จนั้นไม่ใช่ขั้นธรรมดาเมื่ออิฉันได้ยลหนังสือพิมพ์ฉบับภาษาฝรั่งเศสเข้าให้

คนฝรั่งเศสนั้นเป็นพวกชาตินิยม เธอว่าคุณพ่อเจจะนำภาษามาสอนให้พวกคนฝรั่งเศสได้สำเร็จหรือไม่

รายชื่อบรรดาลูกค้าทำให้อิฉันต้องมองฝรั่งเศสเสียใหม่ พวกเขามีความรักเรียนอยู่นะ บรรดาลูกค้าที่มาเรียนที่โรงเรียนของคุณพ่อเจนั้น ต้องบอกว่าเป็นบรรดาบริษัทใหญ่โตทั้งนั้น รับรองว่าพวกเธอต้องรู้จักอย่างแน่นอน ไอ้ที่วง ๆ ไว้เป็นบริษัทใหญ่โตที่เรา ๆ ท่าน ๆ น่าจะรู้จักกันดี ว้าว น่าทึ่งเสียนี่กระไร 

ชายวัยกลางคนที่มาพร้อมความสำเร็จและเงินทองคนนี้ ใช้ชีวิตแบบหรูหราฟู่ฟ่า ภาพถ่ายตามงานสังคมต่าง ๆ รวมทั้งข้าวของที่สะสมไว้ซึ่งยังคงหลงเหลือร่องรอยความอู่ฟู่ในสมัยนั้นให้เห็น ห้องใต้หลังคาที่เต็มไปด้วยหีบห่อข้าวของมากมาย อิฉันและคุณผู้ชายค่อย ๆ ช่วยกันรื้อและทำรายการข้าวของ ซึ่งส่วนมากคือเครื่องแก้วคริสตัลอย่างดี ที่ทำให้อิฉันจิตนาการภาพตามถึงรสนิยมของผู้สะสม ไว้โอกาสหน้าเมื่อย้ายทุกอย่างเข้าบ้านใหม่ (ที่ก็กำลังมองหาอยู่) จะนำมาให้ได้ชมกันนะคะ ตอนนี้ยังอยู่ในฝรั่งเศส รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ไม่ปลอดภัย ตอนที่เพื่อน ๆ ได้อ่านนี้ เราได้จัดการย้ายทรัพทย์สินที่สำคัญต่อใจออกไปจนหมดแล้ว

ภาพถ่ายในวันแต่งงานที่ทั้งคู่คงไม่เคยจินตนาการถึงจุดจบ

ชีวิตคุณพ่อเจ ก็ใช่ว่าจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ นี่ละหนาชีวิต มีดีได้ก็มีร้ายด้วย ดั่งเหรียญย่อมมีสองด้านเสมอ ความสำเร็จในอาชีพก็แลกมาด้วยความล้มเหลวในชีวิตคู่ การแต่งงานครั้งแรกของคุณพ่อเจนั้น ล้มไม่เป็นท่า ถึงแม้จะมีภรรยาที่สวยระดับที่ว่าผ่านเวทีนางงามมาแล้ว รวมทั้งโซ่ทองคล้องใจถึงสองคน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวนั้นแน่นแฟ้นขึ้น จนสุดท้ายก็ถึงวาระที่ต้องแยกทางกันไป 

เป็นผู้หญิงที่สวยมีเสน่ห์เสียจริง ๆ ฉันยังเผลอจ้องมองอยู่เป็นนานสองนาน

ฉันเองนั้น มิได้รับรู้เรื่องราวของพวกท่านทั้งสอง มองเห็นเพียงร่องรอยของข้าวของบางส่วนที่ยังคงเก็บอยู่ลึกในห้องเก็บของใต้หลังคา ยังสัมผัสได้ถึงความเศร้าผ่านข้าวของสวยงามที่บ่งบอกถึงฐานะของผู้ครั้งเคยครอบครอง

คุณพ่อเจที่ไร้ครอบครัว ในเวลานี้มีเพียงสิ่งเดียวคืองานของท่าน แต่ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่มีวันเลิกลา เมื่ออายุล่วง ผมที่ดกดำเปลี่ยนเป็นสีขาว บริษัทกำลังรุ่งโรจน์ ขยายสาขาในฝรั่งเศสอย่างต่อเนื่อง แต่แล้วก็มีปัญหาก็เกิดขึ้น ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือ ไม่แล้วก็ไว้ใจคนผิด คุณพ่อเจ ถูกเพื่อนร่วมหุ้นหักหลังและผลักใสให้ออกจากบริษัทที่ตัวเองเป็นผู้ก่อตั้ง อารมณ์ประมาณสตีฟ จ๊อบ แห่ง แอ๊ปเปิ้ลยังไงยังงั้น ผู้ชายที่ก่อร่างสร้างตัวมาจากไม่มีอะไร กลับคืนสู่ความไม่มีอะไรอีกครั้ง ส่วนเพื่อนร่วมหุ้นต้นเหตุแห่งความสูญเสียนี้ หนีไม่พ้นเคราะห์กรรม เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เสียชีวิตทันทีหลังจากฮุบบริษัทไปได้เพียงไม่กี่เดือน เป็นเหตุให้ โรงเรียนสอนภาษา Language Power ที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงกาลแตกดับด้วยขาดผู้บริหาร น่าเสียดายแท้ ๆ หากโรงเรียนสอนภาษา Language Power ยังอยู่คนฝรั่งเศสอาจจะพูดภาษาอังกฤษได้มากกว่านี้ 

แล้วทางคุณพ่อเจละเป็นอย่างไร ณ พื้นที่ว่างเปล่าของความไม่มีอะไรนี้เอง คือ จุดเริ่มต้นของความรัก บ่อยครั้งที่เรื่องดี ๆ มักจะตามมา เหมือนฟ้าหลังฝน เรื่องราวที่จะเล่าต่อจากตอนนี้จะ เชื่อว่าจะเป็นกำลังใจให้ทุกคนในวันที่ล้มให้ยังมีหวัง พบกันใหม่ตอนหน้า 

รัก

ลิต้าเจน

ทริปนี้ต้องบอกว่าเป็นทริปในฝันเลย เพราะอิฉันอยากจะมากรีชตั้งแต่ได้ดูภาพยนตร์เรื่อง MamaMia ตั้งแต่ครั้งยังเป็นวัยสะรุ่น ฝันมาตลอดว่าจะมาติดเกาะที่นี่ แต่ก็จนแล้วจนรอดไม่เคยได้มาซักที ในที่สุดคุณผู้ชายที่รักก็จัดแจงจัดการพามาในที่สุด โดยมิได้ต้องขอเลย เธอผู้มีสายเลือดแห่งการเดินทาง จัดการทุกอย่าง เลือกวันเดินทาง จองตั๋วเครื่องบิน รถ และ โรงแรม ฉันนี่ช่างโชคดีจริง ๆ

ก่อนจะมายังกรีซ เราแวะกันที่แมดริด เมืองหลวงของสเปนสองคืน 

คืนแรกพักที่ Madrid Marriott Auditorium โรงแรมดีมาก ๆ เลย ได้อัพเกรดเป็นห้องสวีท เพราะคุณผู้ชายเธอเป็นเมมเบอร์ผู้จงรักภักดี สวามิภักต่อโรงแรมในเครือมาริออท เรียกว่านอนของเขาจนเหมือนเป็นบ้าน ก่อนที่อิฉันจะได้รู้จักเธอ เธอนั้นไม่เคยมีที่อยู่เป็นหลักแหล่งเลย เธอนอนตามโรงแรมนี่แหละ ท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ ประเทศนั้นที ประเทศนู้นที ฉันมารู้ก็เมื่อรู้จักเธอเข้าปีที่สามไปแล้ว 

วันแรกเราไม่ได้ทำอะไรมากนัก เพราะตื่นเช้าออกเดินทางเลยเพลียนิดหน่อย พักผ่อน ทานอาหาร และนอนเป็นหลักค่ะ วันที่สองถึงได้ไปเดินชมเมืองกันจนขาลากเลยเจ้าคะ อากาศดีมาก ๆ เสียดายที่อิฉันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับแมดริดนักจึงได้ไปเดินชมความงาม แต่ไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่ เอาภาพสวย ๆ มาให้ชมกันนะเจ้าคะ

หลังจากเดินจนขาปวดหมดสภาพเราก็กลับมานอนเอาแรงรอการเดินทางสำหรับวันต่อไป 

อิฉันนี่ตื่นเต้นมาก ในที่สุดก็จะได้ไปกรีชประเทศในฝันเสียที อุ้ยดูวิวจากบนท้องฟ้าซิค่ะ แค่นี้ชะนีก็น้ำตาเอ่อเบา ๆ แบบว่าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันได้มาแล้วนะ ที่ที่อยากมาที่สุด ทำไมนะก็แปลกเสียจริง ไปมาซะทั่วแต่ประเทศในฝันเพิ่งจะได้มาเอาตอนนี้ 

ทริปนี้เรามาเที่ยวเกาะที่เรียกว่าคอร์ฟู พอเท้าแตะกรีชเราก็ออกตะลอนในเมืองกันเลย บรรยากาศน่ารัก งุงิมาก ดอกไม้สีสดทำให้สดชื่นฝุด ๆ ความร้อนนี่แทบทำเอาฉันปลดเปลื้องเสื้อผ้าเสียหมด ตอนนั่งเครื่องมายังมิดชิดดี เดิน ๆ ไปกระดุมชักจะหลุดไปตามระยะทาง เหอ ๆ 

ในบรรดาเกาะแก่งทั้งหลายของกรีช คอร์ฟูถือเป็นเกาะที่มีความเป็นกรีชน้อยที่สุด อ้าว ไหงงั้นละ เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะเกาะนี้ชาวยุโรปนิยมแวะเวียนมา และทิ้งวัฒนธรรมเอาไว้ โดยเฉพาะชาวอิตาลี่ โดยเฉพาะเมืองคอร์ฟูที่มีลักษณะปานว่าอยู่เวนิส แห่งอิตาลี่ (อันนี้จำเขามาเล่า ยังไม่เคยไปเวนิสก็ไม่รู้ว่ามันยังไง ไว้ไปแล้วจะมาคอนเฟริมนะจ๊ะ) เอ๊า ดูบรรยากาศกันเลย 

เดินไป เดินมาชักหิว นี่เลย จานเด็ด อาหารพื้นเมืองของชาวคอร์ฟู เป็นเนื้อกับพาสต้ามากับชีส เรียกว่า Pastitsada รสชาติอารมณ์ว่าเครื่องเทศจัดมาก ๆ น้อง ๆ อาหารอินเดียเลย อร่อยดีจ๊ะ ชอบมาก ราคาก็อาหารก็น่ารักน่าชัง เมื่อเทียบกับฝรั่งเศสแล้ว รู้สึกอยากอาหารขึ้นมาทันที

คืนแรกเราพักกันที่โรงแรมเล็ก ๆ น่ารัก ชื่อว่าเซเรน่า 

https://www.google.com/travel/hotels/s/e24Nm

ที่น่ารักน่ะไม่ใช่เพียงห้องพักนะ แต่เจ้าของโรงแรมนี่ซิ น่ารักมาก เธอชื่อ เจนนี่ เป็นลูกสาวของเจ้าของโรงแรม เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าคนกรีชนั้นยินดีต้อนรับพวกเรา บอกตามตรงน้ำตาแอบไหลเบา ๆ ตอนที่เธอพยายามที่จะทำความรู้จักเราอย่างจริงใจ ก็น่ะ ฉันก็ได้ไปเที่ยวมาเยอะ แต่หลัง ๆ นี้พักแต่โรงแรมแบบแฟรนไชน์ ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกอบอุ่นอย่างนี้มานาน 

เราจองอาหารเย็นมาพร้อมกับห้องพักด้วยเลย อาหารอร่อยทำจากพืชผักที่ปลูกในสวนของโรงแรม บรรยากาศเหมือนทานข้าวที่บ้าน กินอิ่มจนจุกเลย 

ช่วงที่เราไปนี้กรีชเพิ่งเปิดรับนักเดินทาง โรงแรมนี้เองก็เพิ่งจะเปิดได้ไม่นานหลังปิดไปเกือบ ๆ 3 ปี คืนนั้นก็มีเพียง 3 ห้องเท่านั้นเองที่เข้าพัก ต้องบอกว่าสปิริทของเจนนี่นี้ไม่มีย่อท้อเลย ร่าเริงแจ่มใส ได้ใจฉันไปสุด ๆ ใครไปกรีชมีโอกาสต้องเข้าไปพัก ฝากบอกเจนนี่ด้วยว่าฉันคิดถึง 

คืนที่สองและคืนต่อจากนี้ไป เราเข้าพักกันที่โรงแรม Domes Miramare, a Luxury Collection Resort, Corfu ซึ่งเป็นโรงแรมในเครือ Mariott และอยู่ในกลุ่ม Luxury Collection ของมาริออท 

โรงแรมในเครือมาลิออทนี้ก็ไม่ได้เหมือนกันไปหมดนะ จะมีการจัดลำดับด้วย ซึ่งไอ้เจ้า Luxury Collection นี่ก็คือระดับเกือบ ๆ  จะหรูสุดของเครือนี้ ก่อนจะมาวาดฝันไว้ซะเยอะ เพราะคุณผู้ชายเธอบอกว่า เป็นโรงแรมที่ดีอันดับต้น ๆ ของเกาะนี้เลย อย่างนี้ไม่ให้ฉันตื่นเต้นได้ยังไง ความสวยงามนั้นไม่ผิดหวังเลย บรรยากาศแบบหรู ๆ เรียบ ๆ เบา ๆ สบายตา 

ล๊อบบี้สีขาว โอ่โถง และ ที่สำคัญไม่รู้เขาทำยังไง กลิ่นดีมาก หอมแบบให้ความรู้สึกหรูหรามาก 

คืนแรกพวกเรามาถึงได้เข้าห้องพัก standard ที่จองมา เพราะโรงแรมค่อนข้างเต็ม ฉันนี่งงจริง ๆ โรงแรมแพง ๆ น่ะเต็ม แต่ที่พักราคาย่อมเยาว์ว่าง ทำให้เห็นว่าสถานการณ์โควิดนี่มีผลกระทบน้อยกว่าสำหรับธุรกิจที่เปิดขึ้นมาเพื่อคนมีฐานะดี

และราคาโรงแรมหรู ๆ ก็ไม่ได้ถูกลงแต่อย่างใด ห้องพักถูกสุดก็ปาไปคืนละสี่ห้าร้อยยูโรต่อคืน ทำไมคนมีตังค์มันเยอะจัง คุณชายเธอยังเปรยว่าคนมีฐานะนั้นมีเยอะจริง ๆ เสมือนว่าเป็นเรื่องสามัญธรรมดา หากจะไม่เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นเห็นทีก็น่าเสียดาย ที่เธอพูดอย่างนี้เพราะถ้าให้จ่ายสี่ห้าร้อยยูโรนี่เธอคงจะไม่มา เพราะสำหรับพวกเราก็ยังรู้สึกว่ามันมากเกินไป พวกเราจองด้วย travel certificate ที่ได้มาจากการซื้อไมล์จากสายการบิน ฉันเข้าใจว่าตีเป็นเงินก็คงถูกกว่ากันมาก แต่เท่าไหร่ฉันก็ไม่แน่ใจ 

คืนที่ 3 พวกเราได้อัพเกรดไปพักวิลล่าที่มีจากุซซี่ส่วนตัว ฟินมากนะเธอ ฟินก็ตรงที่ไม่ต้องจ่ายตังค์เพิ่ม แถมยังได้สิทธิ์ใช้ห้องรับรองพิเศษ หรือ ที่เขาเรียกว่าเล้าจ์ (ไม่เหมือนเล้าจ์ไก่นะจ๊ะ) ในห้องนี้ก็มีอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้บริการตลอดวัน และ เครื่องดื่มตั้งแต่น้ำอัดลมไปจนแอลกอฮอล์ ทั้งหมดไม่ต้องจ่ายเพิ่มนะจ๊ะ ฟรีจ๊ะ

อิฉันก็ต้องจัดซะหน่อย เครื่องดื่มฟูฟองเก๋ ๆ จัดไป ถ้าไม่ติดว่าโดนท่านชายเธอห้ามตลอด คงกลายเป็นนังเมรีขี้เมาอยู่ที่เล้าจ์นี้แล้ว ว่าด้วยเรื่องการดูแลตัวเองเธอนี่ที่หนึ่ง ไม่เคยเผลอติดกับของฟรีแบบอิฉัน เธอทานแต่พองาม แล้วแอลกอฮอล์นี่ถึงจะฟรีเธอก็แทบไม่ค่อยดื่ม ยกเว้นแต่ถ้าเล้าจ์ไหนเสริฟของดีจริง เธอถึงจะดื่มซักแก้ว 

เอาหล่ะ ได้อัพเกรดมันดีชะนี้เอง พวกเธอก็คงจะอยากรู้ว่าทำไมพวกเราได้อัพเกรดห้องอยู่เรื่อย การอัพเกรดห้องพักนี่เป็นผลประโยชน์จากระบบสมาชิกที่เรียกว่า Royalty Program ซึ่งก็มีหลายระดับเมมเบอร์อีกขึ้นอยู่กับการสะสมปริมาณการเข้าพักพักในช่วงระยะเวลาหนึ่งปี ใครอยากรู้คงต้องไปเสริชหาอ่านนะ มีคนเขียนไว้เยอะมากคุณชายเธอเป็นพวกมีความหลงไหลในโรงแรม เพราะเธอเองก็เคยทำงานในโรงแรม เธอก็เป็นนักสะสมสเตตัสเหล่านี้ เธอเป็นเมมเบอร์แบบไทเทเนียม ซึ่งก็เกือบจะสูงที่สุดแล้ว จนเมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งมีการออกสมาชิกอีกระดับขึ้นมาก็คือระดับแอมบาสซาเดอร์ ทั้งสองระดับนี้ก็จะได้รับอัพเกรดห้องพักฟรี (ถ้าว่าง) รวมทั้งอาหารเช้าก็ฟรีด้วย และถ้าโรงแรมมีเล้าจ์ไว้บริการก็ได้รับการอัพเกรดให้ไปใช้ด้วย ไม่แน่ใจว่าเป็นแอมบาสซาเดอร์มันจะดีกว่าขนาดไหน เห็นว่ามีบลัดเลอร์ส่วนตัวอะไรประมาณนี้ แต่เพื่อนของคุณชายเธอเคยเป็นอยู่ปีหนึ่ง เขาว่ามันก็ไม่ได้เริ่ดไปกว่ามากซักเท่าไหร่ 

แรก ๆ ที่เธออธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง ฉันนิคัดค้านเสียงแจ้ว ๆ เห็นว่ามันไม่เห็นจะจำเป็นตรงไหน นอนที่ไหนก็เหมือน ๆ กัน อิฉันเน้นเที่ยวไม่เน้นนอน จริง ๆ แล้ว เสียดายเงิน แต่พอเธอพาฉันไปตะลอน ๆ นอนห้องละหลาย ๆ พัน ไปจนหลักหมื่น อิฉันเร่ิมจะอัพเกรดรสนิยม เดี๋ยวนี้ไม่มีบ่นเลย แหะ ๆ  

มันก็ดีจริง ๆ ฟินจริง ๆ ก็ต้องยอมรับแต่โดยดี และบ่อยครั้งอิฉันก็รู้สึกซาบซึ้งถึงความโชคดี ได้มีประสบการณ์ดี ๆ รู้สึกขอบคุณเทพยดาฟ้าดิน บางทีเวลามองไปที่ขอบฟ้า เห็นภูเขาอีกฟากหนึ่ง น้ำทะเลที่สดใสทอแสงประกาย ฉันก็เกือบจะมีน้ำตาแห่งความปิติเลยทีเดียว พวกเธอก็คงคิดว่าฉันโชคดีกระมัง ได้คุณผู้ชายเป็นสปอนเซอร์ใหญ่ เผลอ ๆ ก็คงคิดว่าคุณผู้ชายของอิฉันคงรวยมาก ฉันเองก็เคยคิดอย่างนั้นว่าการใช้ชีวิตอย่างนี้สำหรับคนรวย และ รวยมากเท่านั้น จริง ๆ มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียว คุณชายอิฉันเธอก็ไม่ได้รวยล้นฟ้าที่ไหน พวกเรารู้สึกซาบซึ้งใจและนึกขอบคุณเสมอที่ได้มีประสบการณ์เหล่านี้ เธอเองก็ผู้ชายธรรมดานี่แหละ แต่เธอเป็นคนฉลาดรอบรู้ ทั้งยังใจกว้างและชอบทำให้คนรอบข้างมีความสุข โดยเฉพาะฉัน และนั่นกระมังที่ทำให้สิ่งดี ๆ โชคแบบแปลก ๆ มักแวะผ่านมาหาเธอเสมอ 

สำหรับฉันแล้ว มาจากจุดที่ทำทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอ ไม่ชอบพึ่งพาใคร มาถึงจุดที่จู่ ๆ ก็มีคนดูแล มันให้ความรู้สึกที่ดีมากเลย แต่ก็ต้องปรับตัวไม่ใช่น้อย ฉันน่ะเข้าใจนะ คนที่ต้องทำงานอย่างหนักเพื่อดูแลตัวเอง รวมทั้งต้องดูแลคนอื่นอีก เพราะฉันเองก็เคยอยู่จุดนั้น และฉันเองก็เคยฉงนทั้งยังหมั่นไส้เล็ก ๆ กับโชคชะตาของคนอื่นที่วัน ๆ ไม่ต้องทำอะไร มีผู้ชายเลี้ยง บางทีก็ไปเรียกเขาว่าเกาะผัวกิน และออกจะดูหมิ่นพวกผู้หญิงเหล่านั้น

โอ้ย นึกแล้วน่าขำตัวเอง ที่นอกจากจะเคยปากกัดตีนถีบแล้ว ยังรู้น้อยปากดี มาวันนี้มานั่งในสถานะที่เรียกว่าเกาะผัวกินก็ว่าได้ ถึงได้เข้าใจว่า เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่โชค มันคือการพัฒนาตัวตนจากภายใน มันคือการยอมรับความรักจากจักรวาลที่กว้างใหญ่

ถ้าฉันบอกเธอว่าโลกนี้มีทุกอย่างสำหรับทุกคน เธอก็คงไม่เชื่อ แต่ก็เอาเถอะ ฉันก็ไม่เชื่อมาก่อน ทุกวันนี้ฉันก็เริ่มจะเชื่อขึ้นบ้างทีละเล็กทีละน้อยผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ฉันก็อยากจะมาแบ่งปันให้เธอได้ฟัง ฟังไปอ่านไปไม่ต้องเชื่อหรอก แต่ลองทดลองและทดสอบด้วยตัวเอง ทำไมน่ะหรือ ฉันอยากให้ทุกคนได้ล้ิมรสความรักความเหลือเฟือที่มีอยู่บนโลกนี้ยังไงละ เพราะไม่ว่าใคร ๆ ก็สามารถมีประสบการณ์ดี ๆ เหล่านี้ได้ 

เส้นทางของการค้นพบความมหัศจรรย์ของความเหลือเฟือนี้สำหรับฉันมันเริ่มต้นจากการรู้จักเป็นผู้รับที่ดี แต่ก่อนนี้ฉันนั้นไม่เข้าใจหรอกว่าการเป็นผู้รับที่ดีนั้นเป็นอย่างไร มีรายละเอียดปลีกย่อยอีกมากมาย ฉันรู้สึกกระดากแม้แต่การรับคำชื่นชม จะรีบปัดมันออกจากตัวเสมอ “โอ้ยไม่หรอกจ๊ะ ไม่จริงหรอก แหม ไม่ขนาดนั้นหรอก” อะไร ๆ เถือก ๆ นี้เธอได้ยิน หรือ พูดกันบ้างไหม หรือแม้แต่บางครั้งก็รีบชมกลับเพื่อกลบเกือนความกระดากอาย “โอ้ยไม่จริง เธอสวยกว่าตั้งเยอะ” สิ่งเหล่านี้เกิดจากจิตใต้สำนึกที่ไม่เชื่อ และ ไม่คิดว่าฉันนั้นเหมาะสมคู่ควร ให้ฉันได้บอกเธอเถอะว่า ชีวิตของเธอจะได้รับความเหลือเฟือก็ต่อเมื่อเธอยอมรับมัน เมื่อฉันได้เรียนรู้เรื่องเหล่านี้ ฉันน้อมรับคำชมด้วยความยินดี กล่าวเพียงสั้น ๆ ว่าขอบคุณ ยิ้มด้วยใจเบิกบาน ไม่ปฏิเสธสิ่งดี ๆ หรือ คำดี ๆ และไม่จำเป็นเลยที่จะต้องชมกลับ เราสามารถเป็นผู้รับที่สมบูรณ์แบบโดยมิต้องรู้สึกว่าต้องตอบแทนด้วยสิ่งใด ฟังดูคล้ายการเห็นแก่ตัว แต่นั่นไม่ใช่เลย สังคมเรามักให้คุณค่ากับการให้มากกว่าการรับ คนดีคือคนที่เสียสละความสุขส่วนตนเพื่อความสุขส่วนรวม อะไร ๆ เถือก ๆ นี้ นั่นก็เป็นเหตุให้หลาย ๆ คนรู้สึกกระดากต่อการเป็นผู้รับ แต่หากไร้ซึ่งผู้รับก็จะไม่มีผู้ให้ และหากเธอไม่เคยได้รับเธอก็จะไม่มีอะไรจะให้ ดังนั้นการเข้าใจความหมายของการรับและรับแบบสมบูรณ์แบบนั้นสำคัญมาก ๆ และหากเธอเข้าใจอย่างถ่องแท้ ก็จะเข้าใจด้วยว่าการรับเป็นนั้นไม่ใช่การเห็นแก่ตัว แต่เป็นการทำให้ระบบพลังงานสมดุล

แรก ๆ มันก็จะฝืนความรู้สึกเสียหน่อย แต่เชื่อฉันเถอะ เมื่อเธอยอมให้จิตใต้สำนึกเชื่อแล้ว ชีวิตของเธอก็จะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี 

เรื่องการรับนี้ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยอีกมากมาย เอาไว้ฉันจะกล่าวเป็นข้อ ๆ แยกไปอีกประเด็นเลยท่าจะเป็นประโยชน์ เพราะหากเธอรับเป็น ผู้ให้ก็จะปรากฏกายขึ้น เหมือนกับขั้วแม่เหล็กเหนือใต้ที่ยังไง ๆ ก็ดึงดูดเข้าหากัน ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์เตรียมอ่านนะจ๊ะ

Subscribe now

กลับมาที่ทริปของเรากัน เราพักกันที่นี่เจ็ดคืนเจ็ดวัน มีเรื่องสุดประหลาดเกิดขึ้นอีกตะหาก ลองคิดดูซิเออ โลกนี้ตั้งกว้างใหญ่ กรีชเองก็ไม่ใช่เล็ก ๆ โรงแรมก็มีตั้งมากมาย แต่เธอเชื่อไหม เราเจอเพื่อนสนิทของคุณชายเธอที่นี่ แบบมิได้นัดหมาย แบบมิรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาก็มาเที่ยวกันที่นี่ และที่เวอร์มากคือพวกเขาเช็คอินวันเดียวกัน เช็คเอ้าท์หลังเราเพียงหนึ่งวัน เป็นเรื่องเซอร์ไพร์สสุด ๆ พวกเราเลยจัดเซอร์ไพรส์ ทำทีเป็นเสริฟไวน์ให้พวกเขาตอนทานอาหารเช้าซะเลย เออ โรงแรมนี้เขามีสปาร์คลิ่งไวน์ไว้บริการตอนเช้าด้วย ใครอยากเริ่มมึนแต่หัววันก็จัดไปเลยจ้า 

สุดท้ายทริปสวีทสองเราเลยกลายเป็นสี่คนเฮฮาไปซะงั้น ว่าด้วยเพื่อนของคุณชายเธอคนนี้ คุณชายเคยเล่าให้ฟังว่าถือเป็นผู้มีพระคุณคนหนึ่งของเธอก็ว่าได้ เพราะในสมัยยังละอ่อน เพิ่งจะออกท่องโลกใหม่ ๆ เธอก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่ว ๆ ไป เที่ยวแบบระบบบัดเจ็ท นอนโฮสเทล กินฟาสฟู๊ด จนกระทั้งถึงจุด ๆ หนึ่ง เธอยอมรับกับตัวเองอย่างตรงไปตรงมาว่าการใช้ชีวิตแบบมีข้อกำจัดนี้ เธอสะอิดสะเอียนเต็มทน เรียกว่าพอที แต่เธอก็ไม่รู้หรอกว่าแล้วจะทำอย่างไรถึงจะได้ท่องเที่ยวแบบมีสไตล์ ได้พักโรงแรมดี ๆ อยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่สวยงาม แต่เมื่อความตั้งใจบังเกิด จักรวาลที่กว้างใหญ่ ย่อมได้ยินทุกอย่างที่หัวใจเรียกร้อง หลังจากทริปสุดประหยัดทริปสุดท้ายของเธอ เธอนั่งเครื่องบินกลับไปยังฝรั่งเศส ในเที่ยวบินนั้นช่างว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงผู้โดยสารอีกหนึ่งคนเท่านั้น ในตอนแรกเธอออกจะหงุดหงิด เพราะทั้ง ๆ ที่เครื่องบินออกจะว่าง แต่ทำไม้ ทำไม เขาต้องจัดให้เธอมานั่งติดกับชายหน้าตาเอเชียคนหนึ่ง ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ว่าคำขอของเธอจะได้รับการตอบรับผ่านชายคนนี้ 

ชายที่ว่าก็คือเพื่อนคนสนิทที่เราได้มาพบที่เกาะคาร์ฟูในโรงแรมที่เราพักนั่นเอง ขอให้ชื่อเขาว่านายดีแล้วกัน หลังจากได้พูดคุยกัน เธอจึงได้เรียนรู้ว่าเพื่อนชายหน้าเอเชียนี้ มาจากประเทศสิงค์โปร์ เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องระบบหลังบ้านของการจองโรงแรม และตั๋วเครื่องบิน หรือ ที่เรียกว่าเอเจ้นท์นั่นแหละ แต่ไม่ใช่เอเจ้นท์ธรรมดา นายดีนี่รับจองให้กับเฉพาะพวกบรรดาเศรษฐีเท่านั้น ที่ต้องการซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจและชั้นหนึ่ง รวมทั้ง โรงแรมระดับหรู ๆ ราคาแพง ๆ แล้วทำไมพวกเศรษฐีนี้เขาไม่จองโดยตรงเธอคงสงสัย เพราะนายดีนี่ เรียกว่าเชียวชาญและหูตากว้างไกล นายคนนี้สามารถควานหาดีลที่ดีที่สุด ประกอบกับความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในเรื่องของโปรโมชั่น และ การใช้พ้อยท์ต่าง ๆ ทำให้นายดีสามารถซื้อตั๋วเครื่องบิน หรือ จองโรงแรม ในราคาที่ถูกกว่าให้กับพวกที่บินชั้นธุรกิจและชั้นหนึ่งเป็นกิจวัตร ค่าคอมมิสชั่นก็คือรายได้ของนายดีนั่นเอง 

หลังจากได้พูดคุยกัน ความรู้ต่าง ๆ ก็ถูกถ่ายทอดมายังท่านชายของอิฉัน การบินครั้งนั้นได้จุดประกายความคิดเล็ก ๆ ให้เธอ และจากจุดเล็ก ๆ นั่นเอง เธอจึงเริ่มเส้นทางการเดินทางรูปแบบใหม่ตามที่นายดีได้ถ่ายทอดให้เธอฟัง การได้อยู่ในสภาวะแวดล้อมที่ดีนั้นมันมีความสำคัญมากนะ เธอรู้ไหม มันทำงานกับระบบจิตใต้สำนึก มันเปลี่ยนระบบความคิด และความเชื่อถึงความเป็นไปได้ในชีวิต มันทำให้กล้าคิดเรื่องอื่น ๆ ที่เคยเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้ยังไงละ ว่าไปก็จะยิ่งยาว เอาไว้ไปรวบตึงไว้ตอนหน้านะ มาต่อเรื่องนายดี และ คุณผู้ชายกัน

นายดีและท่านชายกลายเป็นเพื่อนทางไกล และ บ่อยครั้งที่พวกเขาท่องเที่ยวด้วยกัน นายดียังเคยมานอนที่บ้านเราที่ฝรั่งเศสอีกด้วย ตอนนั้นคุณชายเธอถึงกับเปิดแชมเปณเก่า จากปี 1971 เป็นการต้อนรับเลย คิดดูซิ เคยเขียนเล่าไว้ในตอน ไวน์เก่า ณ ห้องลับใต้ดิน

จุ๊ ๆ เงียบ ๆ นี่เขากำลังทำงานกันอยู่

ตอนนี้การเดินทางค่อนข้างเป็นไปได้ยาก นายดีจึงหันมาทำงานร่วมกับบริษัทสตาร์ทอัพเกี่ยวกับคริปโต เจ้าเหรียญดิจิตอล ทั้งยังได้แบ่งปันความรู้นี้ให้ท่านชายอีกด้วย ท่านชายบอกว่า เธอเป็นหนี้บุญคุณนายดีนี่เพราะ เธอได้มามากอยู่จากสิ่งที่นายดีบอก เจอกันทริปนี้ท่านชายตั้งใจว่าจะต้องได้เลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทน จะว่าไปทริปนี้ที่พวกเราได้มาพักโรงแรมดี ๆ ในราคาพิเศษก็เพราะนายดีนี่แหละ ฉันเองก็เห็นจะต้องขอบคุณนายดีเช่นกัน

ทริปนี้ เราไม่ได้เน้นเที่ยว ก็กิน ๆ นอน ๆ ไปเรื่อย ๆ ตื่นมา ว่ายน้ำ ทานมื้อเช้า นอนซักงีบ แล้วว่ายน้ำอีก กินอีกรอบ นอนอ่านหนังสือ กลับไปว่ายน้ำใหม่ จิบไวน์เบา ๆ อ้าวได้เวลามื้อเย็น กินแล้วก็นอน ก็วน ๆ อยู่อย่างนี้ถึงเจ็ดวัน เออ ไม่เบื่อแหะ เพราะน้ำทะเลนั้น สวยใสมาก ฟินทุกทีที่ได้ว่ายน้ำ 

และที่ฟินมากคือได้ทำอีกหนึ่งความฝันให้สำเร็จ แห ๆ นั่นคือการทานไข่หอยเม่นสด ๆ จากทะเล แมนพอ จับเอง แกะเอง กินเอง ไม่มีตัวแสดงแทน ชอบมาก สด และ หวานฝุด ๆ ใครเป็นแฟนไข่หอยเม่น หรือ เจ้าอุนิ นี่คงจะเข้าใจความรู้สึกของอิฉันเป็นอย่างดี น้ำตาจิไหล 

คืนสุดท้ายเราไปพักที่โรงแรมน่ารัก ๆ ทางด้านตะวันตกเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดิน ชื่อว่าโรงแรม Sebastian’s Family Hotel & Taverna

โรงแรมน่ารัก บรรยากาศเหมือนบ้าน และ โรแมนติกมาก เจ้าของโรงแรมเป็นสามีภรรยาใจดี ภรรยาเป็นคนอังกฤษ แต่งงานกับชายชาวกรีช และ ย้ายรกรากมาอยู่กรีช ฉันแอบจินตนาการเอาเองเรื่องราวรักสุดโรแมนติกเบื้องหลังโรงแรมนี้

พวกเราได้อัพเกรดห้องพักโดยมิได้ร้องขอแต่อย่างใด น่ารักจริง ๆ อาหารก็อร่อยมาก ราคาสบาย ๆ และ ให้เยอะ หลังจากทานอาหารที่โรงแรมเสร็จ พวกเราก็ไปเดินเล่นที่ชายหาด ชมพระอาทิตย์ตกดิน จากนั้นก็ได้เวลาเข้านอน เตรียมตัวกลับฝรั่งเศสต่อไป

นี่แหละทริปสั้น ๆ ของเรา หวังว่าเพื่อน ๆ คงได้รับความสนุกสนานนะคะ ไว้เจอกันใหม่ทริปนี้ ตอนนี้ไปอ่าน มินิซีรีส์ กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส ไปพลาง ๆ นะคะ 

รัก 

ลิต้าเจน