คือ นวนิยายอิงประสบการณ์จริงของฉันเอง ลลิตา เจนเนตร หรือ เรียกแบบเป็นกันเองว่า ลิต้าเจน (Litajane) เนื้อหาบางส่วนแต่งเพิ่มเติมเพื่อความบันเทิง และอรรถรสเชิงนวนิยาย โดยพยายามคงเคล้าโครงจากเรื่องจริง

ทั้งนี้ทั้งนั้น ชื่อ ลลิตา เจนเนตร เป็นนามปากกาในการเขียนเรื่องราวรักๆ แซ่บๆ โดยมี ลลิตา เป็นตัวเองของเรื่องนั่นเอง ตัวละครถูกปรับเปลี่ยนชื่อ และบางตัวละครถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยในการดำเนินเรื่อง 

เนื่องจากเรื่องราวนี้ได้เกิดมานานพอสมควรแล้ว บทสนทนาหลายๆส่วน คือบทสนทนาที่เขียนขึ้นใหม่ จากความทรงจำอันน้อยของลิต้าไม่ได้เหมือนต้นฉบับเสียทีเดียว พร้อมแล้วคาดเข็มขัดรัดให้แน่น ไปกันเลยค่ะ 

ซีรีส์ที่ 1

หลงทางรักนครมายา ลิต้าเจน เดอะ ซีรีส์

Lost Love Sin City, LitaJane The Series. (จบแล้ว)

เรื่องนี้ย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่ฉันยังเป็นนักศึกษาที่ยังยังอ่อนประสบการณ์ความรัก ความผิดหวังต่อความรักในอดีต ทำให้ฉันหมดศรัธาในชีวิตและหันเหชีวิตเข้าสู่ความลุ่มหลง มัวเมา และ คือ จุดกำเนิดของการริมีความรักข้ามชาติ รัก สุข เศร้า เคล้าน้ำมา และ มากด้วยชีวิตติดอิโรติกนั้นจะเป็นอย่างไร และ ลงเอ่ยอย่างไร อ่านได้ใน หลงทางรักนครมายา (Lost Love Sin City, LitaJane The Series)

คลิ๊กเพื่ออ่าน

ซีรีส์ที่ 2

เกมรัก ลิต้าเจน เดอะ ซีรีส์ Love Game LitaJane The Series.

ตื่น คำนี้คงเป็นคำอธิบายนวนิยายเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ฉันตื่นจากความเข้าใจที่ว่าเรื่องรักบัดซบนั้นเกิดจากพวกผู้ชายเฮงซวยที่เข้ามาในชีวิตฉัน และ มองเห็นด้วยดวงตาเป็นกลางเป็นครั้งแรกว่า ฉันนี่เองที่เป็นต้นเหตุให้ชีวิตรักของฉันดั่งตกนรกลงเหว และนี่คือการแก้เกมความรัก ทุกบทเผยทุกขั้นตอน พลิกชีวิตนางซินกลับเป็นราชินีกุมบังเหียนความรักของตัวเองอีกครั้ง

ผู้หญิงทุกคนที่อับโชคในความรัก ต้องได้อ่าน

นิยายเรื่องนี้ยังไม่จบนะคะ ต้องขออภัยเพื่อน ๆ ที่มาอ่านแล้วความสนุกต้องสะดุด เหตุเพราะนิยายเรื่องใหม่มาแรงแซงทางโค้ง ขอลัดคิวเรื่องนี้ออกไปยาว ๆ เลยนะคะ นิยายเรื่องใหม่เกี่ยวกับอะไร คลิกลิ้งค์ไปตามอ่านได้เลยค่ะ เรื่องนี้ขออภัยนักอ่านคนไทย น้องเขาขอเขาอยากโกอินเตอร์ คลอดออกมาใหม่เป็นภาษาอังกฤษทั้งดุ้น แต่รับรองอ่านง่าย ตามฉบับ ลลิตา เจนเนตร

สุดท้ายขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ฉัน ถ้าไม่มีผู้อ่าน ก็คงไม่มีผู้หญิงคนนี้ ลลิตา เจนเนตร ฉันซาบซึ้งในความรักที่ทุกคนมีให้ฉัน และจะขอตอบแทนด้วยเรื่องราวดี ๆ ผ่านตัวหนังสือนี้

รัก

ลลิตา เจนเนตร

Image by Наталья Данильченко from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

ยิ่งทำเฉย ยิ่งทำให้ดีแลนท์พยายามมากขึ้น ฉันอยากจะบอกเขาใจแทบขาดว่าฉันเป็นของเขาตั้งแต่แรกเห็น แต่ก็ได้แต่กึ่งรับกึ่งสู้ไป ไม่ตอบรับความรู้สึกเขาและไม่ปฏิเสธเช่นกัน 

จนในที่สุดวันที่จอห์นกลับมาก็มาถึง ฉันรวบรวมกำลังใจ และความกล้าทั้งหมด ที่จะบอกความจริงกับเขา เป็นช่วงเวลายากลำบากช่วงหนึ่งเลยของชีวิตฉัน ที่ต้องทนเห็นคนที่รัก และ ทุ่มเทความรักให้ฉันต้องเสียใจ แต่จะให้ทำอย่างไร ฉันไม่ได้รักเขา และ เวลาก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกเปลี่ยนไปได้ 

เขาร้องขอ อ้อนวอน แต่เมื่อฉันยืนกราน เขาก็ยอมรับมันในที่สุด ฉันย้ายกลับมาอยู่คอนโดของฉัน ดีที่ยังไม่ได้ขายไปเสียก่อน และ เริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่เดิมอีกครั้ง ส่วนบ้านที่เราซื้อด้วยกันนั้น ฉันขอให้คุณพ่อช่วยจ่ายส่วนที่จอห์นได้จ่ายไป และ ทำการขายในเวลาต่อมา เป็นอันจบความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับจอห์นที่แม้ไม่สวยงาม แต่ฉันก็ไม่เสียใจเลย 

ทุกวันนี้จอห์นมีครอบครัวที่น่ารัก ภรรยาสาวชาวญี่ปุ่นและลูกน้อยวัยแบเบาะ ฉันปรารถนาให้ชีวิตเขาเต็มไปด้วยสิ่งดีงามและครองรักกันอย่างมีความสุข สมกับความดีที่เขามี ฉันซาบซึ้งเสมอถึงสิ่งดี ๆ ที่เขาได้มอบให้ ชีวิตนี้คงเงยตาอ้าปากไม่ได้เลย หากขาดความรักจากเขาที่ช่วยชุบชีวิตให้คนที่รู้สึกไร้ค่าในวันนั้น 

และเมื่อฉันเป็นโสดสนิททั้งทางปฏิบัติและทฤษฏีแล้ว ก็ไม่มีอุปสรรคอันใดที่จะมาขวางกั้นระหว่างฉันและดีแลนท์ แต่อย่างไรเสีย อดีตอันโชกโชน ยังคงตามมาหลอกหลอนฉัน ให้ต้องกังวลว่าฉันนั้นจะดีพอหรือคู่ควรกับการมีความรักที่สุขสมบูรณ์ ลึก ๆ ฉันเองนั้นรู้สึกผิดที่ปกปิดคนที่ฉันเคยเป็น นีน่าและลิซ่าต่างก็กำชับฉันเป็นหนักแน่นว่าอย่าได้เผลอไผลให้ใครรู้โดยเด็ดขาด เพราะคงไม่มีผู้ชายคนไหนอยากได้ผู้หญิงที่มากไปด้วยประสบการณ์จากชายมากหน้าหลายตา 

“มายา ถ้าเขารู้ว่าฉันเคยผ่านอะไรมาบ้าง เขาจะยังชอบฉันไหม” 

“มันก็คงยากสำหรับผู้ชายที่ต้องยอมรับความจริงข้อนี้ แต่เธอไม่เห็นต้องกังวลเลย ยังไงเสียเขาก็ไม่มีทางรู้” 

“จริงของเธอ”

“เราจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับตลอดไป”

ฉันเปิดโอกาสให้ตัวเองและดีแลนท์อย่างเต็มที่ หัวใจของฉันแช่มชื่นไปด้วยความรักอันแสนโรแมนติก เพียงได้มองเห็นเขาก็เติมเต็มไปทุกห้วงของจิตวิณญาณ นี่หล่ะหนาความรัก คนบางคนมาพร้อมพลังพิเศษที่เปลี่ยนโลกมึนเทาสีหม่นให้เป็นความสดใส ได้เพียงเพราะการมีตัวตนอยู่ของเขา 

ฉันมีความสุขในแบบที่หมดอาลัยอาวรณ์กับกวินทร์อย่างสิ้นเชิง ดีแลนท์เองที่พยายามมอบความรักให้ฉันอยู่เป็นเนือง ๆ เมื่อฉันสมยอมรับความรักของเขา การรอคอยทำให้ความรักยิ่งสุกงอม เราทั้งสองติดกันงอมแงมจนเพื่อน ๆ ถึงกับออกอาการหมั่นไส้และอยากอ๊วก เอาเถอะให้ฉันหน่อยเถอะ เพราะนับจากเรื่องราวของกวินทร์ ซึ่งผ่านมาถึงห้าปีแล้ว ฉันเพิ่งเคยได้สัมผัสความรู้สึกนี้ อีกครั้ง

ฉันมักพูดกับดีแลนท์บ่อยครั้ง ว่าฉันดีใจและมีความสุขมากแค่ไหน ที่ได้พบเจอเขา ฉันรู้สึกขอบคุณการมีอยู่ซึ่งตัวเขาที่ทำให้ฉันรู้ว่า หัวใจของฉันยังไม่ด้านชา มันยังคงรู้สึก และยังรู้สึกได้อย่างลึกซึ้งเสียด้วย มากกว่าครั้งหนึ่งเมื่อห้าปีที่แล้ว 

และนั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ไปเยือนทวีปยุโรป ครั้งแรกที่ได้เห็นหอไอเฟล บรรยากาศของเมืองปารีสดั่งต้องมนต์สะกด ทุกหย่อมหญ้าสวยงามเต็มไปด้วยกลิ่นไอของความรัก มองไปทางไหนก็หาที่ติมิได้ เกิดมาฉันไม่เคยเห็นศิลปะทางตะวันตกจะหมดจดงดงามเยี่ยงนี้มาก่อน

และยิ่งได้ยินเรื่องราวของหอไอเฟลที่ในเวลานี้คงไม่มีใครไม่รู้จัก แม้แต่คนที่ไม่เคยเดินทางเลยก็ยังคงเคยได้ยินชื่อ มันยิ่งทำให้ฉันประทับใจยิ่งขึ้นไปอีก 

“นี่ไงละ ลา ตูค์ อิฟเฟล (La Tour Eiffel) ในภาษาฝรั่งเศส หรือที่เรา ๆ เรียก หอไอเฟล” ดีแลนท์แนะนำ หอคอยเหล็กสูงบนถนน ชองป์ เดอ มารส์ ที่มีแม่น้ำแซน ไหลผ่านนี้ อย่างกับเป็นเพื่อนเก่า 

“ไม่บอกเธอก็คงรู้ว่า นี่คือสัญลักษณ์ของประเทศฝรั่งเศส และยังเป็นที่รู้จักกันดีตามหนังรักฮอลลีวู๊ดเลยก็ว่าได้” 

ฉันแหงนหน้ามองดูยอดของอาคารเหล็กที่สูงสุดตา

“สวยมากเลย น่าภูมิใจแทนคนฝรั่งเศสเสียจริงที่มีสัญลักษณ์ที่สวยงามสุดแสนโรแมนติกขนาดนี้” ฉันพูดพลางหันไปมองรอบ ๆ ที่เต็มไปด้วยบรรดาคนรักที่กำลังพรอดรักกันอย่างเปิดเผย

“ใครกันจะรู้ว่ากว่าหอไอเฟลจะกลายมาเป็นที่รัก และเป็นที่เชิดหน้าชูตาของชาวฝรั่งเศสต่อประชาคมโลกดั่งในปัจจุบันนี้ หอไอเฟลเคยถูกขนานนามว่า ความอัปลักษณ์บนใบหน้าของปารีส” 

“ห๊า” ฉันเองที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับต้องอ้าปากค้างว่า หอเหล็กอันสูงชันที่ทุกวันนี้ดึงดูดผู้คนนับล้านให้มาเยี่ยมชม นี่ยังไม่รวมพวกกุญแจและข้าวของตบแต่งบ้านที่ทำเลี่ยนแบบหอไอเฟลอีกมากมาย ที่แห่งนี้ที่ครั้งหนึ่งถูกตราหน้าว่าคือความอัปลักษณ์ 

“ทำไมผู้คนถึงเรียกไอเฟลว่าความอัปลักษณ์เล่า” ฉันอดสงสัยเสียไม่ได้

“ทุกอย่างเป็นไปตามยุคสมัย ในยุคนั้นถูกมองว่ามันออกจะประหลาดไม่เข้ากันกับอาคารบ้านเรือนและโบสถ์เก่าแก่ในเมือง” ดีแลนท์ตอบ 

“แล้วเขาสร้างมันขึ้นมาทำไมกัน” ฉันยังนึกสงสัยต่อ

“เขาสร้างขึ้นเพื่อการเฉลิมฉลองวันครบรอบ 100 ปี แห่งการปฏิวัติประเทศฝรั่งเศส” ดีแลนท์อธิบายต่อ 

“ในเวลานั้นเขามีการกระกวดและคัดเลือกกว่าจากหนึ่งร้อยกว่าการออกแบบเชียวนะ และ การออกแบบของสถาปนอกชื่อว่า กุฟตาฟ ไอเฟล ก็ได้รับการคัดเลือก” 

“กระนั้นก็ยังมีคนไม่ชอบอีกเหรอนี่” ฉันแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“แต่อย่างไรเสีย ท่ามกลางเสียงรังเกียจเดียจฉัน ก็มีบรรดาคนโห่ร้องให้กำลังใจ กุฟตาฟ ไอเฟล ขณะที่เขาเดินเท้าขึ้นบันได 1,710 ขั้นเพื่อไปประดับธงชาติฝรั่งเศสที่ยอดหอคอย” ดีแลนด์เล่าต่อ

ฉันแหงนหน้ามองดูหอไอเฟล นึกจินตนาการภาพของชายชาวยุโรปเดินขึ้นหอคอยท่ามกลางเสียงสรรเสริญและวิพากษ์วิจารณ์ มันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่า ความสวยงาม ความน่ารังเกียจ ความดี เลว แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงเรื่องราวที่มนุษย์อย่างเราปรุงแต่งไปเองเท่านั้น

พลางนึกไปถึงอดีตอันไม่น่าสรรเสริญของตัวเองแล้ว หากดีแลนด์ได้ล่วงรู้เขาจะยังคงเทิดทูลบูชาฉันอย่างเช่นเวลานี้หรือไม่ 

“อยากรู้จังว่านายกุสตาฟนี่เขาจะรู้สึกอย่างไรกันนะ สร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ สวนทางความรู้สึกของผู้คนในยุคสมัย”

“ใช่ ไม่ง่ายเลย ดังนั้นเวลาที่มีผมเจออุปสรรค ผมมักจะนึกถึงเรื่องราวของหอไปเฟลนี้เสมอ” 

ดีแลนด์หันมายิ้มให้กับฉัน 

“เหมือนตอนที่ผมพยายามเอาชนะใจในตอนแรก ๆ แล้วคุณกลับดูไม่สนใจใยดีเอาเสียเลย” 

“ฉันขอโทษ” ฉันยิ้มเล็กยิ้มน้อย เก็บงำความลับที่ไม่เคยบอกใคร ว่าเหตุอันใดใยฉันถึงแสดงท่าทีเฉยเมยต่อเขา

“ไม่เป็นไรครับ ก็คุ้มกับการรอคอย” ดีแลนท์กล่าวพร้อมทั้งสวมกอดฉันเบา ๆ 

“แปลกจริงเชียว คุณค่าของหอไอเฟลนั้นเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แล้วคุณค่าของคนละ อยู่ที่ตรงไหน” ฉันถามพลางนึกสะท้อนถึงความพลาดพลั้งนับครั้งไม่ถ้วนในอดีต

“ผมคิดว่าอยู่ที่สิ่งที่คน ๆ นั้นมองเห็นตัวเอง” 

“แม้กระทั้งว่า คน ๆ นั้นอาจจะเคยผ่านเรื่องราว หรือ ทำส่ิงที่ไม่ดีก็ตามหรือ” ฉันกล่าวต่อพยายามซ่อนความกังวลไว้ข้างใน

“วันนี้คุณถามแปลก มีอะไรรึเปล่า” 

“ฉันก็แค่สงสัยเท่านั้นเอง” 

“อดีตก็คืออดีตสำหรับผม สิ่งสำคัญที่สุดคือปัจจุบัน ผมไม่เคยเอามาใส่ใจ และ ผมก็เชื่อว่าคนเราทุกคนสมควรได้รับการให้อภัย และควรให้อภัยตัวเอง”

“ถ้าหากว่าฉันไม่ได้ดีอย่างที่คุณคิดละ” 

ดีแลนท์หันมามองฉันด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะดึงฉันเข้าไว้ในวงแขน” 

“ไม่ว่าที่ผ่านมาคุณจะเคยเป็นใครไม่สำคัญ สิ่งที่ผมรู้คือ คุณเป็นคนดี จิตใจอ่อนโยน ผมรักคุณอย่างที่คุณเป็นในตอนนี้”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันพูดพลางเขย่งสุดปลายเท้ามอบจุมพิตเบา ๆ ที่ริมฝีปากของดีแลนท์ ใต้หอไอเฟลนั่นเอง 

ฉันไม่รู้เลยว่าความรักครั้งนี้จะยืนยาวซักแค่ไหน และอะไรที่ฉันจะต้องพบเจอในอนาคต ฉันนึกขอบคุณตัวเองถึงทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา ความล้มเหลวและความผิดหวังในอดีต ประสบการณ์ที่หล่อหลอมให้ฉันเป็นตัวฉัน ฉันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้ มีเพืยงปัจจุบันที่ฉันจะทำให้ดีที่สุด ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร ความรักของฉันและดีแลนท์จะเป็นอย่างไร ไม่ว่าฉันจะต้องพบเจอเรื่องราวใด ๆ สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้ดีคือ ฉันจะไม่หยุดให้หัวใจดวงนี้ได้รับความรัก ฉันจะรัก ไม่ว่าจะต้องเจ็บอีกซักกี่ครั้งก็ตาม นี่แหละเรื่องราวของฉัน ลลิตา เจนเนตร

Image by Ana_J from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

การได้อยู่ด้วยตัวเองอีกครั้งโดยไม่มีจอห์นเคียงข้างนั้น ทำให้ฉันรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง และเข้าใจความปรารถนาของตัวเองมากขึ้น ฉันหาได้คิดถึงเขาไม่และกลับไม่อยากให้ถึงวันที่เขากลับมา ฉันรู้แน่ชัดแล้วว่า คงถึงเวลาต้องยุติความสัมพันธ์นี้ ฉันไม่รู้อนาคตจะเป็นอย่างไร และนี่อาจเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด แต่ฉันทนอยู่โดยมีความสุขแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่ได้ คงต้องไปลองตายเอาดาบหน้า และคงไม่ใช่ใครที่ฉันอยากจะบอกเรื่องนี้ให้รู้ถ้าไม่ใช่ มายา ลิซ่า และ นีน่า 

“โอ้ย ฉันแทบไม่ได้เห็นหน้าแกเลย ตั้งแต่แกได้กับตาจอห์น” นีน่าทักทายแกมหยอกล้อ

“แหม ๆ พอ ๆ กันนั่นแหละเธอจ๋า เธอก็บินไปกลับสิงคโปร์เป็นว่าเล่น” มายาย้อน

“เอาเป็นว่าฉันก็อยู่นี่แล้วไง” ฉันตอบ

“พอ ๆ ฉันตะหากที่ต้องตัดพ้อ ทั้งแก้งเราเหลือฉันคนเดียวไม่มีใครออกไปเที่ยวเล่นด้วยเหมือนเคย” ลิซ่าได้ทีย้อนกลับพวกเราทุกคน 

พวกเรารุมกันสวมกอดนาง “นี่ไง เราจะไปซิ่งกันรำลึกความหลัง ครั้งยังเปรี้ยว” ฉันตอบ 

“เอาหล่ะมาเมากันให้สุดสวิงริงโก้ไปเลย” นีน่าสมทบ ว่าแล้วเธอก็โบกมือเรียกเด็กเสริฟ 

“น้อง ๆ จัดอะไรก็ได้ แรง ๆ มาให้เจ้หน่อย” นีน่าทำท่าอาซ้อสั่ง

ไม่นานเด็กเสริฟนำเตกิล่าช๊อตมาเสริฟ พวกเรายกกระดกตามด้วยมะนาวและเกลือที่แนบมาด้วย ฉันคิดถึงบรรยากาศแบบนี้จริง ๆ พลางรำลึกความหลังซึ่งก็เมื่อไม่นานมานี้นี่เอง ถึงความเผ็ดเข็ดฟันของพวกเรา

“พวกแกฉันมีอะไรจะบอก” ฉันพูดขึ้น 

“อะไร” ทุกคนหันมองฉันที่มีทีท่าจริงจัง ตาไม่กระพริบ

“ฉันจะเลิกกับจอห์น” ฉันตอบ

“ไม่ได้ล้อเล่นหรอก” มายาผู้รู้ทุกอย่างก่อนใคร ๆ ตอบแทนฉันทันที

“เฮ้ย แกล้อพวกเราเล่นใช่ไหม”​ นีน่าอุทานตามด้วยลิซ่าที่ประหลาดใจไม่แพ้กัน

“พวกแกออกจะดูมีความสุขกันดี มันอะไรยังไง” 

“มันก็ไม่ได้สุขอย่างที่พวกแกเห็นหรอก” มายาแถลงไข

“ฉันมันไม่รักดีละมั้ง ชีวิตก็สงบสุขดี แต่มันเหมือนขาด ๆ อะไรไป” ฉันตอบ

“หรือว่าแกมีคนอื่น” ลิซ่าผู้คุ้นชินกับเรื่องทำนองนี้คาดเดาขึ้นทันที 

“ฉันไม่ได้มีใครทั้งนั้น ไม่รู้ซิฉันอาจจะไม่เคยรักเขาเลยจริง ๆ อย่างที่เขารักฉัน พวกแกก็รู้ว่าเขาน่ะ ไม่ใช่ผู้ชายแบบที่ฉันชอบ แต่ฉันอยู่กับเขาก็เพราะความดีของเขา” ฉันอธิบาย

“สุดท้ายความดีอย่างเดียวมันไม่พอ” มายาเสริม

“แกไม่มีความสุขเหรอ” ลิซ่าถามต่อ

“ฉันไม่รู้ มันก็ไม่ได้ทุกข์อะไร แต่ฉันปรารถนาความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านี้”

“แล้วบ้านที่พวกแกซื้อด้วยกันละ” นีน่าทัดทานขึ้นทันที 

“นั่นแหละทำให้ฉันลำบากใจ” 

“มันก็คงมีทางออกเองแหละ”​ มายาปลอบ

“เอาเถอะแก ทำตามแต่ที่ใจแกต้องการ พวกเราอยู่ข้างแกตลอด” นีน่าให้กำลังใจ

“ขอบใจ” 

“แล้วแกจะบอกเขาเมื่อไหร่” นีน่าถามต่อ

“ก็คงตอนที่เขากลับมา” 

“ความรักนี่มันยากหนักหนา” ลิซ่ารำพัน 

“มาดื่มให้กับการเริ่มต้นใหม่ของแก ลิต้า รอบนี้ฉันเลี้ยงเอง” ลิซ่ากล่าวพร้อมทั้งส่งสัณญาณมือให้กับเด็กเสริฟคนเดิม”

“เอาแรง ๆ เหมือนเดิมไหมพี่” เด็กเสริฟถาม

“นั่นแหละจัดมา” ฉันตอบ

ฉันรู้สึกทั้งใจหายและตื่นเต้น ว่าชีวิตความเป็นโสดที่ไม่มีคนรักเคียงข้างกำลังจะเริ่มต้นอีกครั้ง แต่อย่างไรฉันก็รู้สึกสำนึกขอบคุณความรักจากจอห์นที่ได้มอบชีวิตและการเยียวยาบาดแผลทางใจ ด้วยความรักจากเขาทำให้ฉันสามารถลุกขึ้นมาใช้ชีวิตเป็นผู้เป็นคน กอบกู้ความรู้สึกไร้ค่า เป็นดั่งผู้หญิงคนหนึ่งที่มีคนรักเทิดทูนบูชา แต่ฉันเองคงทำบุญกับเขามาเพียงเท่านี้ 

ในเวลานั้นฉันไม่เข้าใจหรอกว่าอะไรที่ดลใจให้ฉันหนีที่อันปลอดภัยและไปออกพจญภัยครั้งใหม่ในสนามแห่งความรัก ทุกวันนี้เมื่อฉันมองกลับไปฉันจึงได้เข้าใจว่าการตัดสินใจครั้งนั้นสำคัญกับฉันถึงเพียงไหน ชาติปางก่อนฉันอาจได้อธิฐานจิต ที่จะเรียนรู้ความรักให้ลึกซึ้งมากไปกว่านี้ และ การหยุดอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยไม่ใช่สิ่งที่จิตได้ตั้งไว้ก่อนมาเกิดในชาตินี้ เอาหล่ะเดี๋ยวเธอจะได้เข้าใจเมื่อฉันเล่าในตอนต่อ ๆ ไป 

คืนนั้นพวกเราสนุกสุดสวิงริงโก้ ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกต้องการเป็นอิสระโบยบินตามหาความรักอีกครั้งหนึ่ง ฉันปล่อยตัวเองให้เมาในแบบที่จำความอะไรแทบไม่ได้ รู้เพียงว่ามีชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ฉันยังเอิญสบสายตาด้วยอย่างไม่ได้ตั้งใจ นางตามฉันแจ นับแต่สายตาเราจ้องเจอกัน ฉันที่ในเวลานั้นยังไม่ได้โสดอย่างสนิทดี จึงไม่คิดจะสานต่อความสัมพันธ์ใด ๆ เมื่อดึกเข้าฤทธิ์สุราที่ดื่มเริ่มออกฤกธิ์ ฉันจึงขอตัวกลับ พ่อหนุ่มคนนั้นตามฉันมาติด ๆ ขอเบอร์เพื่อติดต่อฉัน ฉันไม่ได้ติดใจอะไร แต่เพราะเจียรจะอ๊วกอยู่เต็มทน จึงรีบให้ตัดความรำคานไป และรีบก้าวขึ้นแท๊กซี่ เป้าหมายคือไปตายเอาที่บ้าน 

ตื่นขึ้นมากับอาการแฮงค์โอเวอร์อย่างแรง จำอะไรไม่ได้เท่าไหร่ รู้แต่เพียงสนุกมากเพียงใด จำไม่ได้แม้แต่พ่อหนุ่มที่ฉันได้ให้เบอร์เขาไป ฉันเหลือบไปเห็นข้อความที่เขาทักมา จึงเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวเมื่อคืนก่อนได้ 

ฉันเองไม่ได้สนใจใยดีจะตอบเขาซักเท่าไหร่ เพราะในเวลานั้นถึงแม้จะตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตโสดอีกครั้ง ก็ยังไม่ได้บอกจอห์นดี เลยไม่อยากจะมีเยื่อใยให้ใคร อีกทั้งฉันจำอะไรกับพ่อหนุ่มคนนี้ไม่ได้ซักอย่าง หน้าตาฉันก็พอจำได้คร่าว ๆ เหมือนเขาจะสูง ผมสีเข้ม หน้าตาไม่น่าเท่าไหร่ มาจากประเทศอังกฤษ 

“ตานี่ก็แปลก พอฉันไม่ค่อยสนเขาก็ทักทายมาจัง พยายามเรียกร้องความสนใจ ชวนคุยนั่นนี่ ฉันยิ่งขี้เกรงใจ ฉันไม่น่าให้เบอร์เขาไปเลย หรือฉันจะตัดสัมพันธ์ไปเลย สิ้นเรื่อง” ฉันพร่ำบ่น

“ทำไมเธอไม่ชอบเขาละ”

“มันก็ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันจำเขายังไม่ได้เลย ฉันเมาแทบบ้าวันนั้น เขานัดพบฉันหลายทีแล้ว ฉันไม่รู้จะเลี่ยงด้วยเหตุผลอะไรแล้ว”

“งั้นเธอก็ไปเจอเขาซิ จะได้รู้เรื่องรู้ราวไป”​

“ทำอย่างนั้นก็เหมือนกับนอกใจจอห์นน่ะซิ”​ 

“แล้วยังไง” 

“ไม่รู้ซิ” 

“ก็ไปเจอแบบเพื่อนก็ได้นี่ ถ้าเธอไม่ชอบก็จะได้ตัด ๆ ไปเลย”​ มายาแนะ

…

ฉันตัดสินใจพบเขาในที่สุด เพื่อตัดความสงสัย และ ความรำคาณ วันนั้นรถติดมากเป็นพิเศษเล่นเอาฉันมาสายเป็นชั่วโมง แต่เขาก็ยังอุตส่าห์รอ ฉันรู้สึกผิดเอามาก ๆ 

กะว่าจะมาปฏิเสธเขาแท้ ๆ แต่พ่อเจ้าพระคุณรุณช่องแม่เจ้าเอ้ย พอเห็นหน้าเขาครั้งแรกตอนที่ฉันมีสติดีเท่านั้นเองเชียว สเป๊กมาก ๆ หล่อเหล่างานดี นัยตาคม มาดเท่อย่างคนเอาการเอางาน อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ฉันแอบคิดกับตัวเอง ยัยลิต้า เธอเกือบชวดของดีเข้าแล้วไหมละ 

“สวัสดีค่ะ ลิต้าค่ะ คุณคือ ดีแลนท์ใช่ไหมคะ?” ฉันแนะนำตัวดั่งกับไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่สำหรับฉัน ฉันรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ “ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมดีใจที่เราได้เจอกันอีก”​ ดีแลนท์พูด

เมื่อได้พูดคุยกัน แลกเปลี่ยนทัศนะคติ ฉันยิ่งลุ่มหลงเขาเป็นการใหญ่ พ่อหนุ่มพูดน้อย นัยตาซึ้ง ดีกรีถึงระดับทนายความ ทำงานให้กับสถานฑูตอังกฤษ เดทแรกที่ตั้งใจไปปฏิเสธกลับเติมความหมายให้กับการมีชีวิตของฉัน ความรู้สึกแบบนี้นี่เองที่ฉันคิดถึง ความรู้สึกที่ลึกซึ้งที่สัมผัสลึกลงไปถึงจิตวิณญาณ ความรู้สึกที่ย้ำเตือนให้ฉันรู้ว่า ฉันยังมีชีวิตอยู่ 

เราทั้งสองต่างรู้สึกสัมผัสถึงความผูกพันธ์ที่เกิดขึ้นอย่างทันทีทันใด เหมือนมีแรงดึงดูดอันมหาศาล ความรู้สึกนี้ที่ครั้งหนึ่งเคยเกิดขึ้นกับฉันและกวินทร์ ฉันดีใจอย่างมากที่มันยังไม่ตายไป ยังมีคนที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนี้ได้ 

ปัญหาก็คือฉันยังมีจอห์นอยู่ทั้งคน จอห์นเป็นคนดี และ สิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำนั่นคือการทรยศเขา ฉันพยายามถ่วงเวลาไม่แสดงออกความรู้สึกดีแลนท์ วางตัวอย่างเพื่อนไปก่อนถึงแม้ภายในใจนั้นอยากจะกระโจนเข้าใส่ และรวมถึงการบ่ายเบี่ยงไม่ไปเจอเขาด้วยเช่นกัน เพราะกลัวว่าจะทำให้เรื่องมันเลยเถิดไปกว่านี้ เวลานั้นฉันได้แต่รอ รอให้จอห์นกลับมาเสียที 

Image by Alexander Belyaev from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

ฉันเดินตามจอห์นที่จุงมือฉันไปอีกทาง 

“อาบน้ำก่อนเถอะครับ” เขายื่นเสื้อคลุมอาบน้ำให้ฉัน 

“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับเอามา เข้าไปอาบน้ำพลางคิดไปว่า คืนนี้จะยังไงดี หรือจะลองตาจอห์นดูซักตั้ง ฉันอาจจะนึกชอบเขาก็เป็นได้ 

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันล้มตัวลงนอนตัวเกร็งโดยมีจอห์นนอนอยู่ข้าง ๆ 

“ผมกอดคุณได้ไหม” จอห์นถามขึ้นในความเงียบ 

ฉันที่ยังรู้สึกสับสนในความรู้สึกของตัวเอง แต่ในเวลานี้ก็เหมือนอ้อยเข้าปากช้างเสียแล้ว เอาวะลองดูซักที ทำอย่างกับไม่เคยเสียตัวอย่างนั้น เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันจึงตอบไป

“ค่ะ” 

จอห์นขยับเข้ามาใกล้ และดึงฉันเข้ามาอิงอุ่นจากกายเขา สัมผัสนั้นอบอุ่นเหมือนอ้อมอกของผู้ใหญ่ไม่ได้สร้างความวาบหวามเหมือนปกติที่ฉันได้ใกล้ชิดบรรดาพวกผู้ชายอกสามศอกทั่วไป

“ผมจูบคุณได้ไหม” จอห์นถามขึ้นอีกครั้ง 

เอาแล้วซินั่นไง ฉันช่างใจอยู่พักนึง และตัดสินใจว่าต้องลองดูซักที ให้มันรู้ ๆ กันไปว่าความรู้สึกของฉันและจอห์นจะพัฒนาไปได้หรือไม่ 

“ค่ะ” 

เขายกตัวขึ้นคล่อมตัวของฉันและก้มลงจูบ สัมผัสนั้นอ่อนโยน ฉันไม่ได้รู้สึกหัวใจเต้นตูมตามเหมือนที่เคย แต่ก็ไม่ได้นึกรังเกียจอะไร 

เมื่อได้กอด เมื่อได้จูบ มือของเขาก็เริ่มรุกเร้า สัมผัสไปทั่ว ฉันขยับตัวรับ อณุญาติให้เขาปลุกเร้าอารมณ์ของฉัน จนเครื่องฉันเริ่มร้อนได้ที่ 

อารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพร่านเสมือนได้ไปปลุกความทรงจำอันรันทด ภาพของบรรดาผู้ชายที่หวังเพียงตัวฉันก็บรรดาผุดขึ้น เสมือนว่าพวกเขาได้ทิ้งตราบาปไว้บนเรือนร่าง ในขณะที่จอห์นไซค์ลงที่ซอกคอ ภาพของชายหลากหน้าที่เคยได้สัมผัสพรากเอาความสาว ทิ้งไว้เพียงความดูแคลน น้ำตาอุ่น ๆ ผุดขึ้นที่สองตา 

จอห์นเงื้อมมือสอดเข้าใต้เสื้อคลุมที่ฉันสวมอยู่ ทาบมือลงยังหัวใจของฉัน สัมผัสเข้าที่อกอันอวบอูม  รอยสัมผัสนั้นกระตุ้นความทรงจำส่วนลึกที่แม้ฉันพยายามจะลืมซักเพียงใด มันกลับเป็นดั่งฝันร้ายที่ย้อนกลับมาหลอกหลอน อยู่เช่นเดิม หัวใจดวงอ่อน ๆ ได้จดจำภาพวันคืนที่ราคะของชายแปลกหน้าได้ฉโลมโลมเลีย เคล้าคลึงที่ยอดอกคู่นั้น นานับครั้งไม่ถ้วน ทำนบน้ำตาที่ฉันกดกลั้นเอาไว้ ได้แตกคลืน ฉันสะอื้นไห้ออกมาโดยมิได้ตั้งใจ 

เสียงสะอื้นทำเอาจอห์นถึงกับผงะ 

“ลิต้า คุณเป็นอะไร ผมขอโทษ” จอห์นหยุดโลมเร้าและเข้าสวมกอดทั้งเขย่าตัวฉันไปมา 

นั่นยิ่งทำให้น้ำตากลับพลั้งพรู ความเจ็บปวดที่ได้เก็บอยู่ข้างใน ถูกชำระล้างด้วยหยาดน้ำที่ไหลดั่งไม่มีวันหยุด ฉันร้องไห้ตัวโยนอยู่ในอ้อมกอดนั้น โดยจอห์นไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าสาเหตุแห่งการร้องไห้นี้ หาได้เกี่ยวข้องกับเขาไม่ แต่มันคือฉันเองที่คิดผิด หลงทาง มัวเมาไปกับคาวรักชั่วข้ามคืนจนดวงใจและจิตวิณญาณของฉันชอกช้ำเกินทนรับไหว 

ฉันร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไป เช้าวันใหม่ย่างกรายเข้ามา ฉันลืมตาตื่นมาเห็นจอห์นที่จ้องมองฉันอย่างเป็นกังวล เหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนอย่างนั้น หัวใจของฉันที่ได้ผ่านความผิดหวังมานับครั้งไม่ถ้วน ยอมแต่โดยดีรับความรักที่จอห์นหยิบยื่นมาให้ ถึงแม้ฉันเองจะยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองมากนัก แต่ฉันรู้สึกเหนื่อยนักกับการเดินลำพังบนเส้นทางนี้อย่างเดียวดาย จอห์นเปรียบเสมือนดั่งที่พักใจ เขารักฉัน แล้วฉันยังต้องการอะไรอีกหรือ สุภาษิตโบราณที่เขาว่า รักคนที่เขารักเราดีกว่า เห็นจะมีความจริงซ่อนอยู่ ฉันได้แต่หวังว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้จอห์นคงค่อย ๆ พัฒนาไปตามช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน 

นับจากวันนั้นมา ฉันและจอห์นก็ได้เริ่มความสัมพันธ์ระยะยาว เขาไม่เคยทำให้ฉันกังวลใจ เช้า สาย บ่าย เย็น เขารายงานความเป็นไป ความสัมพันธ์ราบเรียบและเรียบง่าย ฉันรู้จักสังคมของเขาเป็นอย่างดี บรรดาเพื่อนฝูง เพื่อนร่วมงาน เขาชัดเจนในความสัมพันธ์และออกจะลุ่มหลงฉันเอามาก ๆ 

ไม่นานหลังจากนั้น ฉันย้ายมาอยู่ด้วยกันที่คอนโดของเขาใจกลางเมือง ดั่งกับคู่สามีภรรยาก็ไม่ปาน เราเดินทางท่องเที่ยวไปด้วยกันหลายที่ และในที่สุดก็เดินทางไปพบครอบครัวของเขาที่ประเทศแคนาดา ได้พบพ่อแม่พี่ชายและน้องชายของเขา เป็นครอบครัวน่ารักและอบอุ่น ทุกคนรักใคร่และให้การต้อนรับฉันเป็นอย่างดี ฉันมีความสุข สงบในใจ

ความสัมพันธ์พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว เราตัดสินใจซื้อบ้านร่วมกัน โดยต่างรู้ว่านั่นคือเรือนหอของเรา รอเพียงวันที่ตบแต่งสมบูรณ์ ฉันก็รู้แน่ว่าเขาคงจะขุกเข่าขอฉันแต่งงานในที่สุด ในเวลานั้นฉันคิดกับตัวเองว่า นี่แหละคงคือชีวิตของฉัน อาจจะไม่วาบหวาม แต่ไม่ต้องทุกข์ทน และฉันควรพึงพอใจ 

แต่ลึก ๆ ลงไปข้างในฉันปรารถนาความรู้สึกรักอันลึกซึ้งดั่งเช่นที่ฉันเคยรู้สึกกับกวินทร์ซักครั้ง แต่ชีวิตฉันคงต้องคำสาปให้รักคนที่เขาไม่รักเรากระมัง 

เวลาเลยผ่านและบ้านกำหนดการเสร็จของบ้านของเราก็ใกล้เข้ามาทุกขณะ ใจหนึ่งฉันอยากให้บ้านเสร็จเสียที แต่อีกใจแอบหวั่นลึก ๆ เพราะชีวิตของฉันจะไม่มีทางหวนกลับอีกแล้ว ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ฉันได้เริ่มทำธุรกิจเกี่ยวกับสุขภาพและความงามกับเพื่อนที่ทำงานกลุ่มหนึ่งด้วยหวังว่าวันหนึ่งฉันจะได้เป็นเจ้านายตัวเอง และบอกลาชีวิตพนังงานที่ถึงแม้จะรายได้ดี แต่ขาดซึ่งอิสระ ในเวลานั้นฉันต้องทุ่มเทอย่างมาก ไหนจะต้องทำงานนอกเวลาคู่ไปกับงานประจำ แต่ฉันก็มีความสุข ฉันได้รู้จักผู้คนมากหน้าหลายตา ความคิดอ่านกว้างไกลขึ้น แต่ในทางตรงกันข้ามฉันเริ่มมีปากเสียงกับจอห์นบ่อยครั้งขึ้น เขาไม่ชอบให้ฉันกลับบ้านช้า และ ไม่ชอบธุรกิจที่ฉันทำ เขาว่ามันเหมือนดั่งงานขายฝัน ทัศนะคติทางด้านธุรกิจของเราขัดแย้ง จริง ๆ แล้วต้องบอกว่าเขาไม่ชอบงานธุรกิจด้วยซ้ำ เขาไม่ชอบความเสี่ยง เขามีความสุขกับการทำงานกับเด็ก ๆ ได้รับรายได้ที่แน่นอน วันหนึ่งได้ใช้เวลาไปกับครอบครัว ต่างจากฉันที่ชอบความท้าทาย รักความก้าวหน้า และไม่กลัวที่จะล้ม อาจเพราะฉันล้มมานักต่อนักในเกมส์ของความรัก ดังนั้นความสัมพันธ์ของเราในช่วงหลังจึงเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ทำให้ฉันนึกกังวลนักหนาว่าเราคือคู่ชีวิตกันจริงหรือ 

เมื่อถึงช่วงวันหยุดระยะยาวของโรงเรียนที่จอห์นมักจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่แคนาดาทุกปี ฉันปฏิเสธที่จะไปกับเขา อ้างว่าอยากทำงานทุ่มเทให้กับธุรกิจที่ฉันกำลังสร้าง แต่อีกใจหนึ่งฉันเองเริ่มลังเลสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างฉันและจอห์น และจะมีประโยชน์อะไรในการไปเยี่ยมครอบครัวของเขาที่อาจจะไม่ได้กลายมาเป็นครอบครัวของฉันก็เป็นได้

Image by Hiep Pham from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

การแข่งขันนั้นดำเนินไปเสมือนว่าฉันละนีน่าเป็นดั่งตัวแถมของเกมส์ก็ว่าได้ แต่ละลูกที่ฉันและนีน่าหวดไป แม้จะเต็มแรงเต็มความสามารถ ก็ถลาไปได้เพียงไม่กี่โยชน์ บางลูกตกหลุมทราย เข้าพงดงป่า อาศัยว่ามีจอห์นและปีเตอร์คอยแก้เกมส์ให้ มิเช่นนั้นเราคงไปกันไม่ถึงไหนเป็นแน่แท้

“เฮ้อ ฉันตีได้ห่วยอีกตามเคย” ฉันอุทานด้วยความโมโหที่เห็นลูกกอล์ฟของฉันลอยถลาเข้าไปยังพงป่า 

“คุณตีจากจุดที่ลูกกอล์ฟของผมตกก็ได้ลิต้า” จอห์นแนะนำ 

“ไม่ ฉันจะตีต่อจากจุดที่ลูกกอล์ฟของฉันตก” ฉันพูดด้วยความรั้นทั้งยังเจ็บใจในความสามารถอันห่วยแตกของตนเอง ฉันออกเดินผสมวิ่งตามลูกกอล์ฟที่เข้าป่าไป ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครเขาทำกัน นี่หล่ะหนาอาการหงุดหงิดตัวเองและชอบเอาชนะมันบงการฉัน จอห์นวิ่งเหยาะ ๆ ตามมา 

“ผมจะช่วยคุณหา” 

ฉันไม่ได้ตอบอะไร ด้วยยังไม่หายเจ็บใจในตัวเอง เรามุดเข้าไปในพงป่า มองหาลูกกอล์ฟสีขาวเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองเห็น จอห์นตั้งหน้าตั้งตาหาอย่างจริงจัง ฉันอดคิดไม่ได้ว่าทำไมเขาต้องพยายามด้วย ตามกติกาการเล่นสากล กรณีแบบนี้ถึงจะรู้ว่าลูกกอล์ฟตกอยู่ในป่า แต่ก็เสมือนว่าหายนั่นเอง ตามธรรมเนียมก็จะโดนปรับแต้ม และ ก็ไม่มีใครหน้าไหนเข้าป่าไปเก็บทั้งนั้น ยกเว้นแต่คนบ้าอย่างฉัน และที่เห็นจะบ้าตามก็คงเป็นตาจอห์นนี่แหละ 

เมื่อได้ออกเหงื่อซักหน่อย อาการผีบ้าที่เข้าเมื่อซักครู่ก็ค่อยดีขึ้น ฉันมองดูจอห์นด้วยความเอ็นดู 

“พอเถอะคะ คงหาไม่เจอหรอก” ฉันพูดขึ้นในที่สุด 

“เดี๋ยวครับ เหมือนผมจะเห็น” จอห์นหายลึกเข้าไปหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง ฉันมองตามใจด้วยใจระทึก 

“เจอแล้วครับ” เขาตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ดีใจยังกับเจอทองซะอย่างนั้น ทำเอาฉันดีใจตามไปด้วย 

“จริงเหรอคะ” 

เขามุดออกมาจากพงไม้ หน้าตามอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ยื่นมือที่มีลูกกอล์ฟมาให้ฉัน 

“เย้ ขอบคุณค่ะ ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะหาเจอ” ฉันยื่นมือออกไปรับ และสังเกตุเห็นที่แขนของเขามีเลือดออกซิบ ๆ 

“แขนคุณไปโดนอะไรมาคะ” 

“กิ่งไม้มันข่วนน่ะครับ ไม่เป็นไรเล็กน้อยครับ”

“ฉันขอโทษนะคะ เป็นเพราะความรั้นของฉันแท้ๆ” ฉันเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาช่วยซับบริเวณที่เลือดซึม

เรามองจ้องตากันชั่วอึดใจหนึ่ง จิตใจของฉันเริ่มโอนอ่อนต่อความแสนดีของเขา แต่ยังรู้สึกไม่พร้อมที่จะรับความรู้สึกที่ท่วมท้นที่เขามีให้ฉันผ่านสายตาของเขา ฉันจึงรีบหลบสายตาและบอกกับเขาว่า 

“เราออกไปที่นี่กันเถอะคะ เดี๋ยวทุกคนจะเป็นห่วง” 

ฉันรุดออกมาจากแนวป่า ตามกลับไปสมทบกับทุกคนที่กำลังงุนงงว่าพวกเราทำอะไรกัน ทันใดนั้นฝนที่ไม่มีเคล้าก็ได้เทลงมาอย่างไม่มีการกล่าวเตือน พวกเรารีบรุดไปที่รถกอล์ฟและกลับไปยังสโมสรทันที โดยมิทันได้จบเกมส์ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าใครแพ้ ใครชนะ แต่ถือว่าเป็นเกมส์ที่สนุกจริง ๆ 

พวกเราพากันหัวเราะไปกับความเปียกปอนแบบหาดีไม่ได้ หลังจากอาบน้ำแต่งตัวทานอาหาร พวกเราก็เดินทางเข้าที่พัก ซึ่งเป็นรีสอร์ทริมทะเล ตบแต่งแนวธรรมชาติ มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ ฉันรู้สึกผ่อนคลายไปกับบรรยากาศอันสวยงามเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพรรณ 

คืนนี้ นีน่าพักกับปีเตอร์ ฉันพักกับลิซ่า ส่วนจอห์นพักเพียงลำพัง 

“แกคืนนี้แกจะไปนอนห้องจอห์นก็ได้นะ” ลิซ่ากระซิบพลางใช้แขนกระทุ้งสีข้างของฉัน 

“บ้า เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” ฉันถลึงตาใส่

“ลิซ่า มานี่ ๆ” นีน่าเรียก ลิซ่าวิ่งไปหา และพวกนางก็กระซิบกระซาบ หัวเราะคิกคักกัน 

“อะไรพวกแกวางแผนพิเรนอะไร” ฉันถามพลางกระโดดเข้าแทรกระหว่างกลาง หวังให้ได้ยินสิ่งที่พวกนางซุบซิบกัน 

“ไม่มีอะไร” นีน่ารีบแก้ตัว 

“ฉันว่าต้องมีแน่ ๆ” ฉันหันไปหาลิซ่า ใช้สายตาเค้นหาความจริง 

“โอ้ย ฉันไม่พูด” ลิซ่าเอามืออุดปากตัวเอง และนางก็หัวเราะมาอย่างอดไม่ได้ ทำฉันอดหัวเราะตามไม่ได้ทั้งที่ยังไม่รู้ว่ามันเรื่องอะไรกัน 

“ดูท่าพวกคุณจะสนุกกันน่าดูนะครับ” จอห์นกล่าว 

“เอาหล่ะเข้าที่พักแล้วเรามาเจอกันที่สระว่ายน้ำ ก่อนดินเนอร์ดีไหม” ปีเตอร์แนะนำ

“โอเคค่ะ” 

พวกเราแยกย้ายกันเข้าที่พัก ฉันยังติดใจไม่หายว่านังลิซ่าและนีน่าวางแผนอะไรกัน แต่พอได้ว่ายน้ำไปซักพักฉันก็ลืมเสียสิ้น 

คืนนั้นเราทานอาหารกันริมทะเลและดื่มเครื่องดื่มกันอย่างสบาย ๆ นังลิซ่านั่งส่งสายตาโต๊ะนั้นที โต๊ะนู้นที หมายหาเหยื่ออย่างเช่นเคย จอห์นนั้นเกาะติดฉัน คอยเอาอกเอาใจไม่ให้ขาดดั่งกับเรานั้นเป็นคู่รักกันก็ไม่ปาน มีแต่ฉันที่ยังไว้ตัวด้วยยังไม่แน่ใจหัวใจตัวเอง 

คืนนั้นเรานั่งเล่มเกมส์และดื่มไวน์กันอย่างลืมเวลา นีน่าและปีเตอร์ขอตัวกลับไปนอน ส่วนลิซ่าเธอไปคุยกับหนุ่มแปลกหน้าอยู่เป็นนานแล้ว ฉันเองก็ไม่เห็นอยู่อยู่พักใหญ่แล้ว ฉันและจอห์นนั่งเล่นอยู่ที่ริมสระว่ายน้ำ ริมชายหาดนั่นเอง 

“ขอบคุณนะครับที่ให้ผมได้ร่วมทริปกับคุณ ผมสนุกมากเลย” จอห์นกล่าว 

“ค่ะ ไม่ได้คุณเกมส์วันนี้คงจะกร่อยน่าดู” ฉันชมกลับ 

“ผมดีใจที่ได้พบคุณอีกนะลิต้า” เขากล่าวต่อ 

ฉันยิ้มรับ ที่มุมปากเป็นการรับรู้ 

“ผมหวังว่าครั้งนี้คุณคงจะไม่ตัดเยื้อใยผมอย่างที่ผ่านมา” 

“ฉันขอโทษที่ทำแบบนั้น” 

“ผมไม่ได้มีเจตนาทำให้คุณรู้สึกผิด ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมยังรู้สึกกับคุณเช่นที่ผ่านมา” 

“ทำไมกันค่ะ” 

“ผมเองก็ตอบไม่ได้ ผมรู้แค่ว่าผมจริงจังและจริงใจกับคุณ” 

“ขอบคุณค่ะ” 

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหมาย ฉันรู้สึกเศร้าทะท้านจากข้างใน เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ผู้ชายมากหน้าหลายตาที่ฉันได้พาลพบ ไม่มีแม้เพียงหนึ่งที่อยากจะคิดจริงจังสานความสัมพันธ์กับฉัน มีเพียงเขาชายผู้ฉันไม่เคยทำดีใด ๆ ด้วย กลับยังคงมีความรักให้ฉันเสมอมา 

“ดึกแล้ว ฉันไปนอนดีกว่า” 

“ให้ผมไปส่งที่ห้องนะครับ”

“ค่ะ” 

จอห์นเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้ระหว่างเดินกลับห้อง ฉันเองก็ไม่ได้ขัดขืน เดินตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ 

เมื่อมาถึงห้องฉันเปิดประตูออกก็พบกับรองเท้าแปลกตาของผู้ชายหน้าห้อง ฉันชักสังหรณ์ไม่ดี

เมื่อไขประตูเข้าไปก็พบประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะติดโซ่คล้องล๊อกจากด้านใน 

“ลิซ่า เปิดประตูหน่อย” ฉันตะโกนเข้าไปในห้อง ชั่วอึดใจลิซ่ามาที่ประตูกระซิบกระซาบ

“ลิต้า คืนนี้เธอนอนห้องตาจอห์นละกันนะ” 

“ได้ไง” ฉันพูดไม่ทันจบ มีเสียงผู้ชายตะโกนแทรกขึ้นมา

“ใครมาหรือลิซ่า” 

ฉันมองเข้าไป ผู้ชายรูปร่างใหญ่โตในผ้าขนหนูกำลังนอนอยู่บนเตียง

“เอาหล่ะ ขอร้องนะ” ลิซ่าทำเสียงอ้อนวอน

“ให้ได้อย่างนี้ซิยัยลิซ่า” ฉันสบทอย่างหัวเสีย ก่อนที่เธอจะปิดประตูตาม

“เกิดอะไรขึ้น” จอห์นถาม 

ฉันอึกอักพูดไม่ออก อ้ำอึ้งแล้วจึงพูดไป “ลิซ่ามีเพื่อนมาหาค่ะ” ฉันรู้ดีว่ามันฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย แต่จอห์นก็เข้าใจได้และไม่ได้ถามมากความ 

“คุณไปพักที่ห้องผมก่อนเถอะ” 

“ค่ะ” 

Image by Free-Photos from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

จอห์นมองเห็นพวกเราแต่ไกล ๆ เขาเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มอันสดใส 

“ฉันว่าเขามาตามหาแกแน่ ๆ” นีน่ารีบคาดเดา

“สวัสดีครับลิต้า หลับสบายดีไหมครับ” จอห์นถามด้วยสีหน้าร่าเริง

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” 

จอห์นหันไปทางนีน่า เหมือนว่าพยายามนึกชื่อของเธอ

“ฉันนีน่าคะ ขอโทษทีที่เมื่อวานไม่ทันได้แนะนำตัว” 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมจอห์น ต้องขอโทษเช่นกัน แล้วอีกคน” จอห์นทำท่านึก

“รายนั้นเขามีงานด่วน คุยโทรศัพท์อยู่ทางนู้นแนะคะ” นีน่าโบ้ยหน้าไปทางชายหาด

“น่าเสียดายนะครับอุตส่าห์ได้มาพักผ่อนทั้งที” 

“ปล่อยเขาเถอะคะ แล้วนี่คุณทานอาหารเช้าหรือยังละคะ” 

“ก็ว่าจะมาลองที่ร้านนี้ดู” จอห์นพูดพลางชำเรืองมองดูฉัน 

“ถ้าไม่รังเกียจ เชิญนั่งด้วยกันคะ” นีน่าเพื่อนที่แสนดี แต่บางทีก็จุ้นจ้านเกิดเหตุ เอ่ยชวนจอห์นให้ร่วมโต๊ะ ฉันกระทุ้งนางที่สีข้างด้วยความที่นางวุ่นวายโดยไม่ถามความสมัครใจของฉันแม้แต่น้อย

“ขอบคุณครับ ผมจะรังเกียจได้อย่างไร ได้มีโอกาสร่วมโต๊ะกับสองสาวสวยขนาดนี้” 

“ขอบคุณค่ะ” นีน่ากล่าวรับ

จอห์นนั่งลงตรงข้ามกับฉัน และเรียกพนักงานบริการมารับรายการ ฉันก้มหน้าก้มตาทานอาหารของฉัน 

“คุณจอห์นค่ะ คุณชอบตีกอล์ฟหรือเปล่าคะ” นีน่าเปิดประเด็น 

“พอได้ครับ ไม่ถึงกับเก่งมาก” 

“สัปดาห์หน้าเราจะไปออกรอบกันค่ะ” นีน่าทำท่ากระซิบกระซาบ ฉันมองเธอด้วยสายตาสงสัยในแผนการของเธอ

“คุณชอบตีกอล์ฟเหรอครับ” 

“เป็นอย่างนั้นก็ดีซิคะ ฉันตีโดนบ้างไม่โดนบ้าง” นีน่าตอบ

“แล้วลิต้าละครับ” จอห์นหันมาทางฉันบ้าง

“ฉันก็พอมีความชอบอยู่บ้าง แต่ฝีมือไม่ได้เรื่องหรอกคะ”

“คืออย่างนี้คะ ที่รักของฉัน ปีเตอร์ เขามาจากสิงค์โปร์ ชอบการตีกอล์ฟมาก แต่เขาไม่มีเพื่อนในไทยเลย ก็มีแต่พวกเรานี่แหละ เราเลยจัดทริปเอาใจเขา ยังมีเพื่อนสาวคนสนิท ลิซ่าอีกคน แต่ในบรรดาพวกเราไม่มีใครชอบการตีกอล์ฟซักเท่าไหร่ กลัวว่าจะทำให้ทริปกร่อย ถ้าคุณจอห์นสนใจจะมาร่วม คงสร้างบรรยากาศได้มาก”

“นีน่า เธอรบกวนจอห์นมากเกินไปแล้ว” ฉันรีบปรามทั้งใช้เท้ากระทุ้งเธอไปเต็มแรง

“ไม่หรอกครับ ฟังดูน่าสนุก” จอห์นรีบรับออกจะดีใจเกินเหตุ

“จริงนะคะ รับปากแล้วนะคะ” 

“แน่นอนครับผมไม่พลาดแน่นอน” เขารับปาก

“ว่าแต่เราจะไปกันที่ไหนครับ” จอห์นถาม

“หัวหินค่ะ” นีน่าตอบทันควัน

ในเวลานั้น ผู้ชายของนีน่าได้เดินกลับมาจากการโทรศัพท์ 

“ผมขอโทษด้วยที่เสียมารยาท” เขากล่าวกับเราทุกคน 

“ที่รักคะ นี่คุณจอห์น เพื่อนของลิต้าค่ะ เขามาร่วมทานอาหารกับเรา และจะไปตีกอล์ฟกับเราอาทิตย์หน้าด้วยค่ะ” นีน่ารีบกระวีกระวาดรายงาน

“เยี่ยมไปเลย ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมปีเตอร์” ปีเตอร์พูดทั้งยื่นมาทางจอห์นเป็นสัญลักษณ์ในการทักทายกันของพวกฝรั่ง

จอห์นลุกขึ้น จับมือของปีเตอร์และเขย่าเบา ๆ 

ดูเหมือนว่าทุกคนเออออ ตกลงกันโดยไม่มีใครถามฉันเลยซักคน ฉันจึงก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารเช้าของฉันต่อไป รู้สึกอึดอัดใจและคล้าย ๆ จะตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน  

สัปดาห์ถัดมาเรานัดเจอกันที่โรงแรมที่ปีเตอร์พักอยู่ เราตกลงที่จะรวมรถไปเพียงคันเดียวเพื่อความสะดวก ปีเตอร์และจอห์นนั่งด้านหน้า ส่วนฉัน นีน่า และ ลิซ่าพวกเราผู้หญิงตัวเล็ก ๆ นั่งเบียดกันที่ด้านหลัง จริง ๆ ก็ไม่ถึงกับเบียดกันซะทีเดียว เพราะรถของปีเตอร์เป็นรถขับเคลื่อนสี่ล้อขนาดใหญ่ ที่มีพื่นที่โอ่โถ่งและยังจุของได้อีกมาก เราขนของขึ้นด้านหลังจนไม่เหลือที่ว่าง และเริ่มออกเดินทาง 

“ฉันไม่ยักรู้ว่าพวกเธอนัดกันพาหนุ่มมาด้วย ปล่อยให้ฉันฉายเดี่ยวคนเดียว” ลิซ่าโวยขึ้นเป็นภาษาไทย ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป พวกหนุ่ม ๆ จึงไม่รู้ว่าเราพูดเรื่องอะไรกัน

“ใจเย็น มันไม่ใช่อย่างที่แกคิด” ฉันรีบแก้ตัว

“แล้วคืนนี้ฉันนอนห้องไหน” ลิซ่าถามด้วยกลัวถูกทิ้งไว้คนเดียว

“ก็ห้องเดียวกับฉันนี่แหละ” ฉันรีบบอก

“แล้วจอห์นของเธอละ” เธอถามย้ำให้แน่ใจ

“แกอย่าพูดชื่อเขาดัง จะบ้าเหรอ นายจอจาน ไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน” ฉันรีบเอ็ด

“อะไร ยังไง ฉันงงไปหมด” ลิซ่าหันมองฉันที นีน่าที

“ฉันชวนเขามาเองแหละ เขาน่ะชอบลิต้ามาเป็นปี นังลิต้ามันยังไม่ยอมใจอ่อน แต่ก็ไม่แน่นะ ก่อนกลับไปอะไร ๆ อาจจะไม่เหมือนเดิม” นีน่าทำทีทะเล้น

“พอก่อน ๆ อย่าคุยกันมากเลย เผื่อพวกผู้ชายฟังกันรู้เรื่อง” ฉันรีบกำหราบทั้งคู่

“โอเค ไว้เม้าท์ต่อ ว่าแต่แผนการเดินทางของเรายังไงกัน” ลิซ่าถาม

“พวกเราจะแวะที่สนามกอล์ฟกันก่อน ออกรอบและทานอาหารกลางวันที่นั่นเลย จากนั้นค่อยเข้าที่พัก” นีน่าจอมวางแผนอธิบาย

“กอล์ฟนี่ฉันขอบายนะ ขอนั่งจิบเบียร์ขับรถกอล์ฟดูพวกเธอหวดกันให้มันส์”

“ตามใจเธอ” นีน่าตอบ 

เมื่อถึงสนามกอล์ฟ พวกเราแยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัว เกมส์ที่เราเล่นเป็นแบบ 9 หลุ่ม ถือว่าเป็นสนามขนาดเล็ก ๆ เหมาะสำหรับคนที่ที่เพิ่งเริ่มต้น โดยเฉพาะฉันและนีน่า 

“พร้อมกันรึยังครับสาว ๆ” ปีเตอร์กล่าว 

“พร้อมค่ะ” นีน่ากล่าว 

“ลิต้าละ” ปีเตอร์ถาม 

“แอบกลัว ๆ นิดหน่อย เคยแต่สนามซ้อม สนามจริงอย่างนี้ ฉันละกลัวเล่นไม่จบเกมส์ เสียจริง ๆ” ฉันพูดด้วยความกังวล 

“ไม่ต้องกังวลไป” จอห์นกล่าวพร้อมทั้งโอบเข้าที่ไหล่ของฉัน และพูดต่อว่า

“ผมขอเสนอให้เราเล่นแบบเป็นทีม” 

“ยังไงไหนคุณว่ามา” ปีเตอร์ถาม

“คุณและนีน่าหนึ่งทีม ส่วนผมกับลิต้าอีกทีมหนึ่ง” 

“ส่วนฉันจะเป็นกองเชียร์เอง” ลิซ่าพูดอย่างตื่นเต้นพร้อมทั้งยกเบียร์ขึ้นดื่ม

“เราผลัดกันตีจากจุดเริ่มต้นทั้งคุณและนีน่า คุณสามารถเลือกได้ว่าเกมส์ถัดไป คุณสามารถเริ่มต้นจากจุดที่ลูกกอล์ฟตกจากการตีของคุณ หรือ ไม่ก็นีน่า จุดไหนก็ได้ที่คุณคิดว่าได้เปรียบ แบบนี้วนจนจบเกมส์”

“ฉลาดมาก ถือเป็นการปิดช่องว่างระหว่างผู้เล่นที่มีฝีมือต่างกันมาก” ปีเตอร์ชม

“ฉันเห็นด้วยค่ะ” ฉันรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ไม่ต้องพยายามจบเกมส์ด้วยตัวเองเพียงคนเดียว

ในนาทีนั้น ฉันมองดูจอห์นด้วยความประทับใจ เขามีภาวะผู้นำ กล้าคิดริเริ่มและนำเสนอ อีกทั้งยังกับม้าขาวเข้ามาช่วยชีวิตฉันไว้ในนาทีสุดท้าย

“ฉันก็เห็นด้วยค่ะ ฉันยิ่งตีไม่ค่อยจะโดนลูกซักเท่าไหร่ ได้เล่นเป็นทีมกับคุณค่อยสบายใจหน่อย” นีน่าถอนหายใจเฮือกซบเข้าที่ไหล่ปีเตอร์ และหันมาสบตากับฉัน 

“ตกลงทุกคนเห็นด้วย งั้นเเราเอาตามนี้” จอห์นกล่าวสรุป 

นีน่าหันมากระซิบกระซาบกับฉัน “ผู้ชายของเธอนี่ เป็นฉันจะไม่ปล่อยให้หลุดมือเชียว”

ฉันรู้สึกเหมือนมีแสงรำไรแง้มหัวใจที่ดูเหมือนปิดสนิทให้เผย่อออก บางทีฉันกับจอห์นอาจจะมีโอกาส

Image by Pexels from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

“ตกใจขนาดนั้นเลยหรือครับ” จอห์นถามด้วยน้ำเสียงมีความสุข สายตาที่เขามองมาที่ฉันไม่ต่างเลยกับเมื่อปีที่แล้ว เต็มไปด้วยความรักใคร่ จนแทบไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นแม้แต่น้อย 

“ค่ะ”

“ผมยืนด้วยคนนะครับ” เขาพูดพร้อมทั้งเข้ามาใกล้ โดยที่ฉันไม่ทันได้ตอบ ฉันอึกอักไม่แน่ใจแต่ไหน ๆ แล้วก็ถือว่าได้เพื่อนคุยแล้วกัน 

“คุณมาเที่ยวกับแฟนหรือครับ” จอห์นแอบถามกลาย ๆ 

“เปล่าคะ” ฉันตอบทั้งชี้ไปที่โต๊ะข้างในที่นีน่านั่งกระหนุงหระหนิงกับผู้ชายของเธอ “เพื่อนอยู่ทางนั้นคะ” 

“ผมดีใจมากที่ได้เจอลิต้า อีกครั้ง คุณสบายดีไหม” 

“ก็โอเคค่ะ” ฉันตอบไปอย่างนั้น ถึงแม้จะไม่ค่อยสบายดีเท่าไหร่ 

“แปลกนะครับ มันผ่านมาตั้งปีนึงแล้ว แต่ผมยังนึกถึงคุณเสมอ” จอห์นผู้ไม่เคยมีมาด ตั้งการ์ด พูดทุกสิ่งที่เขาคิด ฉันที่ไม่เคยหันมามองเขา จ้องมองดูเขาด้วยความสงสัย ว่าเหตุอันใดหน่อเขาถึงชอบฉันมากมายขนาดนั้น และเหตุอันใดกัน ฉันถึงไม่มีใจ เยื้อใยให้เขา หรือฉันมันพวกชอบความเจ็บปวด

พาลให้นึกย้อนไปเมื่อซักปีก่อน นี่ถ้าฉันไม่ตัดรักจอห์นชีวิตตอนนี้จะเป็นอย่างไรหน่อ ยังจำได้ดีวันนั้นฉันสวมชุดสีชมพูหวาน แต่งหน้าแต่งตาอย่างปราณีต ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นที่จะได้ไปออกเดทกับพ่อหนุ่มจอห์นหรอกนะ แต่ตื่นเต้นที่จะได้ไปทานอาหารหรู ฉันได้ยินมานักต่อนักแล้ว ว่า ณ ยอดตึกนั้นเสริฟอาหารชั้นดี ราคาไม่ต้องพูดถึง ขนาดเครื่องดื่มซักแก้วจ่ายแบงค์พันทอนมาพอให้ทิปเท่านั้นเอง

ฉันยังจำได้ดีอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศพร้อมวิวแม่น้ำเจ้าพระยาอันตระการตา อาหารนั้นถูกจัดออกมาเสริฟตั้งแต่ออเดริฟ เป็นอะไรก็ฟังไม่ถนัด แต่น่ารักจิ้มลิ้มยังกับยกสวนญี่ปุ่นขนาดกระทัดรัดมาจัดลงในจาน จะกินก็เสียดายเสียนี่กะไร ควรจะต้องลงไปเดินเล่นเสียก่อน แถมออเดริฟไม่ได้มาเพียงหนึ่ง แต่จัดไปถึงสาม ตอนนั้นฉันรู้เสียที่ไหน สามจานผ่านไปฉันก็เริ่มจะอิ่ม จานถัดมาเหมือนของหวานอารมณ์น้ำแข็งใสสามสี หวานอมเปรี้ยว สดชื่นมาก ฉันนึกว่าเป็นของหวานเสียอีก เชฟบอกว่าจานนี้คือจานเรียกความสดชื่น เพื่อให้ต่อมรับรสพร้อมรับอาหารจานหลัก ฉันถึงกับเบิกตาโพลง นี่นึกว่าทานมื้อหลักไปแล้วเสียอีก งานนี้จะไหวไหมนี่ฉัน แต่พอทานขนมเรียกความสดชื่นตัดกับอาหารคาวที่ทานไปก่อนหน้านี้ เหมือนได้พักครึ่งดื่มน้ำก่อนลงแข่งขันต่อ มาเลยจัดหนักมา ฉันฟาดไม่มีเหลือ เรียกได้ว่าค่ำคืนนั้นฉันนี่ได้ใช้ชีวิตอย่างเหลือกินเหลือใช้อย่างแท้จริง คิดแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ที่ชีวิตไม่รักดี  คนดีไม่ชอบ กลับทอดทิ้งเขาเสียได้ 

“ลิต้า ฉันจะกลับห้องแล้วนะ” นีน่าสะกิดฉันที่กำลังเหม่อลอยไปในโลกแห่งความทรงจำ 

“อะจ๊ะ” ฉันขานรับไม่ทันสังเกตุเห็นนีน่าและแฟนของหล่อนที่เดินมาใกล้

“เธอจะกลับพร้อมกันไหม เดี๋ยวมืดจะอันตราย” นีน่าแนะนำ 

“เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ” จอห์นรีบรับทันใด ฉันไม่ทันได้ตัดสินใจ

“ขอบคุณมากนะคะ” นีน่าหันไปตอบจอห์น และหันมาหาฉันและกระซิบกระซาบทำเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “ขอให้สนุกนะจ๊ะ”

“เฮ้ย” ฉันยังไม่ทันได้พูด นีน่าก็เดินสบัดอิงแอบแฟนของนางไปลิ่วแล้ว 

“ไปเต้นด้วยกันหน่อยไหมครับ” จอห์นถาม 

“ก็ได้ค่ะ” 

เราโยกกันไปมา ฉันเองไม่ค่อยจะมีอารมณ์เต้นเสียเท่าไหร่ จอห์นพยายามชวนฉันคุยนั่นนี่ ในหัวฉันมีแต่คำถามว่าทำไมฉันถึงมองข้ามเขาขนาดนี้ แม้แต่ในเวลานี้ฉันเองก็ยังไม่สามารถพิศวาสเขาได้ เขาก็ไม่ได้มีอะไรบกพร่อง หน้าตาอาจจะไม่หล่อลากดิน แต่ดูดีไม่อายใคร การงานก็มี ใจปล้ำแถมยังชอบฉันเสียมากมาย ในขณะที่โยกไปคิดไปนั้น ได้มีชะนีคนหนึ่งและเก้งอีกหนึ่งคนเข้ามาเต้นใกล้ ๆ 

“แก ฉันชอบคนนี้” ชะนีนางนั้นหันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนเก้งของนาง ทำสายตาชี้มาทางจอห์น 

“เอาเลยแก เต้นแซะเข้าไป” เก้งที่มาด้วยกันส่งท้ายเพื่อนชะนี

ฉันได้ยินทุกบทสนทนาเพราะลานเต้นรำนั้นไม่ได้ใหญ่อะไร เพลงก็ไม่ได้ดังมาก แต่จอห์นคงไม่รู้เรื่องเพราะพวกหล่อนพูดกันเป็นภาษาไทย และพวกนางก็คงไม่ได้สังเกตุเห็นฉันที่อยู่กับจอห์น เพราะฉันเองพยายามไม่แสดงความสนิทสนมกับจอห์นมากจนเกินไป เกรงว่าจะทำให้เขาเข้าใจผิดไปกันใหญ่

ไม่ทันขาดขำ นางชะนีน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มริ้ม ผมยาวปะบ่า สูงขาวอกตูม ก็เต้นเบียดชิดทำเสมือนบังเอิญมาชนจอห์นแบบไม่ได้ตั้งใจ ประหลาดก็ตรงที่ลานเต้นนั้นออกจะโล่ง เพราะเป็นลานเปิดกลางแจ้ง 

ฉันเห็นทุกเหตุการณ์แต่ไม่ได้กล่าวหรือแสดงกิริยาใด แอบนึกสนุกลุ้นดูมารยาของนางผู้นี้ ดูซิว่าจะเป็นเช่นไรต่อไป

“ขอโทษค่ะ” นางหันมาสบตาหวานหว่านเสน่ห์ให้จอห์นยกใหญ่ แล้วจึงเต้นต่อไป จอห์นขยับออกจากนางเข้ามาทางฉัน แต่ไม่วายนางคงต้องใช้ที่มากในการเต้น นางเบียดเอาหลังมาไสไถ อย่างกับบอกใบ้ให้จอห์นรู้ว่า ฉันอยู่ตรงนี้นะ ถูฉันกลับซิจ๊ะ

ฉันนึกขำเพราะนางไม่ได้เห็นฉันอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย มองไปมา นางสวยดูดีมาก ฉันสงสัยว่านางติดใจอะไรจอห์น มีอะไรที่ฉันหลงลืมดูหรือไม่ และฉันก็แอบคิดไม่ได้ตามประสบการณ์ที่ได้เจอมา คงไม่มีผู้ชายคนไหน เจออ่อยขนาดนี้แล้วปล่อยให้หลุดมือง่าย ๆ จอห์นก็คงไม่ต่างกัน 

นางชะนีน้อยบุกหนักขึ้น ฉันคิดว่าจอห์นเองในเวลานี้ก็คงจะรู้ตัว ฉันรอดูท่าทีแอบหวั่นใจ ว่าจอห์นอาจจะทิ้งฉันไปกับนางก็เป็นได้ ยิ่งฉันดูเย็นชาไม่ได้เอาง่าย ๆ อย่างนางคนนี้ แถมยังหักอกเขาอย่างไม่ไว้หน้าเมื่อปีที่แล้ว 

ในวินาทีนั้น จอห์นทำส่ิงที่ไม่เหมือนผู้ชายคนไหนที่ฉันเจอ เขาถือวิสาสะคว้ามือของฉันมาจับไว้ และดึงฉันเข้าไปใกล้เขา เพื่อแสดงให้ชะนีนางน้อยนั้นรู้ว่าเขาไม่สนใจและไม่มีเยื้อใยต่อเธอแม้แต่น้อย 

พวกหล่อนผงะ เมื่อหันมาสบตาฉัน 

“แกเขามากับผู้หญิง”​ นังเก้งกระซิบกระซาบ แล้วในทันใดพวกนางก็รีบแว๊บหายไป หรือจะกลัวว่าจะเจอชะนีรุ่นพี่อย่างฉันตบสั่งสอน ฉันสัมผัสความรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะ และรู้สึกพึงพอใจ 

การกระทำของจอห์นนั้นผิดความคาดหมายของฉันอย่างที่สุด ฉันไม่ได้ขัดขืน ในนาทีนั้นฉันรู้สึกอบอุ่น และปลอดภัย เหมือนกำแพงน้ำแข็งหนา ๆ ที่ฉันสร้างเพื่อป้องกันไม่ให้จอห์นเข้ามาใกล้นั้นได้ค่อย ๆ ละลายลง ฉันมองเขาด้วยสายตาใหม่ หรือเขาจะเป็นคนดีจริง ๆ ฉันควรเปิดโอกาสซักครั้ง ฉันคิดในใจ

คืนนั้นจอห์นเดินมาส่งฉันที่ห้อง โดยที่ไม่ได้ล่วงเกินอะไร ไม่แม้แต่จะพยายามมอบรอยจูบให้ฉัน ฉันรู้สึกปลอดภัยแบบที่ไม่เคยรู้สึกมานาน อาจจะมีจอห์นกระมังที่มองเห็นฉันมากกว่าเพียงเรือนร่าง 

หัวใจที่เคยปิดสนิทเริ่มแง้มออกเล็กน้อย 

วันรุ่งขึ้นขณะที่กำลังนั่งทานอาหารเช้ากันนั้น ฉันเล่าเหตุการณทั้งหมดให้นีน่าฟัง 

“ลิต้า แกน่าจะลองคบเขาดูนะ เขาออกจะจริงใจกับแก” 

“ไม่รู้ซิ ถึงเขาเป็นคนดี แต่ทำไมหัวใจฉันไม่เต้นตูมตาม” 

“แหม แกเรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา อย่างคู่ฉันเนี้ย ก็ไม่ได้ปิ้งกันตั้งแต่แรกพบ แต่ความดีของเขาเอาชนะใจฉันได้” นีน่าหว่านล้อม

“ความดี หรือ กระเป๋าตังค์” ฉันแอบแขวะ

“แหม แก มันก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ” นีน่าพูดพร้อมทั้งค้อนฉันให้ “ความรักมันกินได้ที่ไหน” 

“ฉันล้อเล่นน่า” 

พูดยังไม่ทันขาดคำ นีน่าตบหลังฉันฉาดใหญ่แล้วถามด้วยความตื่นเต้น

“เฮ้ย แก นั่นจอห์นรึเปล่า”

Image by Mark Mook from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

หากประสบการณ์ครั้งแรกของการล่าสวาทผู้ชาย จบลงด้วยการพบเจอกับคนเลว ๆ ฉันคงไม่ถลำลึกไปบนเส้นทางของความรักชั่วครั้งชั่วคราวได้ไกลจนกู่ไม่กลับขนาดนี้ แต่เพราะอลันทำให้ฉันโหยหาประสบการณ์รักหวานชื่น ความโรแมนติกเสียวกระสัน ไม่ใช่เรื่องอย่างว่าหรอกนะที่ดึงดูดใจฉัน แต่เพราะความรู้สึกเป็นที่ต้องการต่างหากเล่าที่ฉันติดใจ 

ฉันชอบตอนพวกผู้ชายมองมา หมายปอง ฉันชอบความท้าทายในการเล่นเกมส์จ้องตา รู้สึกมีพลังอำนาจพิเศษที่ใช้เพียงสายตาก็สามารถขับเคลื่อนพลังเพศชายในตัวพวกเขาเหล่านั้นให้ครุกกรุ่นขึ้น ฉันชอบกลเม็ดที่พวกเขาเอามานำเสนอเพื่อพิชิตสิ่งที่เขาต้องการ และฉันชอบการได้เป็นผู้ให้รางวัลเมื่อพวกเขาทำให้ฉันพึงพอใจ 

แต่อย่างที่เขาว่า หมองูตายเพราะงู ฉันเองก็ไม่ต่างกัน ฉันลุ่มหลงไปในเรื่องราวรักสุดโรแมนติกที่ประเคนโดยผู้ชายมากหน้าหลายตา บ่อยครั้งที่ฉันรู้สึกหวั่นไหว และหวังว่าเรื่องรักชั่วข้ามคืนจะพัฒนากลายเป็นความสัมพันธ์ที่ยั่งยืน หรืออย่างน้อย ก็ยาวนานกว่าเพียงคืนเดียว ฉันแอบหวังว่าผู้ชายเหล่านั้น อาจจะติดใจและคิดจริงจัง ยกยอเชิดชูฉันในฐานะคนรัก และ ภรรยาที่เขาภาคภูมิใจ 

แต่เมื่อพวกเขาได้ฉันแล้ว และแสงตะวันสาดเข้าทางหน้าต่างบอกวันใหม่ ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปได้สร่างซา ก็เสมือนว่ามนต์สะกดแห่งบ่วงรักที่พวกเขาพยายามปอปั้นคะยั้นคะยอให้ฉัน ได้เสื่อมสลายไปเช่นกัน ดั่งนางซินเดอเรลล่า ที่เมื่อมนต์ตราได้คลายฤทธิ์ เสื้อผ้าอารภรณ์ที่ได้สวมใส่ ภาพของเจ้าหญิงอันสวยงาม มลายเหลือเพียงนางซินเนื้อตัวมอมแมม ไปด้วยราคีจากชายมากหน้าหลายตา แต่ที่เห็นจะต่างจากนางซิน ก็ตรงที่มิได้มีเจ้าชายใดเที่ยวตามหาฉัน รองเท้าแก้วที่หายไป ไม่ได้มีใครเอามาคืน 

เมื่อพลังเวทย์มนต์ของค่ำคืนได้มลายหายไป ฉันได้พบกับความจริง ร่างอันเปือยเปล่าของชายที่บางครั้งฉันก็จำชื่อเขาไม่ได้ พวกเขาที่ดูหล่อเหล่าดั่งเจ้าชายภายใต้มนต์สะกดนั้น บางครั้งก็เป็นเพียงผู้ชายขี้แพ้ พวกแอบเมียมาเที่ยว หรือไม่ก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว ความจริงอันน่าอดสูนี้ทำให้ฉันยิ่งสิ้นหวังต่อความรัก ฉันกลบเกลือนความปรารถนาเบื้องลึกที่จะเป็นที่รักของใครซักคนด้วยการมอมเมาตัวเอง ไปกับความรักชั่วข้ามคืนคนต่อไป คนแล้วคนเล่า จนจิตวิณญาณที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซึมเซาไปด้วยความเชื่อด้านลบ คุณค่าในตนเอง ลดลงเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่พบว่าพวกเขาก็หวังเพียงร่างกายของฉันเท่านั้นเอง 

เมื่อท้อแท้ถึงที่สุด ฉันก็จะคิดถึงกวินทร์อีกครั้ง ชีวิตฉันมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ความเจ็บปวดที่ยังฝังลึกยังคงออกมาทำร้ายทำลายฉัน บางครั้งฉันนึกโทษเขา เพราะถ้าหากเขาไม่ทำร้ายฉันถึงเพียงนี้ ฉันคงไม่เห็นโลกใบนี้ด้วยดวงตาสีเทา หลงมัวเมาไปกับกิเลสตัณหา

ฉันอดคิดไม่ได้ว่าเขาจะนึกถึงฉัน และเสียใจกับสิ่งที่เขาทำบ้างหรือไม่ ฉันยังติดตามความเป็นไปของเขาอยู่ห่าง ๆ หลังจากฉันตัดขาดจากกวินทร์ครั้งนั้น ไม่นานต่อมาเขาได้เลิกกับสายทิพย์ รายละเอียดฉันไม่ทราบได้ รู้แต่เพียงสายทิพย์นั้นได้ไปคบกับรุ่นพี่ที่ทำงานเดียวกัน และแต่งงานไปอย่างเงียบ ๆ แบบสายฟ้าแล่บ ที่แม้แต่เพื่อนซักคนไม่มีใครได้รับเชิญ ต่อมาเธอก็มีลูกน่ารักน่าชัง ส่วนกวินทร์นั้นก็ไปคบกับเพื่อนในที่ทำงานที่เขาทำในเวลาต่อมา และแต่งงานตามกันไป พร้อมพยานรักลูกชายที่ถือกำเนิดขึ้นมาในวันเดียวกับเขามิมีผิดเพี้ยน

มีเพียงฉันที่ดูจะยิ่งหลงทางและสับสนมากยิ่งขึ้น ไม่มีทีท่าว่าจะลงเอยกับใครคนไหน คิดแล้วก็สะท้อนใจว่ามันสมควรแล้วหรือที่ฉันต้องมาเจอกับโชคชะตาเหล่านี้ 

แต่อย่างไรเสีย ฉันก็ไม่ถึงกับตกอับขับตาจนถึงเพียงนั้น เหตุการณ์บางอย่างได้เกิดขึ้น ชายคนหนึ่งที่ฉันได้พาลพบในอดีตได้หวนเวลามาพบกันอีกครั้ง และทำให้ชีวิตของฉันเริ่มจะเข้าที่เข้าทาง การพบกันของเรานั้น คงเป็นชะตาฟ้าลิขิตเป็นแน่แท้ 

ฉันพบเขาเข้าด้วยความบังเอิญหลังจากห่างหายกันไปถึงหนึ่งขวบปีเต็มโดยไม่ได้ยินข่าวคราวของกันและกันแม้แต่อย่างใด จริง ๆ แล้ว ฉันไม่เคยนึกถึงเขาแม้แต่น้อย เขาเสียอีกที่ยังคงไม่เคยลืมเลือนฉันนับแต่วันที่เราได้พบกัน 

เหตุเกิดขึ้นเพราะ นีน่า 

“ลิต้า เธอดูท่าไม่ดีเอาซะเลย” นีน่าทัก

“ฉันคงโดนพิษรักข้ามคืนเข้ารุมทำร้าย เข้าแล้วหล่ะ”

“ฉันก็ว่า ซักวันเธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้” เธอทำท่าเห็นใจ

“ทำไมละ”

“เพราะฉันก็เคยอยู่ในสภาพเธอ แนว ๆ นี้ ไม่ใช่ทางฉัน ฉันมันพวกจริงจัง คบเล่น ๆ เลิก ๆ แบบยัยลิซ่าไม่ไหว”

“ฉันเองก็ดูท่าจะมาผิดทางเสียไกลเลย”

“เอาเถอะ คิดเสียว่าเป็นประสบการณ์ ซักครั้งในชีวิต” 

“ประสบการณ์นี้ลืมไม่ลง” ฉันตอบปลง ๆ 

“ไปพักผ่อนต่างจังหวัดสูดอากาศสดชื่นซะหน่อยดีไหม ฉันกับปีเตอร์กำลังจะไปเที่ยวพักผ่อนที่เกาะใกล้ๆ กรุงเทพนี่ เธอจะไปกับพวกเราก็ได้นะ”

“จะดีเหรอ ฉันจะไปขัดจังหวะทริปสุดโรแมนติกของพวกเธอ” 

“คิดมากน่า ฉันชวนก็แสดงว่าอยากให้เธอไปด้วย”​

“จริงนะ ฉันไปจริงนะ ห้ามถอนคำพูดละ” ฉันล้อนีน่าเล่น

ปีเตอร์ ผู้ชายของนีน่านั้น เป็นคนมีฐานะ หน้าที่การงานดี และใจปล้ำ ถึงแม้จะไม่หล่อกระชากใจ และ ผมเริ่มหายไปเป็นหย่อม ๆ ตามลักษณะของคนทำงานความรับผิดชอบสูงและไม่มีเวลาดูแลตัวเอง 

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า จริตมารยาที่นีน่าเฝ้าฝึกฝนท่าทางจะใช้งานได้ดี เพราะในบรรดาพวกเรา ก็เห็นจะมีเพียงนีน่าเท่านั้น ที่ได้มีคู่เป็นตัวเป็นตน เลี้ยงดูปูเสือเป็นอย่างดี และบ่อยครั้งก็มักจะเผื่อแผ่มาถึงเพื่อนฝูงในรูปแบบงานเลี้ยงบ้าง ของขวัญบ้าง และก็อีกเช่นกัน ผู้ชายของนางอาสาขับรถ จองเรือ และ ที่พัก ให้เสร็จสรรพ แล้วมีหรือที่ฉันจะปฏิเสธ ฉันออกจะชอบเขา เวลาไปดริ้งค์ด้วยกัน ดั่งมีกระเป๋าเงินเคลื่อนที่ สั่งปุ๊ป จ่าย ลืมเอากระเป๋าตังค์ไว้ที่บ้านได้เลย 

บางทีฉันก็คิดเล่น ๆ ว่า หรือเราจะไปเอาดีทางฝรั่งรวย แก่นิดแก่หน่อยหัวล้านบ้างก็ช่างปะไร แต่สำหรับฉันคงยาก ฉันมันพวกตามหัวใจตัวเอง และบ่อยครั้งหัวใจก็พากันไปจับเข่าร้องไห้เพราะอกหักอยู่นั่นแหละ ครั้งแล้วครั้งเล่ากลับไม่ยอมเรียนรู้ 

เราเข้าที่พักที่ดีที่สุดที่จะหาได้ พักผ่อนกันตามอัธยาศรัย ฉันพยายามให้พวกเขามีเวลาด้วยกันตามลำพังและฉันเองก็อยากอยู่ตามลำพังเช่นกัน 

“ลิต้า ถ้าแกมีอะไรไม่สบายใจ บอกฉันได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” นีน่าเพื่อนที่แสนดีกล่าว

“แกซิ ไม่ต้องเกรงใจฉันนะ สวีทกันให้เต็มที่เลย ฉันเองก็อยากจะมีเวลาคิดอะไรลำพัง” ฉันตอบ

“นั่นแหละ แต่ถ้าแกไม่ไหว ยังไงต้องบอกฉันนะ” เธอย้ำ

“จ้า ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเพื่อนแรดไปแรดมา ก็มีผู้ชายมาตอมแล้ว อาจจะต้องขอให้แกทิ้งฉันไว้ลำพังด้วยซ้ำ” ฉันพูดทีเล่นทีจริง ไม่อยากให้นีน่าเพ่งความสนใจมาที่ฉัน ลำพังมาเป็นตัวแถมของทริปคู่รักของนางก็เป็นการรบกวนมากพอ

“จ้า แม่คนเสน่ห์แรง” 

เย็นนั้นเราทานอาหารร่วมกันที่ร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งหนึ่งริมทะเล พอตกดึกหน้าบาร์บริเวณชายหาดก็กลายเป็นลานปาร์ตี้เล็ก ๆ ที่มีดีเจเปิดเพลงยังกับคลับในกรุงเทพอย่างไรอย่างนั้น 

เมื่อทานอาหารเสร็จฉันขอตัวนีน่าและชายคนรักของนางไปดื่มที่บาร์ตามลำพัง เสียงเพลงอึงอื้อ ผู้คนเริ่มโยกย้ายไปมาไปตามจังหวะ พร้อมกับสายลมโชยซัดเข้าหาฝั่ง 

ฉันสั่งเครื่องดื่มมาจิบ และยืนพิงบาร์มองดูคนอื่นเขาสนุกกัน ยังคงรู้สึกเจ็บระบมไปกับรอยบาปที่ตีตราด้วยผู้ชายมากหน้าหลายตา น้ำตาน้อย ๆ เอ่อ เมื่อคิดว่าทำไมไม่มีใครจริงจังกับผู้หญิงอย่างฉัน

ขณะที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่นั่นเอง มีเสียงที่คุ้นหูทักขึ้น 

“ลิต้า คุณจริง ๆ ด้วย”​ 

ฉันหันตามเสียงไปและต้องตกตระลึงกับผู้ชายที่ยืนประจันหน้ากับฉัน เขาไม่ใช่คนที่ฉันปรารถนาจะเจอในเวลานี้ เพราะฉันไม่เคยนึกพิศวาสเขาเลยก็ว่าได้

“จอห์น”​ ฉันอุทานด้วยความตกใจสุดขีด 

พวกเธอยังจำจอห์นได้ไหม ผู้ชายแสนดีที่ต้องมนต์ท่าไหนของฉันเข้าไม่ทราบได้ และได้เคยพาฉันไปออกเดทสุดหรูบนยอดตึกระฟ้า แต่สุดท้ายกลับโดนฉันตัดอาลัยอย่างไม่ใยดี จอห์นนั้นนั่นแหละ 

Image by press 👍 and ⭐ from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

อลันยิ้มรับอย่างพึงพอใจดั่งเด็กน้อยได้ของหวาน 

“ไม่ต้องรีบร้อน เรามีเวลาทั้งคืน หรือ จนกว่าเครื่องบินของผมจะออกเดินทาง” เขายิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนมีแผนการอะไรบางอย่าง ว่าแล้วเขาลุกขึ้นตรงไปยังห้องน้ำ เพียงไม่นาน ฉันได้ยินเสียงน้ำไหลลงในอ่าง 

เขาเดินออกมาพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำ และยื่นให้ฉัน

“เปลี่ยนชุดคลุมซักหน่อยไหม ผมเตรียมน้ำอุ่น ๆ ให้คุณได้ผ่อนคลาย” 

ฉันรับเสื้อคลุมมา พยายามสะกดรอยยิ้มที่แอบเผย่อออกมาที่มุมปาก เมื่อจินตนาการถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น 

เขากลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง ฉันรีบถอดเสื้อผ้าออก ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว และ สวมเสื้อคลุมทับร่างอันเปลือยเปล่าของฉันเอาไว้ พร้อมทั้งนั่งตื่นเต้นร่างกายสั่นไหวเบา ๆ ไปตามเสียงของน้ำที่ไหลริน 

ซักพักเสียงของน้ำก็หยุดลง 

“ลิต้า น้ำอุ่นพร้อมแล้วครับ” อลันตะโกนเบา ๆ เรียกมาจากห้องน้ำ 

ฉันเดินเข้าไปอย่างขัดเขิน ต่างจากนังเสือสาวที่บุกปล้นจูบจากเขาเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ภาพที่เห็นช่างชวนฝัน ชายร่างกำยำนอนแช่เปลือยเปล่าอยู่ในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่สีขาวละมุม ส่งกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณ

“เข้ามาซิครับ” เสียงเชิญชวนของเขา ทำเอาร่างกายสั่นสะท้านเมื่อจินตาการถึงร่างอันเปล่าเปลือยภายใต้ฟองละมุนที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำ 

ฉันค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมออก 

“คุณสวยมาก โดยเฉพาะในที่สว่าง” 

ฉันไม่ได้ตอบสิ่งใด ได้แต่พยายามสกดกั้นรอยยิ้ม อันเกิดจากความรู้สึกกระดากอาย ที่มีสายตาอันคมกริบจ้องมองร่างกายอันไร้สิ่งใดปกคลุม ทุกสัดส่วนโค้งเว้ายืนประจันหน้าสายตาอันโลมเลียไปทั่ว จนถึงจิตวิณญาณ

ฉันค่อย ๆ หย่อนตัวลงในอ่างอาบน้ำ ที่ไม่ได้ออกแบบมาสำหรับคนสองคนอย่างทุลักทุเล ก่อนที่อลันจะคว้าเอาตัวฉันมานั่งระหว่างหว่างขาและอ้อมอกของเขา 

ผิวกายของเราบดเบียดกันแนบสนิทมีเพียงน้ำอุ่น ๆ ที่สามารถไหลผ่านไปมาได้ ฉันเอนตัวลงช้า ๆ บนอกที่กว้างใหญ่ และหายใจออกเบา ๆ ทางปาก 

อลันใช้มือของเขาลูบไล้ไปตามหน้าขา และไต่เรื่อยมายังไรท้อง สัมผัสของมือและน้ำที่อ่อนโยนกลับมีผลทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจของฉันยิ่งระส่ำมากขึ้น เมื่อเขาเคลื่อนมือไปมา ร่างกายอุ่น ๆ กลับสั่นเทิ่ม อลันใช้ปลายนิ้วไร้วนอย่างแผ่วเบาไปบนยอดอกที่โผล่เหนือน้อยรำไร ดั่งมีพลังงานลึกลับไหลผ่านขับเคลื่อน ฉันแอ่นอกรับ ส่งเสียงครางอย่างไร้การควบคลุม อลันไซร์ซอกคอของฉันด้วยความคลั้งไคล้จากด้านหลัง พร้อมทั้งบีบหน้าอกด้วยมืออันกำยำของเขา  จังหวะอ่อนโยนสลับดุดันเพิ่มความรุมเร้าต่ออารมณ์ที่กำลังพลุ่งพร่านดั่งน้ำไหล ท่อนเนื้อแข็งแกร่งผงาดขึ้นเสียดสีกับร่องก้น ร่างกายของฉันบิดไปมาตามแรงกระตุ้น ส่งผลให้น้ำกระเพื่อมไปตามจังหวะ เสียงน้ำสลับเสียงลมหายใจอันระทวยอ่อน 

ไม่รีรออลันเอื้อมมืออีกมือมาสัมผัสผิวเนื้ออ่อนระหว่างสองขาของฉัน ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะลงที่ยอดหฤหรรษ ฉันแอ่นช่วงล่างขึ้นรับพร้อมทั้งส่งเสียงครางแห่งความสุข ที่แม้แต่สวรรค์เบื้องบนคงยังต้องเหลียวมองอิจฉาในความสุขอย่างมนุษย์เยี่ยงฉัน 

น้ำอุ่นค่อย ๆ เย็นลง ฟองละมุมค่อย ๆ จางหาย สวนทางกับบทรักที่เร้าร้อนขึ้นทุกขณะ อลันขยับตัวขึ้น ส่งผลให้ฉันขยับตามแรงเคลื่อนของเขา เขาจับฉันขึ้นชันเข่า และเบนตัวฉันลง ฉันใช้ศอกสองข้างยันตัวขึ้นที่ขอบของอ่างอาบน้ำ เผยให้ก้นโด่งเด่นเป็นสง่าต่อสายตาอันร้อนผาด ฟองสีขาวบนลำตัวไหลลงตามแรงโน้มถ่วง 

ฉันได้ยินเสียงอลันกำลังแกะซองอลูมิเนียม ตามด้วยเสียงซิลิโคนสัมผัสกับกายเนื้อ แล้วไม่นานท่อนเนื้ออันอัดแน่นด้วยพลังแห่งชายชาตรี ก็รอจ่อทางเข้าอันเชิญชวนจากด้านหลัง อลันออกแรงดุลดันท่อนเนื้อของเขา

“โอ้ย” 

ฉันร้องอย่างสุดเสียงด้วยความเจ็บปวด อันมิได้คาดการณ์ไว้ พร้อมทั้งขยับตัวหนีออก และเอี้ยวตัวหันมาดู 

ภาพที่เห็นทำให้ฉันถึงกับต้องตกตะลึงตาอ้าปากค้าง เพราะตั้งแต่เกิดมา ก็มิเคยเห็นของลับของชายใดจะใหญ่เท่านี้มาก่อน มันมีขนาดดั่งกับท่อนแขนของเด็กวัยกำลังซน ความตื่นเต้นเมื่อครู่เกิดเป็นความประหวั่นใจขึ้นมาทันที 

“คุณเจ็บหรือ”​

“ค่ะ” 

“ผมจะทำเบา ๆ” 

ฉันหันกลับไปด้านหน้า พยายามหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมรับท่อนอมฤตยู อลันออกแรงดุลดันอีกครั้งแต่แผ่วเบาลงกว่าเดิมมาก 

“อ๊า” ฉันร้องและ โยกตัวหนีตามสัณชาติญาณความเจ็บปวด 

อารมณ์ที่คลุกกรุ่นซักครู่มอดหายไปสิ้น 

“ขอโทษครับ ผมดันแรงไปหรือ” อลันถามด้วยความกังวล

“เปล่าหรอกคะ แต่ว่าของคุณ” ฉันอึกอักที่จะพูดต่อ จนเขาต้องเอ่ยถาม

“ทำไมหรือครับ” 

“มันใหญเกินไปคะ” ฉันตอบในที่สุด 

เขาหัวเราะเบา ๆ ส่วนฉันแทบร้องไห้

“เห็นทีต้องพักซักครู่ แล้วเราค่อยไปเริ่มใหม่กันที่เตียง” อลันกล่าวทั้งพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้

เราอาบน้ำล้างตัว สวมเสื้อคลุมและไปนอนคลอเคลียกันที่เตียง อลันทั้งบุกรุกเร้าฉันด้วยเทคนิคต่าง ๆ นา ๆ แต่ไม่ว่าจะพยายามซักเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถยัดเยียดความแข็งแรงและใหญ่เกินมาตรฐานลงในที่ลับที่ไม่คุ้นเคยต่อขนาดอันใหญ่โตอย่างฉันได้ 

จนในที่สุดเราทั้งคู่ต่างละความพยายาม นอนมองหน้ากัน และ ขำขันในโชคชะตาที่เล่นตลก ท้ายที่สุดเราก็ยังไม่เคยได้ผ่านวันไนท์สแตนด์อย่างที่ตั้งใจไว้ 

แม้ในคืนนั้น ฉันและอลันจะไม่ได้สมหมายส่งเราทั้งคู่ยังฝั่งฝันดั่งที่ตั้งหวัง ประสบการณ์ในครั้งนี้ช่างหอมหวาน เร้าร้อน และเติมเต็มความรู้สึกเป็นที่ปรารถนาของเพศตรงข้าม 

ความตื่นเต้นของการล่า และ ถูกล่า ตราตรึงข้าสู่เบื้องลึกของจิตใจ ดั่งเกมส์ ๆ ใหม่ที่ทั้งท้าทาย เกินคาดเดา และ มีรางวัลคือความสุขกระสันสั่นสะท้านเลือนลั่นจากข้างใน นับแต่วันนั้นมา ฉันออกตามหาความรักชั่วข้ามคืน หวังจะได้เจอคนที่ควรคู่แก่การหยิบยื่นความสาวเปล่งปลั่ง ที่เอ่อล้น ท่วมท้น ให้แก่ชายแปลกหน้าที่ได้พาลพบ

Image by 先生 钱 from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

ฉันแพ้หลายรอบติดต่อกันทำให้ต้องดื่มจนเกินพอดี จนถึงกับต้องร้องขอ

“รอบนี้ฉันขอ ฉันดื่มไม่ได้แล้ว” ฉันพูดขึ้น 

เดวิทยกแก้วของฉันขึ้น พร้อมทั้งโอบฉันเข้าไว้ในอ้อมกอดของเขา 

“คุณจะขี้โกงไม่ได้ โดยเฉพาะรอบนี้ผมชนะ” เขาพูดทีเล่นทีจริงพร้อมทั้งพยายามเอาเครื่องดื่มจ่อปากของฉัน ฉันบ่างเบี่ยงและนั่นทำให้วงแขนของเขายิ่งบีบแน่นมากขึ้น และด้วยความเมาของเขาและของฉัน ทำเอาเรานั้นยืนซวนเซไปมา

“พอเถอะ ผู้หญิงเขาบอกว่าดื่มไม่ไหว” อลันพูดทั้งกระฉากแก้วว๊อดก้าในมือของเดวิทออกมา

“ผมจะดื่มเอง” เขายกแก้วกระดกพรวด 

เดวิทคลายมือออกจากฉัน เข้ากระชากเสื้อของอลันด้วยความโมโห 

“ทำไมนายต้องทำตัวยังกับพระเอก น่าหมั่นไส้” 

ฉันตกใจสุดขีด กระโดดเข้าตรงกลางระหว่างทั้งสองคน โดยหันเข้าหาเดวิทพร้อมกับพูดว่า “ขอร้อง อย่ามีเรื่องกันเลย” 

หนุ่มวัยกลางคนของลิซ่าผลุนเข้าล๊อกแขนของเดวิททันที นีน่าที่ตกใจไม่แพ้กันแต่มีสติกว่าใครเพื่อน ส่งสัณญาณด้วยสีหน้าพร้อมกับพูดว่า 

“ลิต้าเธอพาอลันออกไปซะก่อนจะมีเรื่อง” 

ฉันคว้าแขนของอลันและลากเขาออกจากคลับอย่างทันทีทันใด เราออกมายืนที่หน้าถนนเล็ก ๆ ในซอยสุขุมวิทพร้อมกับหอบหายใจเบา ๆ 

“ผมขอโทษที่ทำเอาหมดสนุก” อลันพูดพร้อมทั้งหันมามองฉันอย่างรู้สึกผิด

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันต้องขอบคุณคุณต่างหาก”​ ฉันส่งยิ้มให้เขาเป็นการขอบคุณ 

“เดวิทเขาคงจะชอบคุณ” อลันกล่าวต่อ

“เหรอคะ” ฉันทำเนียนเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร 

“ก็ไม่แปลกหรอกครับ ผมยังชอบคุณเลย” อลันได้ทีเผลอความในใจ

“ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบแล้วเบนหน้าที่ร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย ไม่รู้ด้วยคำหวานนั้น หรือ ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ 

“น่าเสียดายที่ผมต้องกลับวันพรุ่งนี้” อลันพูดเศร้า ๆ 

“อย่าเศร้าไปเลยคะ เรายังมีคืนนี้ทั้งคืน” ฉันพูดตอบทั้ง ๆ ที่รู้สึกเสียดายเช่นกัน

“จริงของคุณ” อลันยิ้มที่มุมปาก

“เดินเล่นกันไหมครับ” อลันพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือของฉัน และพูดว่า “หวังว่าคุณคงไม่รังเกียจ” 

ฉันยิ้มรับแต่ไม่ได้พูดอะไร และเดินตามเขาที่จูงมือฉันไปข้างหน้า 

“จริงรึเปล่าคะ ที่คุณไม่เคยจูบผู้หญิงที่เพิ่งรู้จัก” ฉันถามถึงเกมส์ที่เราพึ่งเล่นกันไป

“จริง ๆ แล้วก็เกือบนะครับ ถ้าไม่โดนขัดจังหวะซะก่อน” 

“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่ายังมีผู้ชายแบบคุณหลงเหลืออยู่”

“แบบไหนเหรอครับ” 

“รักนวลสวงนตัวละมั้งคะ” 

“ผมชอบแบบค่อยเป็นค่อยไปมากกว่า แต่กับคุณผมกับรู้สึกเหมือนรู้จักคุณมานาน” 

“ฉันก็เหมือนกัน รู้สึกปลอดภัย” 

เรามองหน้ากันอยู่ตรงนั้น สัมผัสถึงความรู้สึกอันลึกซึ้งส่งผ่านซึ่งกันและกัน 

“ผมพักที่นี่”​ อลันพูดขึ้นเมื่อเราเดินมาถึงโรงแรมแห่งหนึ่ง ฉันมองไปรอบ ๆ และรอฟังว่าเขาจะว่าอย่างไรต่อ 

“คุณอยากอยู่ต่อซักหน่อยไหม” 

“ค่ะ” ฉันตอบอย่างไม่ลังเล

เขาจุงมือของฉันผ่านห้องโถงของโรงแรม ตรงดิ่งไปยังลิฟท์ผู้โดยสาร หัวใจของฉันเต้นถี่แรงเมื่อลิฟท์เคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆ คืนนี้แล้วซินะที่ฉันจะได้เปิดซิงวันไนท์สแตนด์ ฉันจะไม่มีโอกาสหวนกลับแล้วนะ ฉันบอกกับตัวเอง

เมื่อมาถึงหน้าห้อง เขาหันมาพูดกับฉันก่อนจะเปิดประตูว่า

“ปกติไม่ใช่นิสัยของผมที่จะชวนผู้หญิงขึ้นห้อง ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่ได้คาดหวังว่าจะมีอะไรกับคุณ คุณสบายใจได้” 

“ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบ เจตนารมณ์ที่จะไม่ล่วงเกินฉัน ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกประทับใจ และกระตุ้นความต้องการที่จะตกเป็นของเขาให้โชติช่วงมากกว่าเดิม

เขาเปิดประตูออกเผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองที่ไม่เคยหลับไหลทางหน้าต่างบานใหญ่ 

ห้องของอลันเป็นห้องที่ตบแต่งแนวทันสมัย ขนาดกระทัดรัดกำลังดีตามสไตล์ห้องในเมืองหลวง ตรงกลางห้องเป็นอ่างอาบน้ำที่เป็นกระจกใส สามารถมองเห็นเตียงนอนและวิวของแสงไฟยามค่ำคืนได้จากอ่างอาบน้ำเลยทีเดียว 

“นั่งก่อนซิ” ฉันนั่งลงที่ปลายเตียงในขณะที่อลันกำลังรินน้ำใส่แก้ว 

“ดื่มน้ำซะหน่อย คุณดื่มว๊อดก้าเข้าไปมากเลย” เขาพูดพร้อมทั้งยื่นแก้วน้ำให้ฉัน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับมันมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว

อลันมานั่งข้าง ๆ ฉัน และพูดว่า

“ผมน่าจะได้รู้จักคุณเร็วกว่านี้ จะได้มีเวลาทำความรู้จักคุณมากกว่านี้”​

“ฉันก็อยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้” 

ฉันพูดพร้อมโน้มตัวเข้าหาอลัน ลมหายใจของฉันรดลงที่ใบหน้าของเขา กลิ่นหอมของโคโรนจ์และเหงื่อของเขาทำให้ฉันรู้สึกมีอารมณ์ ยิ่งเขาดูไม่พยายามที่จะล่วงเกินฉัน ยิ่งกระตุ้นความต้องการของฉันให้ครุกรุ่นมากยิ่งขึ้น 

ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ หรือ เพราะอลันไม่มีทีท่าจะล่วงเกินฉัน ทำเอาฉันสลัดความเหนียมอายลุกขึ้นมาเป็นผู้ล่า ฉันขยับเข้าไปใกล้เขา และเงื้อมแขนขึ้นโอบรอบคอของเขา จงใจมอบจุมพิตให้เขา เขาจูบตอบอย่างอ่อนโยน ฉันเพิ่มความร้อนแรงด้วยการโน้มเขาเข้ามาใกล้ พร้อมทั้งดุลดันสอดลิ้นเข้าไปม้วนตลบลิ้นของเขา ฉันดูดเลียลิ้นของเขา เสมือนกวางน้อยผู้หิวกระหายกระเสือกกระสนหาลำธาร เสียงครางเบา ๆ ผ่านลำคอของฉัน เป็นสัญญาณให้เขารู้ว่าฉันมีอารมณ์เต็มที่ และพร้อมให้เขาทำอะไรกับฉันแล้วแต่เขาจะปรารถนา

“ลิต้า คุณแน่ใจหรือ” อลันผู้แสนจะเป็นสุภาพบุรุษถอนปากออกจากฉันและเอ่ยถามขึ้น ทั้ง ๆ ที่อาการของฉันก็ออกจะชัดเจนอยู่แล้ว 

“ค่ะ ฉันอยากเป็นของคุณ”​ ฉันตอบเสี่ยงกระเซ่า

Image by StockSnap from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

ทั้งที่ฉันกับเดวิทก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ในจังหวะนั้น ฉันรู้สึกอย่างกับโดนจับได้ว่ามีชู้ก็ไม่ปาน ฉันลุกขึ้นแล้วรีบพูดแก้ต่าง 

“นี่อลัน พอดีฉันหกล้มแล้วเขาช่วยเอาไว้” ฉันพูดกุกกัก

“ผมเดวิท” เดวิทแนะนำตัวและยื่นมือออกมาเชคแฮนด์ พร้อมส่งรัสสีความเป็นอริให้กับอลัน

“ขอบคุณมากที่ช่วยลิต้าเอาไว้”​ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้สอดคล้องกับสิ่งที่เขาพูดแม้แต่น้อย แต่แสดงออกซึ่งการเป็นเจ้าของในตัวฉัน

“เดวิทเป็นเพื่อนใหม่ เราเพิ่งรู้จักกันที่นี่”  ฉันรีบโพรงออกมา ด้วยแอบหวั่นใจว่าจะทำให้อลันเข้าใจผิด คิดว่าฉันเป็นอะไรกับเดวิท มีแฟนทั้งคนแล้วยังมานั่งอ่อย แอบนึกทอดถอนใจว่าทำไมเดวิทต้องโผล่มาด้วยในเวลานี้ กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้วเชียว

“ยินดีที่ได้รู้จัก” อลันตอบ 

“ลิต้า กลับไปที่โต๊ะกันเถอะ เพื่อน ๆ ของคุณกำลังตามหา” เดวิทตัดบทเอ่ยชวนฉันที่ในเวลานี้ยังอยากจะอยู่กับอลันต่อ แต่ก็ไม่รู้จะเอ่ยคำได้ ได้แต่อ้ำอึ้ง เห็นทีคงชวดอดได้เชยชมสุภาพบุรุษอย่างเช่นอลันเป็นแน่แท้ ฉันยังไม่ทันตอบ อลันก็กล่าวขึ้น 

“ถ้าไม่รังเกียจ ผมขออณุญาติร่วมโต๊ะด้วยนะครับ” อลันกล่าวดั่งสัณชาติญาณรักการแข่งขันได้เข้าสิงเขา 

“เชิญซิคะ หลาย ๆ คน น่าสนุกดี” ฉันรีบพูดแก้ขัดเขิน 

ดีใจที่อลันไม่ถอดใจจากฉันเสียก่อน แต่ก็คาดเดาไม่ได้เลยว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป แล้วฉันละจะวางตัวเช่นไร เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ฉันพึ่งจะเต้นเสียดสีน้องชายของเดวิท แล้ว เมื่อซักครู่ก็เกือบจะจูบปากแลกล้นกับอลัน ฉันนี่มันนางแพศยาตัวจริง

อลันผายมือออกเป็นเชิงสัญลักษณ์ให้เดวิทนำทาง เขาคว้ามือฉันแสดงความเป็นเจ้าของ และ ออกเดินไปอย่างเสียไม่ได้ ฉันเดินตามแรงจุง และหันมองทางอลันด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเขาเดินตามมา 

เมื่อมาถึงที่โต๊ะ ฉันเอ่ยแนะนำอลันกับทุก ๆ คน เมื่อเราทุกคนรู้จักกันแล้ว ก็ได้เวลาชนแก้วตามธรรมเนียม

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ไหงแกกลับมาพร้อมเดวิท และ อลันได้” นีน่าขยับตัวมาใกล้แล้วกระซิบกระซาบข้างหูฉัน

ลิซ่ารีบกระโดดเข้าขนาบอีกข้าง “เธอนี่มันร้ายไม่เบา เอาสองคนเลยเหรอ” 

“เบา ๆ พวกเธอ” มายารีบปรามนีน่าและลิซ่าที่มีท่าทีตื่นเต้นเกินเหตุ

“ ฉันจะทำยังไงดี” ฉันขอความเห็นทันที

“แกไม่ต้องทำอะไร ลิต้า วางตัวกลาง ๆ แล้วดูท่าพวกผู้ชาย” นีน่าให้คำแนะนำทันท่วงที 

“ฉันเห็นด้วย” มายาว่า

ฉันพยักหัวงึกงัก ว่าไงว่าตามกัน แล้วฉันก็ยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มอึกใหญ่ปลอบประโลมจิตใจให้สู้

นีน่าและมายาเดินกลับไปยังที่ของเธอ ส่วนลิซ่ากลับไปยังวงแขนของพ่อหนุ่มวัยกลางคนที่เธอฉอเลาะออเซาะตั้งแต่ช่วงต้นคืน เหลือเพียงฉันที่โดนขนาบซ้ายขวาไปด้วยเดวิทและอลัน 

“พวกเราวันนี้คนเยอะเรามาเล่นเกมส์สนุก ๆ กันเถอะ” ลิซ่าซึ่งมักจะมีความคิดพิเรนอยู่เสมอเอ่ยขึ้น 

“เกมส์อะไรของเธอ” นีน่าถามแบบรู้ทัน

“เกมส์นี้เรียก ฉันไม่เคย” ลิซ่าตอบยักคิ้วหลิวตา 

เดวิทหัวเราะขึ้นมาคนแรกและพูดขึ้นว่า “เอาซิ ผมเล่นด้วย น่าสนุก” 

“ฉันว่าดูท่าไม่ดี” มายาตั้งข้อสังเกตุ

“มันเล่นยังไง” ฉันถามด้วยความสงสัย

“สรุปว่าเธอเล่น” ลิซ่ารวบรัดตัดความ 

ฉันหันไปหาอลันเชิงเป็นคำถามว่าเขาจะเล่นไหม

“ว่าไงว่าตามกัน” อลันพูดบ้าง 

ลิซ่ารินวอสก้าใส่แก้วช๊อตเล็ก ๆ และวางไว้หน้าพวกเราทุกคน 

“งานนี้มีอ๊วกแน่ ๆ” นีน่าอุทาน

“เอาล่ะทีนี้ ทุกคนยกมือขึ้น ทั้งสองข้าง และแบมือออกให้เห็นชัดเจนแบบนี้” ลิซ่าเริ่มอธิบาย

พวกเราทำตามที่เธอบอก

“ดีมากทุกคน เริ่มจากฉันก่อน แล้วจึงวนไปทางขวา ฉันจะพูดสิ่งที่ฉันไม่เคย และถ้าคนใดเคยในสิ่งที่ฉันไม่เคย คนนั้นต้องยกแก้วขึ้นดื่ม ชัดเจนไหมจ๊ะ” ลิซ่ายิ้มอย่างมีเลศนัย 

“ห๊า ฉันต้องตายแน่ ๆ” ฉันอุทาน

“บอกก่อนนะ กรุณาใช้ความคิดสร้างสรรค์ อย่าเอาอะไร ๆ น่าเบื่อ แบบใครก็ไม่เคยทั้งนั้น ให้คะแนนพิเศษสำหรับความคิดสร้างสรรค์แนวใต้สะดือ” 

“ต้องแบบนี้ซิ” เดวิทปรบมือชอบใจ

“น้อย ๆ หน่อยยัยลิซ่า” นีน่าปราม 

“เอาหล่ะ เริ่มละนะ ฉันไม่เคย ...” ลิซ่าพูดเสียงลากยาวทิ้งจังหวะเพิ่มความตื่นเต้น

หัวใจของฉันเต้นตึกตัก ๆ 

“ฉันไม่เคยโดนทางก้น” ลิซ่าพูดจบ ฉันถอนใจ โล่งอกไปที หันมองรอบตัวว่ารอบนี้มีใครโดนบ้าง 

ยัยนีน่าลดมือลงช้า ๆ และยกว๊อดก้าขึ้นกระดกรวดเร็วจบ 

“นีน่า เธอ” ฉันอุทานด้วยความตกตระลึง 

“อย่าถาม” นีน่ารีบปราม “คนต่อไปเลย” ทุกคนหัวเราะชอบใจ

หนุ่มวัยกลางคนที่ปกติพูดน้อย หันมาทางลิซ่าแล้วพูดว่า “คุณอยากจะลองซักครั้งไหม ผมจัดให้ได้” 

ลิซ่าหันไปตบไหลเขาเบา ๆ แก้เขิน

“เอาหล่ะตาผมบ้าง” เขาพูดต่อ พวกเรายกมือขึ้นเตรียมพร้อม “ผมไม่เคยฉี่ลงในทะเล” 

พวกเราทุกคนลดมือลง ยกว๊อดก้าขึ้นกระดก และกุมท้องขำ 

“คุณล้อเล่นใช่ไหม ใคร ๆ เขาก็ฉี่ทั้งนั้น”​ ลิซ่ามองดูผู้ชายของเธออย่างฉงน

นีน่ายกว๊อดก้ารินในแก้วทุกคน ทีนี้ตาฉันเอาคืนบ้าง

“ฉันไม่เคย พิศวาสอยากมีอะไรกับใครบางคนในกลุ่มนี้” นีน่าพูดอย่างภูมิใจว่าเธอคงสามารถทำให้ทุกคนดื่ม และนั่นก็เห็นจะจริง ทุกคนลดมือลงรวมทั้งฉัน อลัน และเดวิท และยกว๊อดก้าขึ้นกระดกพร้อมกัน ฉันไม่กล้าสบตาทั้งอลันและเดวิท เพราะก็คือพวกเขาคนใดคนหนึ่งนี่แหละที่ฉันจะมีอะไรด้วยในคืนนี้

“คุณเป็นคนฉลาดมาก นีน่า” อลันถึงกับชม คราวนี้ตาผม เขารินเครื่องดื่มให้ทุกคน และนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง 

“ผมไม่เคยจูบเพศตรงข้ามที่ผมเพิ่งรู้จัก” อลันนิ่งไปซักพักและพูดต่อว่า “เพศเดียวกันผมก็ไม่เคยนะครับ” ทำเอาทุกคนพากันหัวเราะ

อีกครั้งที่เราทุกคนยกแก้วขึ้นดื่มอย่างพร้อมเพียง 

“ลิต้า ตาเธอแล้ว” นีน่าใช้มือโบกไปมาตรงหน้าของฉัน ที่กำลังเหม่อนึกไปถึงโมเมนต์ที่ฉันและอลันใกล้ชิดกันจนเกือบสัมผัสริมฝีปากของกันและกัน เขาไม่เคยจูบผู้หญิงที่เพิ่งรู้จัก เป็นไปได้อย่างไร ไม่น่าเชื่อว่ายังมีผู้ชายอย่างนี้เหลืออยู่อีก

“เอิ่ม” ฉันถอนหายใจสองสามที ฉันพยายามคิดถึงสิ่งที่ดูพิเรนเพื่อไม่ให้โดนมองว่าน่าเบื่อ 

“ฉันไม่เคย...” ฉันอึ้งหยุดเล็กน้อยช่างใจว่าจะพูดดีหรือไม่ 

“อะไรพูดมาซิ” ลิซ่าอดรนทนไม่ได้ 

“มีวันไนท์สแตนด์”​ ฉันพูดทั้งกลืนน้ำลายดังเอือก

ทุกคนหันมองฉันเป็นตาเดียว และ ต่างลดมือลงยกแก้วขึ้นดื่ม ยกเว้นอลันที่มองฉันเป็นประกายดั่งเจอเพชรในตรมเข้าให้ และแก้วของเขายังคงเต็มอยู่ 

“คุณก็ไม่เคยเหรอ” ฉันถามอลัน

“ผมดูเชี่ยวชาญอย่างนั้นเชียวหรือ” เขาตอบ

ฉันอดประทับใจในตัวเขาเสียไม่ได้

“ตาคุณแล้วเดวิท” 

“ผมไม่เคย...”

เราเล่นเกสม์ ฉันไม่เคย และได้เรียนรู้ความลับของกันและกัน ต่างพาฉันหัวเราะอย่างสนุกสนาน พร้อมกับอาการเมามายที่มากขึ้นทุกขณะ 

Image by Pera Detlic from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

“ยัยลิต้ามันหมายหัวผู้ชายคนนั้น กับอีกคนตรงนั้น” ลิซ่าใช้หน้าและปากชี้บอกเป้าหมาย 

“เสื้อดำหน้าเด็ก กับเสื้อขาวเก็กขรึมอยู่ตรงนั้น” เธออธิบายเสริม

“ดูดีนี่ ทีนี้เธอก็เริ่มส่งสายตาไป จ้องน่ะจ้อง เข้าใจไหม” นีน่าบอกบท

“มันจะไม่ดูประเจิดประเจ้อไปหรือ” มายาค้าน

“เขาก็ทำกันแบบนี้แหละ พอเขาหันมาสบตากับเธอ เธอก็ส่งยิ้มที่มุมปาก แบบนี้ แล้วหลบสายตา” ลิซ่าทำท่าประกอบ 

“มืด ๆ เมา ๆ กันทั้งนั้น ไม่มีใครสนหรอกว่าประเจิดประเจ้อหรอก เอ๊าลองดู” นีน่าเข้ากำกับทันที 

“ถ้าเขาไม่หันมามองละ” ฉันถามด้วยความลังเล

“หน้าแหกน่ะซิ” มายาตอบ

“แหม ถ้าทั้งสวย และ ทั้งอ่อยขนาดนี้ไม่หันมอง เห็นทีเธอคงหมายตาพวกเก้งเข้าให้แล้วละซิ” 

ลิซ่าทำหน้าเบะ

ฉันทำตามที่เพื่อนสาวแนะนำ หันไปส่งสายตาให้ทั้งหนุ่มหน้าเด็กเสื้อดำ และ พ่อนักขรึมเสื้อขาว ไม่นานก็ได้สัมผัสสายตากับพ่อหนุ่มเสื้อดำหน้าเด็ก ฉันยิ้มให้เบา ๆ แล้วรีบหลบสายตาเพราะความเขิน กลัวดูเสร่อ ส่วนพ่อหน้าขรึมนั้น ไม่ว่าจะมองจนแทบทะลุไปใต้เสื้อผ้า นายนั่นหาได้สังเกตุเห็นฉันไม่ ส่วนนายหน้าเด็กยิ้มรับทันที พร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มที่ถืออยู่ขึ้นเป็นทีว่าชนแก้ว 

“ทำตามเลย” นีน่ารีบเข้ากำกับ ฉันยกแก้วแล้วส่งสายตากลับอมยิ้มที่มุมปาก แล้วรีบหันมาหาเพื่อนสาวขอคำปรึกษาต่อ 

“ยังไงต่อดี แล้วนายหน้าขรึมนั่นละ” ฉันถามรุกรี้รุกรน

“ก็ทำซ้ำ ๆ ไป ไม่นานเขาน่าจะเดินเข้ามา ส่วนนายหน้าขรึมน่าจะไม่ได้ออกมาหาเหยื่อ ดูท่านิ่งไม่สนใจใคร” นีน่าบอกเกมส์ทันที

“เอาหนุ่มหน้าเด็กนี่แหละ ท่าทางจะติดกับแกแล้ว เป็นฉันนี่เดินเข้าไปชนแล้วแล้วละ ขี้เกียจรอท่ามาก” ลิซ่าพูดบ้าง

“เดินไปเลยหรือ” มายาอุทาน

“บ้าฉันไม่กล้าหรอก” ฉันเสริมทันควัน

“มันจะยากอะไร” ลิซ่าที่เล่นเกมส์สบตากับพ่อหนุ่มวัยกลางคนหนึ่งอยู่ซักพัก เดินนวยนาดคว้าแก้วเครื่องดื่มของเธอ ตรงไปหาเขาพร้อมกับยกแก้วขึ้นเป็นเชิงสัญลักษณ์ว่าชนแก้วกันเถอะ หนุ่มคนนั้นหาได้รังเกียจไม่ เขายิ้มอย่างยินดี ยกแก้วขึ้นมาชนกลับ และทั้งคู่ก็ยกขึ้นดื่ม และพูดคุยกัน

“ยัยลิซ่านี่มันไว จริง ๆ” มายาเหน็บ

“เดี๋ยวแกดูนะ มันจะหาทีแตะผู้ เป็นสัณญาณให้ผู้แตะตัวนางได้” สิ้นคำนีน่า ลิซ่าผู้กำลังสนทนาออกรสชาติกับพ่อหนุ่มคนนั้น ดูเหมือนพวกเขากำลังขำอะไรกันซักอย่าง ทันใดนั้นนังลิซ่าก็ใช้จังหวะขำขัน เอามือของนางปาดไปเกาะที่หัวไหล่พ่อหนุ่มคนนั้น และเอนตัวเข้าไปหาตามแรงหัวเราะของนาง 

“นังลิซ่านี่ไม่ธรรมดา” มายาชมแบบประชดประชัน

 ว่าแต่เธอรู้ได้ยังไง” ฉันถามต่อทันที

“ก็เพราะฉันก็ทำน่ะซิ ลิต้า” นีน่าหัวเราะ แล้วกันไปสังเกตุการณ์รอบ ๆ  ก่อนจะพูดว่า 

“พ่อหนุ่มหน้าเด็กของเธอมองกลับมา เธอมองกลับไปแล้วเอนหัวเบา ๆ ทำทีว่าชวนมาที่โต๊ะ” นีน่าทำท่าประกอบไม่ให้ดูประเจิดประเจ้อ 

ฉันนึกตะขิดตะขวงใจ แต่ก็เอาหล่ะ ลองดูซักที ฉันทำตามที่นี่น่าบอกแต่โดยดี พ่อหนุ่มหน้าเด็กเดินเข้ามาหาอย่างว่าง่าย 

“อุ๊ยตาย เขามาแล้ว” มายาอุทาน

“ฉันจะทำยังไง” ฉันพูดด้วยความตระหนก

“ทำทีสวยไว้ อย่าตะหนก” นีน่ากำชับ 

“สวัสดีค่ะครับ” 

พ่อหนุ่มหน้าเด็กเข้ามาระยะประชิด เขาดูดีกว่าที่เห็นจากระยะไกลมาก ดวงตาคมเข้ม ขนตางอน จนฉันอดอิจฉาไม่ได้ 

“ผมชื่อเดวิท คุณคือ?”

“สวัสดีค่ะ เพื่อน ๆ เรียกฉันว่าลิต้า” 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เขายกแก้วขึ้นมาชนกับฉันตามธรรมเนียมปฏิบัติในคลับบาร์ 

“นี่เพื่อนของฉัน” เดวิทยกแก้วขึ้นชน แล้วหันมาหาฉันพร้อมกับพูดว่า 

“คุณอยากไปเต้นกับผมไหม” ฉันหันไปหาเพื่อนสาวเพื่อขอคำยืนยัน ทำทีว่าชวนเธอ

“เธอไปเต้นเลย ฉันเมื่อย” นีน่ารีบขับไล่ไสส่งพร้อมรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย  ส่วนมายาส่ายหัวตอบพอเป็นพิธี

ฉันหันไปหาเดวิทแล้วพยักหน้ายิ้มรับ เขาวางเครื่องดื่มบนโต๊ะของพวกเรา และหันมาคว้าแก้วของฉันแล้ววางตามไป พร้อมกับโอบเอวฉันไปยังฟอร์เต้นรำ เราเต้นกันอย่างสนุกสนาน บทเพลงตื่นเต้นเร้าใจ ผู้คนเต็มฟอร์เต้นรำไปหมด ทำเอาร่างกายของเราเบียดชิดกันขณะเคลื่อนย้ายซะโพกซ้ายขวาไปมา เดวิทที่ดูเจนจัด โอบเอวฉันเข้าหาเขาจนฉันสัมผัสบางอย่างที่กำลังแข็งเต็มที่เสียดสีที่หน้าขาของฉัน ฉันรู้สึกเกิดอารมณ์ตามทันที แต่ก็ยังไม่วายนึกถึงพ่อหน้าขรึมที่ดูสงบนิ่งไม่ไหวติง เสมือนว่าฉันปรารถนาสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อย่างนั้น 

ฉันกับเดวิทเต้นกันจนเหงื่อออกได้ที่ ฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยเลยขอตัวกลับไปที่โต๊ะ เดวิทเดินตามฉันไม่ห่าง เมื่อกลับมาที่โต๊ะพบกับลิซ่าที่หิ้วพ่อหนุ่มวัยกลางคนนั้นกลับมาที่โต๊ะเป็นที่เรียบร้อย 

“เดวิท นี่เพื่อนของฉัน ลิซ่า” ลิซ่าแนะนำผู้ชายของเธอ เมื่อทุกคนรู้จักกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราก็ยกแก้วขึ้นชนกัน ฉันหันไปกระซิบกับนี่น่าว่าไปห้องน้ำเป็นเพื่อนหน่อย เพราะอยากจะปรึกษาอะไรซักหน่อย

“ฉันไปห้องน้ำสักครู่นะคะ” ฉันหันไปบอกเดวิท เดวิทพยักหน้าและหันไปหาพ่อหนุ่มวัยกลางคนและเร่ิมพูดคุยทำความรู้จักกัน 

“เป็นยังไง ๆ” นีน่าไม่รอให้ลับหลังรีบถามทันที 

“เฮ้อ ร้อนเป็นบ้า เดวิทนี่บุกฉันน่าดู เต้นเอาน้องชายมาสีฉันตลอด” 

“โอ้ย เสียวตาม นายนี่ดูท่าจะไม่เบา แกชอบไหมละ” 

“ก็ตื่นเต้นดีนะ แต่ฉันก็ยังติดใจพ่อหน้าขรึมคนนั้นอยู่เลย” 

“อ่านะ แกก็เป็นซะแบบนี้นี่แหละ ชอบอะไรยาก ๆ”

“เออ สงสัยจะอย่างที่เธอว่า ฉันเลยไม่สมหวังซะที” 

“ว่าแต่เพ่อหนุ่มหน้าละอ่อนที่แข็งรอเป็นชั่วโมงแล้วนี่ก็ดูดีใช่หยอก แก้ขัดไปได้เชื่อฉัน”

“ใจก็อยาก อีกใจก็กลัว ดูเขานะเชี่ยวชาญ” 

“ผู้ชายพวกนี้ก็ประมาณนี้แหละ ถ้าแกไปกับมัน ส่งข้อความมาบอกฉันว่าอยู่ที่ไหน เผื่อแกหายไปไม่กลับมา ฉันจะได้แจ้งตำรวจ” คำกำชับของนีน่าทำเอาฉันนึกกลัว

พวกเราพากันเข้าห้องน้ำ เมื่อเสร็จกิจและกำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะ ฉันสังเกตุเห็นพ่อหนุ่มหน้าขรึมกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี 

“นี่น่า เขาอยู่นี่ ข้างหลัง ๆ ” ฉันใช้สีข้างกระทุ้งนีน่าอย่างจัง พร้อมทั้งใช้สายตาบอกทิศทาง

นีน่าหันไปเห็นพ่อหนุ่มหน้าขรึมที่กำลังเดินออกมา และกำลังเข้าใกล้เราเข้ามาทุกขณะ แล้วจู่ ๆ ไม่รู้ด้วยเหตุอันใด นีน่าผลักฉันอยากแรงเข้าที่ข้างลำตัว ฉันที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกับเซซัดไปชนกับคนที่อยู่ใกล้ ๆ ฉันตกใจด้วยไม่ทันคาดคิด โชคยังดีที่เขาคนนี้รับตัวฉันเอาไว้ทัน 

ฉันหันไปหาเขาผู้โชคร้าย และกล่าวขอโทษ 

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ”​ 

จังหวะนั้นเองหัวใจฉันแทบหยุดเต้นที่พบว่าคนที่รับฉันไว้ก็คือพ่อหนุ่มหน้าขรึมเสื้อขาวคนนั้นนั่นเอง 

“ไม่เป็นไรครับ คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า” 

“ไม่เท่าไหร่ค่ะ เจ็บตรงข้อเท้านิดหน่อย” 

“นั่งก่อนเถอะครับ” เขาพยุงฉันไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้ ๆ นั่นเอง ฉันหันมองซ้ายขวาหายัยนีน่าต้นเหตุ ก็ไม่เห็นเธออยู่ในระยะสายตาซะแล้ว ยัยนี่มันแผนร้ายมาก แต่ยังไงซะฉันก็ต้องขอบคุณหล่อน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันกล่าว พร้อมจ้องเข้าไปนัยตาสีสว่างคู่นั้น ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าไปในหัวใจ 

“ผมชื่อ อลัน แล้วคุณคือ?”

“ลิต้าค่ะ” 

เราพูดคุยกันอย่างถูกคอ เสมือนว่าเป็นดั่งเพื่อนเก่าที่รู้จักกันมานาน อลันนั้นเป็นักกีฬาฮ๊อกกี้น้ำแข็งมาจากประเทศแคนาดา มิน่าละนะเขาถึงมีรูปร่างใหญ่โต มาเที่ยวเมืองไทยและคืนนี้ก็เป็นคืนสุดท้ายก่อนเขาจะเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น ฉันแอบอดเสียดายไม่ได้ 

“ขอตัวแปปนะครับ คุณรอตรงนี้นะครับ” 

“ค่ะ” 

เขาหายไปซักครู่ เล่นเอาฉันอดใจหายไม่ได้ แต่ซักพักเขาก็กลับมาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้ว สีแดงเหมือนน้ำมะเขือเทศพร้อมทั้งเซอเรอลี่ เสียบอยู่บนแก้ว 

“สำหรับคุณครับ” อลันยื่นเครื่องดื่มในมือให้ฉันหนึ่งแก้ว และยกแก้วของเขาขึ้นชนกับฉัน 

“ขอบคุณที่ล้มมาชนผมนะครับ” เขากล่าวทั้งขยับตาขณะยกเครื่องดื่มขึ้นดื่ม 

“ด้วยความยินดีค่ะ” ฉันตอบทีเล่นทีจริง และยกเครื่องดื่มขึ้นจิบตาม 

“อร่อยมากเลย รสชาติคล้ายน้ำมะเขือเทศ มีรสเผ็ดนิด ๆ คล้าย ๆ กับบลัดดี้แมรี่ แต่มันดูต่างออกไป” ฉันพยายามรับรู้รสสัมผัสและคาดคะเนสิ่งที่กำลังดื่ม

“ใช่แล้วครับคล้าย ๆ แต่แตกต่าง มันเรียกว่าซีซ่าร์ ส่วนประกอบที่เพิ่มมาจากบลัดดี้แมรี่ก็คือน้ำที่ได้จากหอย”

“น้ำจากหอยเหรอคะ” ฉันแอบกดอาการขำเอาไว้ 

“ใช่แล้วครับ ฟังดูตลกใช่ไหมครับ แต่นี่เป็นเครื่องดื่มประจำชาติแคนาดาเลยก็ว่าได้”

“ฉันพึ่งเคยได้ยินเครื่องดื่มประจำชาติก็ครั้งนี้เป็นครั้งแรก” 

“เราจะดื่มกันในวันชาติของทุกปี ช่วงเดือนพฤษภาคมนี่แหละครับ” 

ฉันยกแก้วขึ้นเป็นเชิงเฉลิมฉลอง “ว้าว ขอบคุณมากเลยนะคะ” 

“ยินดีครับ ถือเป็นการฉลองที่เราได้พบกัน” 

ฉันอมยิ้มกรุ้มกริ่ม มองสัมผัสเข้าไปในนัยตาของกันและกัน รู้สึกวาบหวิวในใจ แรงดึงดูดและฤกธิ์ของแอลกอฮอล์ดึงให้เราเข้ามาใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันสามารถสัมผัสลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา ปลายจมุกอันโด่งเรียวงามแตะเข้าเบา ๆ ที่ใบหน้าของฉัน ฉันหลับตาพริ้มพร้อมรับรอยจูบจากอลัน 

“ลิต้า คุณอยู่ที่นี่ นี่เอง” ก่อนที่ริมฝีปากของเราจะสัมผัสกัน เสียงของเดวิททำเอาทั้งฉันและอลันสะดุ้งโหยง และผละออกจากกันโดยไม่ทันตั้งตัว 

“เดวิท”

“ผมตามหาคุณแทบแย่”

Image by Мария Ткачук from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

หลายสัปดาห์ผ่านไป ฉันไม่ได้เจอดีนดั่งเช่นเคย ฉันตั้งมั่นที่จะทดสอบเจตนารมณ์ของเขาตามคำแนะนำของนีน่า ทั้งยังได้รับการกำกับบทจากมายาอย่างใกล้ชิด เพราะฉันเริ่มรักเขามากจนการได้อยู่กับเขาเพียงร่างกายทำร้ายหัวใจดวงน้อย ๆ เรื่องอย่างว่าต่อให้ดีเท่าใด ก็ไม่ได้ช่วยเยียวยารักษาใจได้แม้แต่น้อย

ในช่วงต้นเขารบเร้า และสุดท้ายก็หายไปในที่สุด ฉันนอนจมกองน้ำตา หมดหวังในความรักอีกครา แต่ยังคงมิเข้าใจบทเรียนที่ส่งผ่านประสบการณ์นี้ กลับยิ่งถล่ำหนัก ตกต่ำกว่าที่เคย ฉันออกท่องราตรี เบี่ยงเบนความเศร้าไปกับความเมามาย ให้ข้อสรุปกับตัวเองง่าย ๆ เมื่อรักแล้วมันทุกข์ อย่าได้รักใครอีกเลย

คืนหนึ่งดั่งเช่นคืนก่อน ๆ ฉันนัดเจอกับบรรดาแก้งก้วนเพื่อนสาวที่ผับย่านสุขุมวิท แต่งตัวสุดเปรี้ยว ชุดรัดติ้วเน้นทุกสัดส่วนไม่เหลือให้ต้องจินตนาการ กรีดตาทาปาก ปะพรมน้ำหอมราคาแพง แล้วขับรถหรูมุ่งตรงสู่ย่านราตรีที่มิมีอันหลับไหล 

เมื่อเจอเพื่อนสาว ฉันถลาเข้าไปทักทาย ทำตัวสดใสเต็มที่ คงไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่าใต้ภาพที่ดูเร้าร้อน ฉันซ่อนตัวตนอันหมดความหวังเอาไว้ ความพยายามที่ทำให้ตัวเองดูน่าสนใจ เพียงเพื่อดึงดูดเพศชายให้ใฝ่ฝันในตัวฉัน ทั้งหมดที่ทำลงไป หารู้ไม่ว่าเพียงเพราะฉันต้องการการยืนยันว่าฉันนั้นมีค่ามากพอ มีเพียงมายาที่สามารถมองทะลุเห็นทุกความคิด และ ความรู้สึกที่แท้จริงของฉัน 

ดูเถิดหนา การถูกปฎิเสธมันส่งผลถึงเพียงนี้กับมนุษย์เช่นเรา ๆ หากวันนั้นฉันรู้ซักนิด ว่าคนที่ฉันต้องการการยอมรับถึงคุณค่าที่แท้จริงในตัวฉัน หาใช่ใครอื่น แต่คือตัวของฉันเอง 

เมื่อยังไม่ได้สติ คิดอ่านแยกแยะไม่ออก ฉันนั้นได้เพียงแต่หลงไปตามแสงสี และ คำยกยอปอปั้นจากบรรดาผู้ชายที่หวังเพียงร่างกายของฉัน 

“ลิต้า เธอมานั่งทำอะไรตรงนี้” ลิซ่าสังเกตุเห็นฉันที่ไม่มีท่าทีอยากจะสนุกไปกับจังหวะของเสียงเพลง

“ว่าแต่วันนี้เธอยังไม่เจอหนุ่มที่หมายปองหรือ” มายาถามแบบรู้ทัน

“ไม่ต้องห่วงฉันยะ กำลังเล็ง ๆ กันอยู่ ว่าแต่เธอลิต้า ยังเศร้าเรื่องดีนอยู่เหรอ” ลิซ่าถามต่อ

“ฉันอยากเป็นอย่างเธอบ้าง มีความสุขไปวัน ๆ ไม่ต้องคิดมาก” ฉันตอบพลางถอนหายใจ 

“ฉันก็เคยเสียใจเหมือนเธอนั่นแหละ เธอก็รู้ว่าฉันมันพวกใจง่าย ตกหลุมรักเขาไปทั่ว แต่ตอนนี้ฉันฉลาดแล้ว”

“อย่างเธอเนี้ยนะ ฉันไม่อยากจะเชื่อ” มายาถลึงตา

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอ” ฉันถามต่อด้วยความสงสัย

“ ฉันก็เคยเป็นอย่างเธอนี่แหละ เทียวตามหาความรักไปทั่ว หวังว่าจะเจอใครซักคนที่ทำให้ชีวิตฉันมีความหมาย แต่พวกผู้ชายหาดีไม่ได้ เล่าไปยิ่งกว่าละครช่องสามห้าเจ็ดเก้าเหมาเอามารวมกัน ความรักนั้นไม่ได้สวยงาม เต็มไปด้วยความแหลกเหลว ฉันเข็ดขยาดกับพวกผู้ชาย มองดูพวกมันด้วยความสมเพศ” ลิซ่าที่ปกติจะดูสดใสไม่แคร์โลกพรั่งพรูความเจ็บปวดที่ฝังลึกมานาน

“ในเมื่อพวกมันอยากได้แค่เซ็กส์ ทำไมฉันต้องอยากได้ความรักจากมันด้วยหล่ะ” เธอว่าต่ออย่างดุเดือด

“เธอก็เลยใช้ผู้ชายเป็นของเล่น อย่างนั้นหรือ” มายาถามกลับทันควัน

“ใช่แล้ว เมื่อฉันไม่คาดหวัง ฉันก็ไม่ผิดหวัง คิดง่าย ๆ เท่านี้แหละ” 

สิ่งที่ลิซ่าพูดสะท้อนความเสื่อมศรัทธาต่อความรักผ่านประสบการณ์ผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่าที่เกิดขึ้นกับฉัน  รักแท้ ไม่มีแน่ มลายหายไปสิ้น พร้อม ๆ กับจิตสำนึกของความถูกต้อง เบื่อหน่ายต่อความผิดหวัง และฉันนึกเอาลิซ่าเป็นเยี่ยงอย่าง เมื่อไม่รัก ก็ไม่ทุกข์ 

“ฉันก็พอแล้วกับความรัก” ฉันพูดกับลิซ่าด้วยเข้าใจอย่างดียิ่งถึงสิ่งที่เธอพูดถึง

“ต้องอย่างนี้ซิ มีอะไรสนุก ๆ ให้เธอทำตั้งมากมาย อย่าได้เสียเวลาเลยกับความรัก” ลิซ่าสนับสนุน 

“แล้วฉันจะเริ่มยังไงดี” ฉันขอความเห็น

“แม่สาวสวยรวยเสน่ห์อย่างเธอ ต้องลองวันไนท์สแตนด์ซักที” ลิซ่าแนะนำทันที

“ห๊า” มายาและฉันอุทานขึ้นพร้อมกัน

“ไม่ต้องมาห๊า ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน ทีเดียวจบไม่ต่อดราม่ารักร้าว ลองซักครั้งเดี๋ยวเธอก็จะติดใจ” ลิซ่าพูดพร้อมทำท่าทีสยิวประกอบ ถึงแม้ฉันจะยังไม่ค่อยแน่ใจ แต่ฉันก็ไม่ย่อต่อคำโน้มน้าว ฉันจึงตอบไปว่า

“อย่าเวอร์มากได้ไหม”​ มายาแขวะ 

“จะลองซักหน่อยไหมละ จะได้รู้ว่าฉันไม่ได้เวอร์” ลิซ่าต่อปากต่อคำ

“โอเค ว่ามา” ฉันตอบตกลง

“เธอแน่ใจเหรอ” มายากระซิบกระซาบข้างหูที่มีเพียงฉันที่ได้ยิน ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดั่งสนั่น

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันอยากลองใช้ชีวิตแบบอิสระไม่มีเครื่องผูกมัดพรรณธนาการดูซักครั้งจะเป็นไรไม่เล่า บู๊ตตี้คอลก็เป็นมาแล้ว” ฉันกระซิบตอบกลับเธอไป

“ก็แล้วแต่เธอนะ แต่ฉันไม่อยากเห็นเธอเจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก” มายาอ่อนแรงจะคัดค้าน

“เอาน่า เธอก็คอยซับน้ำตาให้ฉันด้วย” 

“เธอเอาจริงรึเปล่า” ลิซ่าถามย้ำ

“ลองซักครั้งมันคงไม่ตายหรอก” ฉันตอบ

“ต้องให้ได้อย่างนี้ซิจ๊ะ ค่อยน่าสนุกหน่อย” ลิซ่าปรมมือกระโดดไปมา มายาจึงสงบท่าทีคัดค้าน ฉันหัวเราะชอบใจ เริ่มนึกสนุกขึ้นมา พวกผู้ชายชอบเซ๊กส์กันนักใช่ไหม ฉันจะเปลี่ยนจากผู้ถูกล่ามาเป็นผู้ล่าบ้างเป็นการเอาคืน 

“บอกเคล็ดลับฉันมา” ฉันทำท่าทีขึงขัง

“ก่อนอื่นเธอต้องเล็งหา คนไหนที่เธอชอบ” ลิซ่าเริ่มแนะนำ พร้อมทั้งช่วยฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ ฟอร์เต้นรำ

“แค่หน้าตาอย่างเดียวฉันไม่รู้หรอกว่าฉันจะไปหลับนอนกับเขาได้รึเปล่า” ฉันรีบแย้งขึ้น

“ยัยลิต้า เธอไม่ได้มองหาสามีนะจ๊ะ กิ๊กกันแค่หนึ่งคืน รุ่งขึ้นก็ลืมกันไป เอาเถอะ ค่อยเป็นค่อยไป เธอลองเลือกมาก่อนซักคนสองคนแล้วกัน” ลิซ่าพูดอย่างเหลืออด ฉันจึงตั้งใจกวาดสายตาไปรอบ ๆ ดั่งนางเสือสาวซุ้มมองหาเหยื่อ 

“คนนั้นไหม” ถึงแม้จะไม่เห็นด้วย แต่มายาก็ออกตัวช่วยชี้เป้า พร้อมทั้งโบ้ยหน้าไปทางด้านข้างตรงที่ผู้ชายต่างชาติผมเข้ม สูงผอม หน้าคมหล่อเข้ม ผมปัดข้าง กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะดนตรีอยู่กับเพื่อน ๆ ของเขา บุคลิกดูสนุกสนานเฮฮา

“น่ารักดี” ฉันพยักหน้า

“คนไหน” ลิซ่าหันมองตามพร้อมถาม

“คนที่ใส่เสื้อสีดำกางเกงยีนน่ะ เธออย่าตั้งใจมองขนาดนั้น เดี๋ยวเขารู้ตัวหมด” มายากระซิบกระซาบแข่งกับเสียงดนตรีที่ดังก้อง

“ฉันชอบ” ฉันตอบรับคนที่มายาเลือกให้

“ดูดีนะ ดูท่าแล้วไม่น่าจะถึงสามสิบดี ยัยลิต้า เธอนี่รสนิยมกินเด็ก” ลิซ่าหัวเราะต่อกระซิก

“เด็ก ๆ แรงดีไงยะ” มายาทำเสียงเล็กเสียงน้อย จีบปากจีบคอพูด ฉันหัวเราตามเป็นครั้งแรกที่มายาและลิซ่าดูจะเข้ากันได้ดี

“อ๊ะ ๆ คนไหนอีก” ลิซ่าถามต่อ

“คนเดียวไม่พอหรือไง” มายาทำหน้าฉงน

 “จะให้ฉันชวนเขาไปเล่นหมู่รึ อีนี่” ฉันต่อคำบ้าง

“ไม่ใช่ เผื่อเอาไว้ไง เผื่อรายที่หนึ่งไม่ติดกับ เธอจะได้มีตัวเลือกสำรอง” 

“โอเค” พวกเรากวาดตามองไปรอบ ๆ อีกครั้ง 

“คนนั้น” ฉันโบ้ยหน้าไปอีกทาง ผู้ชายคนนี้ตัวสูงใหญ่ยังกับนักกีฬาลักบี้ที่เห็นตามโทรทัศน์ ผมบรอนส์สั้น ยืนถือแก้วเครื่องดื่มพิงกำแพง โยกศรีษะเล็กน้อยไปมา 

“เสื้อเชิ๊ตขาวที่ยืนทื่อ ๆ ไม่ไหวติงน่ะเหรอ” ลิซ่าเธอชอบคนเฮฮาแสดงออกทางความรู้สึก เธอมักจะเหน็บแนมพวกที่มาผับแล้วทำยืนนิ่ง

“เขาก็โยกอยู่นะ” มายาแก้ต่างให้

“โอเค ให้อภัยได้ หน้าตาผู้ดี๊ดี รสนิยมเธอนี่ช่างหลากหลายนะ” 

“เลือกแล้วยังไงต่อ”​ ฉันถาม

“ทีนี้เธอก็ส่งสายตาไปซิ พอเขาสบสายตาเธอก็ยิ้มให้” ลิซ่าทำตาหวานให้ฉันเป็นตัวอย่าง

“มันไม่เยอะ ไปเหรอยะ” มายาปราม

“แหม เขารู้กันอยู่ ไม่เยอะหรอก เป็นฉันขี้เกียจเสียเวลา ต้องทำท่านี้ เป็นทำนองว่ามาลองชิมฉันซิจ๊ะ” ลิซ่าพูดพร้อมทำท่าประกอบ เธอเผยอปากออกเล็กน้อย ใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากและขบเบาๆ พร้อมทั้งหรี่ตาทำหน้าเย้ายวน”

“ฉันไม่เอาด้วยหรอก เธอทำไปคนเดียวเถอะ” พูดแล้วเราก็ขำกลิ้ง 

นีน่าเดินมาสมทบกับพวกเราแล้วถามว่า “ห้องน้ำคนเยอะเป็นบ้า กว่าฉันจะได้เข้ารอแทบจะราด แล้วนี่ขำอะไรกัน”

ลิซ่ารีบชิงตอบ “คืนนี้ยัยลิต้าจะเปิดซิงวันไนท์สแตนด์” 

“อะไรนะ นี่แกกล่อมยัยลิต้ายังไง” นี่น่าที่รู้จักลิซ่าเป็นอย่างดีถามเชิงปลักปรำ

“ใช่เลย เป็นความคิดยัยลิซ่าทั้งนั้น” มายารีบยกความดีความชอบให้ลิซ่ารับไว้แต่เพียงผู้เดียว

“บ้าเหรอ ยัยลิต้าอยากลองเองยะ” ลิซ่ารีบแก้ตัว

“ว่าแต่ ก็เอาเถอะ ฉันเองก็มีบ้าง เป็นสีสันของชีวิต แต่เธอต้องป้องกันดี ๆ นะ ไหนจะโรค ไหนจะท้อง” นีน่าพูดพลางเปิดกระเป๋าถือใบจิ๋วของเธอออก คว้านเข้าไปหาอะไรซักอย่าง และหยิบซองเล็ก ๆ ขึ้นมายัดลงในมือของฉัน 

“นี่ของขวัญจากฉัน ขอให้เธอประสบความสำเร็จ” นีน่าทำทีกระซิบกระซาบทั้ง ๆ ที่เพลงก้องดังจนไม่มีใครสามารถได้ยินที่เราพูดกันได้

ฉันหงายมือขึ้นมา สิ่งที่นีน่าให้นั้น คือถุงยางอนามัยจำนวนหนึ่งหลากสีสัน 

“พวกเธอนี่มัน” พวกเราพากันหัวเราะอย่างอดไม่ได้ 

Image by zheng shi from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

หลังจากคืนอันเร้าร้อนของสองเรา  ดีนมักจะโทรมาหาฉันในยามวิกาล บอกว่าคิดถึง และร้องขอให้ฉันไปหาเขาอยู่เป็นประจำ ฉันได้เปิดประสบการณ์ใหม่ไปกับความคิดสร้างสรรค์และความสัดทัดเจนจัดของดีน ในการเอาอกเอาใจของเขา จนฉันหลงดีนถึงขึ้นหัวปักหัวปำ แต่นอกจากความสัมพันธ์บนเตียงของเราที่พัฒนามากขึ้น ด้านอื่น ๆ กลับจืดชืด เขาไม่เคยพาฉันออกไปเดทข้างนอก หรือแม่แต่จะแนะนำฉันให้รู้จักกับโลกของเขา ในขณะที่ฉันคิดลึกซึ้งกับเขาไปไกลเกินกว่าจะถอยกลับ 

ทุกครั้งที่เขาถึงจุดสูงสุดและนอนแผ่ลงข้างกาย ฉันอดคิดไม่ได้ว่า เขานั้นเห็นฉันเป็นดั่งคนรัก หรือ เพียงที่บำบัดความใคร่ 

“ฉันว่ามันทะแหม่ง ๆ แล้วละอีตาดีนนี่” มายาเกริ่น 

“พวกฝรั่งเขาอาจจะไม่เหมือนคนไทยก็ได้”

“เธอรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”

“จริง ๆ ฉันก็รู้สึกกลัวอยู่ลึก ๆ ฉันจะทำยังไงดี” 

“ฉันก็ไม่รู้เรื่องพวกฝรั่งซะด้วยซิ ลองถามเพื่อนเธอ ยัยลิซ่า ยัยนีน่าดูซิ ว่านางจะว่าอย่างไร” 

“จริงของเธอ ขอบใจมากมายา”

ลิซ่า และ นีน่า นั้นเป็นผู้มากประสบการณ์เรียกว่าคว่ำหวอดอยู่ในวงการตามล่าหาผัวฝรั่งมาช้านาน และเจนสังเวียนมากมายกว่าฉันนัก 

เธอสองผู้นี้ถึงแม้จะมีความชื่นชอบในฝรั่งตาน้ำข้าวเหมือนกัน แต่บุคลิคและนิสัยนั้นต่างกันสุดขั้ว ลิซ่า เธอก๋ากั๋นสมชื่อ เป็นพวกหัวนอก รักสนุก สิ่งที่เธอพูดคือสิ่งที่เธอคิด เวลานางชอบใครนางไม่รีรอ นางบุกถึงที่ ไม่มีเต๊ะท่าหรือวางมาดให้เสียเวลา คำว่ากุลสตรีไทยเป็นอะไรที่ตรงข้ามกับนางทุกอย่าง นางเคยแต่งงานกับคนไทยเชื้อสายจีนที่มีอายุและมั่งคั่งตั้งแต่อายุพึ่งจะยี่สิบ ด้วยความเด็กและไม่ประสีประสาต่อการสร้างครอบครัว และความรักสนุกของนาง ทำให้ชีวิตคู่ไปไม่รอด ต้องเลิกร้างกันไป แต่อย่างไรเสียนางก็ได้ทรัพย์สินมาพอสมควร ใช้ซื้ออสังหาริมทรัพย์ปล่อยให้เช่า อยู่กินได้อย่างสบายตามสมควร ต่อมานางไปได้ผัวอยู่กินกับหนุ่มชาวสแกนดิเนเวีย แต่ด้วยชีวิตที่ราบเรียบและน่าเบื่อ นางจึงตัดสินใจทิ้งผัวหันมาเป็นดั่งวิหกโผบิน วิ่งตามหาความสุขชั่วข้ามคืนในเมืองกรุงศิวิไลท์กรุงเทพแห่งนี้ 

ส่วนนีน่านั้น หล่อนเป็นสาวโสด ยังไม่เคยแต่งงาน มาดดี แต่งตัวหมดจรดอย่างคุณนายอันมีจะกิน ถึงแม้จะเป็นพนักงานเงินเดือนรายได้ไม่กี่หมื่นบาท แต่จังหวะจะโคลนการเคลื่อนไหว หรือแม้แต่เรียวยิ้มถูกฝึกฝนมาอย่างดี ดั่งมีผัวมั่งคั่งคอยดูแลแบบยุงมิให้ไต่ไรมิให้ตอม หากไปที่บ้านเธอ จะพบคัมภียร์บริหารเสน่ห์วางบนแท่นบูชาอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งหมดนี้เพื่อภารกิจหาผัวรวยอัพเกรดชีวิตให้เหมือนถูกหวยในคราเดียว

ทั้งสองความต่างก็กลับกลายมาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ฉันชอบที่พวกหล่อนรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และไม่เหนียมอาย กล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง ดีเลวพวกนางแฉหมด โดยเฉพาะพวกความเลวของพวกผู้ชายสายฝอ ฟอ ฝรั่ง 

ฉันและมายานัดเจอพวกหล่อนที่บาร์นั่งดื่มบรรยากาศดีย่านทองหล่อ ด้วยมีเรื่องของดีนอยากจะปรึกษา

“นั่นไงยัยนีน่า นั่งอวดโฉมอยู่ตรงนั้น” มายาชี้ชวนให้ฉันมองไปยังโต๊ะประจำ

ตามเคยนางนั้นงามหมดจด ออกแนวผู้ดีที่โชว์ของบ้างเล็กน้อยพองาม ไม่ถึงกับล่อเสือล่อตะเข้ 

เราตรงดิ่งที่เข้าทักทายด้วยการกอดและแตะแก้มซ้ายขวาแบบธรรมเนียมฝรั่ง 

“แหม ในที่สุดก็มีเวลาว่างให้เพื่อนนะยะ ไปติดหนุ่มที่ไหนมาบอกฉันซะดี ๆ” นีน่าทักทายแกมประชดประชัน 

“บอกแน่ ไม่ต้องห่วง ว่าแต่ยัยลิซ่าละ” ฉันถาม 

นีน่ายักไหล่ เล่ห์สายตาพร้อมทั้งยักคิ้วไปทางด้านข้าง ฉันหันมองไปตามทิศที่นางบอกใบ้ ก็เห็นลิซ่ากำลังคุยกับผู้ชายสูงใหญ่ ผมบรอนซ์ดูดี ท่าทางฉอเลาะดูมีความสุขเกินหน้าเกินตา จนฉันอดจะหมั่นไส้ไม่ได้ 

“แหม นังลิซ่า จีบหนุ่มแต่หัววันเชียว” มายาเหน็บยัยลิซ่าที่มักจะตรงถลาเข้าไปทักทายผู้ที่ดูดีอย่างไม่เขินอาย บางครั้งฉันก็อดอิจฉาในความกล้าได้กล้าเสียของนางเอาเสียไม่ได้ 

“ว่าแต่แกจะดื่มอะไร”​ นีน่าถาม

ฉันหันไปมองเครื่องดื่มที่อยู่ตรงหน้านีน่า สีเหลืองสดใสคล้ายเบียร์ พร้อมทั้งถามว่า 

“แล้วแกดื่มอะไร” 

“ไซเดอร์ เป็นน้ำแอปเปิ้ลหมัก มาจากอังกฤษ ลองมะ” นีน่าตอบพร้อมยกแก้วของเธอยื่นมาทางฉัน ฉันรับมาแล้วจิบชิม รสชาติหวานซ่อนเปรี้ยวแสนสดชื่นและฟองละมุมนุ่มลิ้นชวนให้ซาบซ่าน มายาหันไปทางบาร์ ชี้แก้วของนีน่าที่ฉันกำลังดื่ม เป็นสัญญาณว่าขอแบบนี้เพิ่ม 

ลิซ่าหันมาพอดี เธอทำท่าทีดีใจ แล้วหันไปพูดอะไรซักอย่างกับพ่อหนุ่มผมบรอนส์นายนั้น พร้อมกับชี้มือมาทางพวกเรา หนุ่มนั่นหันตามมือมา พร้อมกับส่งยิ้มให้ ฉันยิ้มรับ แล้วซักพักเธอจึงยอมทิ้งพ่อหนุ่มนั่นและเดินมาสมทบกับพวกเรา

“ว่าไง หน้าตามีความสุขนะหล่อน ติดกับหล่อนหรือยัง หน้าตาดีนะพ่อหนุ่มคนนั้น” นีน่าถามปนเหน็บแนมเบา ๆ 

“น่ารักใช่ม๊า ส่งตรงมาจากเยอรมัน พึ่งมาถึงเมืองไทยไม่นาน แต่น่าเสียดาย อีกอาทิตย์นางก็จะกลับแล้ว” ลิซ่าทำท่าทีเคลิบเคลิ้มเมื่อพูดถึงพ่อหนุ่มผมบรอนส์ ตัวสูงใหญ่คนนั้น

“โอ้ยตาย นักท่องเที่ยวเหรอ แถมยังพวกเยอรมันอีก” นีน่าอุทาน

“ทำไมหรือ” ฉันถาม

“นักท่องเที่ยว พวกนี้ก็กะแค่เอาเธอมันส์ ๆ แล้วมันก็กลับบ้านมัน แถมพวกเยอรมันยังขึ้นชื่อเรื่องความ งก น่ะซิ” นีน่าผู้มีหลักการเสมอออกความเห็นอย่างออกรสออกชาติ 

“แหม จะเสียตัวทั้งที เลือกดี ๆ หน่อยซิเธอ” มายาออกความเห็นด้วยความหมั่นไส้ยัยลิซ่าอยู่เป็นทุน

“มันเรื่องของฉัน เอามันส์ ๆ ฉันชอบ ถุงยางฉันออกตังต์ซื้อให้ก็ได้” ลิซ่าพูดจาทะเล้น ทำเอาฉันอดหัวเราะต่อขันไม่ได้ 

“ขอให้สมใจอยากยะ ว่าแต่ลิต้า ไหน ๆ เธอเล่ามา เธอว่ามีเรื่องอะไร” นีน่ารีบตัดบทเข้าเรื่องด้วยความอยากรู้ 

เด็กเสริฟหน้าตาดียกเครื่องดื่มมาเสริฟ ฉันยกดื่มขึ้นย้อมใจก่อนจะเล่ารายละเอียดแบบถี่ยิบ รวมทั้งท่าเด็ด ลีลาดั่งเทพแห่งความรัก โดยมีมายาคอยช่วยเสริมโดยเฉพาะความจริงที่ว่า นอกจากเรื่องบนเตียงและลีลาของดีนแล้ว เรื่องอื่นฉันแทบไม่รู้อะไรเลย 

“โห ฉันอยากเป็นเธอเลย ลิต้า คงจะฟินน่าดู” ลิซ่าผู้ทำหน้าเคลิบเคลิ้มตลอดการฟังพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น 

“นี่ไม่ใช่เวลาพูดเล่นนะ” มายาดุยัยลิซ่าที่หาสาระอะไรไม่ค่อยได้

“แหม จริงจังไปได้ เดี๋ยวแก่ไวนะ” ลิซ่าหยอกเย้าไม่เลิก

“ทำไม เธอรักเขาเข้าแล้วละซิ” นีน่าชิงถาม ฉันได้แต่พยักหน้าเศร้า ๆ 

“รักคงไม่พอ หลงหัวปักหัวปำก็ว่าได้” มายาอธิบายเสริม

“แล้วเขาไม่เคยบอกรักเธอเลยเหรอ” ลิซ่าถามอย่างอดไม่ได้ 

“ถ้าเคย คงไม่ถ่อมาถามพวกเธอหรอก” มายาชิงตอบ 

“มันก็ไม่แน่นะ ไม่รักตอนนี้ก็อาจจะอีกหน่อยก็รักได้” ลิซ่ารีบปลอบ

ฉันส่ายหน้าอย่างหมดความหวัง

“ฉันว่ายากแล้วหล่ะ” นีน่าพูดขึ้นอย่างผู้มีประสบการณ์

“ทำไมละ” ฉันถามด้วยแววตาเศร้าสลด

“อย่างนี้เขาเรียกว่า บู๊ตตี้คอล” นีนาอธิบาย

“ห๊า” ฉันอุทาน

“อะไร บู๊ตตี้คอล เล่ามามาช้า” มายาเร่ง

“ก็เวลาผู้ชายโทรหาเธอยามวิกาล ให้เธอไปหาแล้วก็มีอะไรด้วย พฤติกรรมแบบนี้เขาเรียกว่าบู๊ตตี้คอล หรือง่าย ๆ เขาเห็นเธอเป็นเพียงคู่นอน” นีน่าขยายความเพิ่ม ที่ทำเอาฉันถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

“เขาสนใจเรื่องราวของเธอบ้างรึเปล่า แบบว่าอยากรู้จักโลกของเธอ เพื่อนของเธอ เธอชอบอะไร อะไรพวกนี้” ลิซ่าถามบ้าง

ฉันทำทีนึก “ก็ไม่นะ หลัง ๆ มานี้เราพูดกันน้อยมาก ฉันมาถึงเขาก็แทบจะแก้ผ้ารอแล้ว”

“จริง ๆ ก็ไม่เลวเท่าไหร่” ลิซ่าอดไม่ได้ที่จะติดทะลึ่งตึงตัง

“ลิซ่า ไม่ไช่เวลามาพูดเล่น” มายาเอ็ดลิซ่าที่ยังล้อเล่นไม่เลิก 

“ฉันไม่อยากให้แกเสียใจ แต่มันก็ออกจะชัดอยู่แล้ว” นีน่าพูดด้วยท่าทีเห็นใจ “แต่ถ้าแกไม่แน่ใจ แกลองไม่ไปหาเวลาที่มันโทรมา ดูซิว่านายดีนจะมีท่าทีอย่างไร จะบุกแกบ้างรึเปล่า หรือว่ามันจะหายไป หาเหยื่อคนใหม่ต่อไป” นีน่าแนะนำ

“ฉันเห็นด้วย ต้องลองดูอย่างที่แกว่า” มายาสำทับ

ฉันพยักหน้า ถอนหายใจเหือกใหญ่ แอบกลัวอยู่ลึก ๆ ว่าดีนจะหายไปดื้อ ๆ คนอย่างเขาคงหาคู่นอนได้ไม่ยาก น้ำตาซึมที่หางตา

“ลิต้า ไม่เอาน่าอย่าเศร้าไป ผู้ชายมีมากมาย” ลิซ่าพูดพลางโอบหลังของฉัน 

จริงอยู่ที่ผู้ชายนั้นมีมากมาย แต่คนที่ทำให้หัวใจฉันเต้นตูมตาม เห็นนาน ๆ ทีถึงจะผ่านมาซักคน 

“อย่างที่ลิซ่าว่า แกน่ะทั้งสวย ทั้งสาว การงานก็ดี เดี๋ยวก็หาใหม่ได้ และยังไงแกก็ยังมีพวกฉัน” นีน่าปลอบประโลม ฉันรู้สึกขอบคุณที่มีพวกหล่อน ไม่เช่นนั้นเส้นทางแห่งความรักกับหนุ่มต่างชาติเห็นทีจะเดียวดาย

“หรือเธอ ให้ฉันติดต่อ เพื่อนของตาเยอรมันนั่นให้เอาไหม ดูซิน่ากินทั้งนั้น” ลิซ่ารีบเสนอความคิดขึ้นทันควัน

“พอเลยยัยลิซ่า มันใช่เรื่องไหมนั่น” มายาเอ็ด

“ขอบใจพวกแกนะ ถึงผู้ชายจะเหงซวย อย่างน้อยก็มีเพื่อนที่รับฟังทุกอย่างอย่างพวกแก” ฉันตอบซึ้ง ๆ 

“งั้นเรามาฉลองกัน” 

พวกเรายกแก้วขึ้นพร้อมกันเป็นธรรมเนียมการฉลองตามแบบฉบับตะวันตก

“เชียร์”

 กระทบแก้วกันเสียงดังคริ้ง ๆ  แล้วยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มไปอย่างรวดเร็ว 

“แต่ถ้านายดีนนั่นลีลาดีขั้นเทพ เธอเก็บมันไว้เป็นคู่นอนก็ได้นี่ อย่าคิดมาก ๆ หรือจะแนะนำให้ฉัน ฉันไม่ถือสาหรอก” ลิซ่าพูดทีเล่นทีจริง ทำเอาฉันรู้สึกตลกตามเธอไป และนึกอยากจะเป็นเธอขึ้นมาทีเดียว

เห็นจะจริงอย่างลิซ่าพูด เธอผ่านการแต่งงานมาแล้ว เวลานี้เธอมองหาเพียงความสุขชั่วคราว ถ้าฉันเลิกคิดจริงจัง การได้รับความสุขเป็นครั้งคราวจากดีน ก็ไม่ได้เลวร้ายซักเท่าไหร่ แต่หัวใจของฉันซิ เต็มไปด้วยความคาดหวัง และอยากให้เขาเห็นฉันเป็นมากไปกว่าที่ระบายอารมณ์ 

พวกเราพูดคุยสัพเพเหระ ส่องหนุ่มกันอย่างสนุกสนาน แต่ลึก ๆ ข้างในใจฉันรู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งหัวใจ ฉันเป็นได้แค่เพียง บู๊ตตี้คอลเท่านั้นเองหรือ เขาจะไม่เห็นค่าฉันมากไปกว่านี้เชียวหรือ 

Image by StockSnap from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

“เธอชอบเขาเข้าแล้วซิ อีตาดีนนั่น” มายาตั้งข้อสังเกตุ

“ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ” ฉันถาม 

“แหม ฉันรู้จักเธอมานาน” 

“จริงของเธอ เธอว่าเขาจะชอบฉันบ้างไหม” 

“ไม่รู้ซิ แต่ที่ฉันแน่ใจเขาอยากเอาเธอ”

“ฉันก็อยากจะโดนเอาอยู่เหมือนกัน แต่นี่เขายังไม่นัดเจอฉันอีกครั้งเลย” 

“เธอก็ลองเป็นฝ่ายบุกบ้างซิ จะรออย่างเดียวเลยหรือไง ส่งข้อความไปเลย ส่งรูปด้วย” 

“เอางั้นเลยเหรอ” 

ฉันเริ่มจะรุกเขาบ้าง กลเม็ดที่คิดว่าน่าจะใช้ได้ ฉัดงัดมาลอง กะว่าให้เขาคิดถึงและนัดเจอฉันอีกครั้ง จนในที่สุดพ่อหนุ่มดีนมากเซอร์ก็นัดหมาย บอกว่าจะทำอาหารเย็นให้ทาน ฉันนั้นถึงกับว้าว ทำอาหารให้เชียวหรือ หารู้ไม่ว่า เมื่อมนุษย์ผู้ชายที่มีความใคร่นัดหมายสาวใดไปที่บ้าน อ้างทำอาหารให้ ในใจเขานั้นวางแผนจะโอ้โลมหวังเผด็จศึก แต่ถึงรู้เท่าทัน ฉันนั้นก็คงไปให้เขาจัดซักยกสองยกอยู่เป็นแน่ เพราะความคิดถึงนั้นถาโถมเข้ามาเกินกว่าจะเล่นท่า รอยสัมผัสอันเร่าร้อนยังติดตรึงมิเสื่อมคราย ไม่ใช่เพียงร่างกายมันแทรกซ่านไปทั่วทั้งจิตวิญญาณ

เย็นนั้นฉันแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างดี เล็มขนในที่ลับไม่ให้ขัดหูขัดตา สวมกางเกงชั้นในลูกไม้สุดเซ็กซี่ คิดเอาไว้แล้วว่าคงไม่รอดแน่ ๆ เพียงแค่นึกฉันก็รู้สึกตุบ ๆ ที่ช่องท้องและร้อนวาบไปทั้งช่วงล่าง กลิ่นกายของเขาคละคลุ้งขึ้นในความทรงจำ

“สวัสดีค่ะ คุณสบายดีไหม ดีน” ฉันกล่าวทักทายตามธรรมเนียมเมื่อมาถึงบ้านผู้เชิญ

“ยุ่งมาก แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วหล่ะ ขอบคุณนะครับที่มา” เขาตอบพร้อมทั้งดึงฉันเข้าไปกอด และ หอมฟอดใหญ่ 

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ถึงแม้จะพอรู้มาบ้างว่าธรรมเนียมฝรั่งนั้น การทักทายแบบถึงเนื้อต้องตัวออกจะเป็นเรื่องธรรมดา โดยเฉพาะฉันกับดีน ที่ไม่ใช่แค่แตะเนื้อต้องตัวกันธรรมดา แต่ได้เคยชุลมุนพัลวันแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มมาแล้ว ลำพังแค่สวมกอดและหอมฟอดใหญ่ไม่น่าจะทำให้ฉันต้องสะดุ้งโหย่งไปได้ 

“คุณละ” เขาถามกลับทั้งยังคงโอบกอดฉันอยู่

“ก็เรื่อย ๆ ค่ะ” ฉันตอบไปโดยรู้ว่ามิได้มีความหมายตามจริงแต่อย่างใด หากแต่ถ้าฉันตอบตามที่เป็น ฉันคงต้องพูดว่า เหวง ๆ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คิดถึงคุณจนไม่เป็นอันทำงาน สลับกับครั้นเนื้อครั้นตัวคล้าย ๆ คนใกล้จะเสียตัวอย่างไรอย่างนั้น 

ดีนหยิบขวดไวน์แดงขึ้นมา 

“แมร์กโลต์ จาก บอร์กโดซ์ แหล่งมีชื่อเสียงในการผลิตไวน์ ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส” ดีนพูดภาษาที่ฉันฟังไม่รู้เรื่องในขณะที่ยกขวดไวน์แดงขึ้นให้ฉันได้ชม 

“ว้าว” ฉันทำทีท่าตื่นเต้นทั้ง ๆ ที่ไม่เข้าใจซักนิดว่ามันมีดีอย่างไร ดีนบรรจงเปิดขวดอย่างช่ำชอง เขาดูคุ้นชินกับการดื่มไวน์เป็นอย่างดี 

เขารินเครื่องดื่มลงบนแล้วที่วางอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหาร แล้วทำทีท่าเชื้อเชิญ ฉันยกแก้วไวน์ขึ้นจรดจมูกสูดดมกลิ่น ตามที่ได้เคยเห็นบรรดาผู้รู้เขาทำกัน กลิ่นหอมของฤดูร้อนแตะจมูกฉัน ฉันค่อย ๆ ยกไวน์ขึ้นลิ้มลอง รสชาตินุ่มนวลและดื่มง่าย ฉันไม่มีความรู้เรื่องไวน์ซักเท่าไหร่หรอก ฉันรู้แค่ว่าดื่มได้ กับ ดื่มไม่ลง  

ดีนทำทีเหมือนขอความคิดเห็น ฉันจึงรีบตอบเพื่อเอาใจเขา 

“อืม นุ่มลื่น มีกลิ่นไอของแสงแดดในฤดูร้อน” ฉันพูดทีเล่นทีจริง เขาดูมีท่าทีพอใจ และรินไวน์เพิ่มให้ฉันและตามด้วยแก้วของเขา

เขายกแก้วขึ้น ฉันทำตาม 

“เชียร์” เราชนแก้วไวน์เพื่อการฉลองค่ำคืนอันดูดดื่มที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า 

คืนนี้ดีนทำอาหารฝรั่ง เป็นเนื้ออบที่เข้ากันอย่างดีกับไวน์แดงที่เขาเลือกมา เราพูดคุยหยอกล้อกันอย่างเป็นกันเอง ยิ่งฉันดื่มมากเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากเท่านั้น ความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของฉันดูจะพัฒนาตามปริมาณแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป 

“ของหวาน” ดีนทำทีถามเมื่อเราทานมื้อค่ำกันจนเสร็จเรียบร้อย 

“เย้ ฉันชอบของหวานที่สุด” 

“หวังว่าคุณจะชอบของหวานที่ผมเตรียมไว้ให้คืนนี้” เขาพูดพร้อมทั้งขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์ เล่นเอาฉันแอบนึกแว๊บไปถึงเรื่องอย่างว่าเข้าให้ 

เขาหายไปในครัวไม่นาน ก็ยกจานขนมเล็ก ๆ ออกมา

“เรด เวลเวท” ฉันอุทานขึ้นเมื่อเห็นขนมเค้กสีแดงสลับขาวในจานเล็ก ๆ ที่ดีนถือออกมา

ฉันเอื้อมมือไปรับด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่น ดีนชักมือออกแล้วทำท่ามีเลศนัย 

“คุณคิดว่าคุณจะได้ทานเค้กนี้ง่าย ๆ หรือครับ” เขาพูดพร้อมพยักคิ้วหลิ่วตา ฉันนั้นยังเดาทางไม่ออกแต่คงเป็นอะไรที่ทะลึ่งพิเรนเป็นแน่แท้

ดีนใช้นิ้วมือของเขาจิ้มลงไปช้า ๆ ยังขนมเค้ก ชวนให้ฉันนึกถึงท่อนเนื้อที่บดขยี้หน้าขาของฉันเมื่อคราก่อน ฉันเผลอเผย่อปากออก หายใจแผ่วเบา เขาดึงนิ้วมือที่เต็มไปด้วยครีมเค้กออกมา แล้วจงใจใส่มันลงไปในปากของฉัน 

“ทานซิครับ” เขากระซิบข้างหู

ฉันที่กำลังมึนเมาได้ที่ ทั้งยังตื่นตัวจากเย้ายวนของดีน จึงใช้ลิ้นดุลและดูดเอาครีมสีขาวอันหวานฉ่ำจากนิ้วของเขาอย่างดูดดื่มดั่งมีน้ำทิพย์พวงพุ้งออกมาจากปลายนิ้วนั้น พลางนึกจินตนาการถึงท่อนเนื้อที่คงหวานไม่ต่างกัน สายตาของดีนจับจ้องมองที่ฉันอย่างพอใจ เขาละนิ้วมืออกและจิ้มลงไปยังเค้กอีกครั้ง คราวนี้เขาเอาครีมของขนมปาดป้ายไปบนใบหน้าของฉัน ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลิ้มเลียความหวานจากข้างแก้มของฉัน และไซร์ไล่ลงไปยังซอกคอ ฉันเผย่อปากและ ครางอย่างแผ่วเบา ก่อนหน้านี้ตื่นเต้นกับของหวานในเวลานี้ได้ลืมมันไปหมดสิ้น จะมีอะไรที่หวานไปกว่าสัมผัสอันเร่าร้อนที่ฉันเฝ้าถวิลหาของพ่อหนุ่มพิมพ์ดีและเป็นงาน

ดีนใช้มือทั้งสองเปลื้องผ้าของฉันออก โดยฉันมิได้ขัดขืนแต่อย่างใด เมื่อกายเนื้อท่อนบนของฉันโดนเปลื้องจนไม่เหลืออะไรปิดบังแล้ว ดีนจ้องดูอย่างไม่กระพริบตา 

“คุณสวยมาก โดยเฉพาะเวลาที่ไม่มีเสื้อผ้า” เขาพูดพร้อมทั้งโลมเลียฉันไปทั่วร่างด้วยสายตา ทำเอาฉันเขินอายยกมือขึ้นมาปิดสองถันแล้วเบนตัวหนี 

ดีนจึงดึงฉันเข้ามาสวมกอดพร้อมกับพูดว่า “ผมช่วยปิดให้” 

เขาอุ้มฉันขึ้น และตรงไปยังเตียงนอนที่ชั้นสองโดยมิได้หันมาสนใจของหวานที่ยังเหลืออยู่แม้แต่น้อย 

เขาวางฉันลงบนเตียงนอน แล้วปลดเปื้องเสื้อผ้าของเขาจนหมดสิ้น ในหน้าของฉันร้อนผ่าวไปด้วยความตื่นเต้น กล้ามเนื้อที่แม้ไม่ใหญ่มาก แต่อัดแน่นไปด้วยมัดเนื้อคุณภาพ หน้าขาดั่งนักกีฬาฟุตบอล และ ท่อนเนื้อตรงหว่างขาที่ตั้งตระหง่านสูงเด่นเป็นสง่ายิ่งกว่าเทพีเสรีภาพ ทำเอาฉันรุ่มร้อนไปด้วยความหลงไหล งานดีทั้งนอกและใน อดนึกไม่ได้ว่าลีลาจะเป็นเช่นไร ไม่ทันได้นึกฝันไปไกล ดีนปลดกระโปรงฉันออกอย่างรีบร้อน เผยให้เห็นกางเกงชั้นในสุดเซ็กซี่ที่จงใจใส่มาเพื่อเขาโดยเฉพาะ เขาค่อย ๆ สัมผัสเนินเนื้อของฉันจากภายนอก ที่ในเวลานี้ความชื่นได้ปกคลุมไปทั่ว เตรียมพร้อมสู่การเพาะปลูกต้นกล้าแห่งรัก 

เขาใช้นิ้วอันเรียวยาวและแข็งแรงสอดเข้าไปใต้กางเกงชั้นในและสัมผัสยอดเนินเนื้ออย่างแผ่วเบา กระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งตรงจากสุดซ่อนเร้นไปทั่วร่าง ทำเอาฉันสะดุ้งเผยอปากครางอย่างไร้การควบคุม 

เขาจงใจกดเรียวนิ้วลงตรงหว่างกลางกลีบลำดวน สัมผัสเข้าที่จุดเสี่ยวกระสัน และบดขยี้อย่างเมามันส์ ฉันแอ่นสะโพกรับ หลับตาลงเห็นดวงดาวพร่างพราวสกวาวแวววาว 

คืนนั้นดีนได้มอบความสุขสมให้ฉันครั้งแล้วครั้งเล่า และนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต้องยอมรับกับตัวเองตรง ๆ ว่า ไม่ว่าเส้นทางสายฝอ ฝรั่งนี้จะเต็มไปด้วยสิ่งใดที่ไม่อาจคาดเดาได้ ฉันก็ไม่ขอกลับไปเดินเส้นทางเดิมอีกต่อไป 

Image by jalarcon from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

หลังจากลื่นไถลไปตามน้ำแข็งจนสมใจแล้ว ฉันและดีนได้ไปนั่งดริ้งค์กันต่อที่บาร์แห่งหนึ่ง คืนนี้มีดนตรีแจ๊สผสมเลกเก้ บรรยากาศสนุกสนาน ความที่เสียงดังมาก เวลาพูดคุยกันทำให้เราต้องใกล้ชิดกันอย่างมาก เขากระซิบข้างหูฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ไร้ไปตามพวงแก้ม พาลทำเอาขนลุกชูชัน และบางครั้งที่จมูกอันเรียวยาวสมส่วนนั้นบังเอิญสัมผัสพวงแก้มของฉันโดยมิได้ตั้งใจ ทำเอาฉันถึงกับผง่ะไปด้วยความประหม่า ฉันยกเครื่องดื่มขึ้นจรดริมฝีปาดแก้ขัดเขิน เมื่อเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์ถูกส่งลงสู่ร่างกาย ความประหม่าของฉันค่อย ๆ ลดลงเปลี่ยนเป็นท่าทีที่เป็นกันเอง และเชื้อเชิญ เพียงไม่นานมือของดีนก็วางลงตรงหน้าขาของฉัน แต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ เขามีท่าทีผ่อนคลายและหยอกเย้า ทำเอาดวงตาครึ่งหลับครึ่งตื่นของเขาช่างดูชวนฝัน 

เราพูดคุยกันได้ความว่าเขานั้นกำลังสร้างธุรกิจของตัวเอง ดูเขามีความมุ่งมั่นและมั่นใจ สายตาของเขาเป็นประกายเมื่อพูดถึงโครงการและแผนงานของเขา นั่นยิ่งทำให้ฉันลุ่มหลงในตัวเขาเข้าไปอีก ฉันชอบผู้ชายจริงจัง เอาการเอางาน และมีความทะเยอทะยาน พลางทำให้ฉันนึกถึงกวินทร์ ที่มีดีแค่มาจากครอบครัวอันมีฐานะ แต่หาได้มีความมุมานะ หรือ ทะเยอะทะยานส่วนตัวใด ๆ  

เวลาแห่งความสุขคลื่อนคล้อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว เรานั่งกันอยู่จนเพลงสุดท้ายจบลง และทางร้านเริ่มยกเก้าอี้เป็นนัยให้เราลุกออกจากร้านได้แล้ว ฉันยังไม่อยากจากเขาไปไหนเลย และจังหวะนั้นเองเขาก็เอ่ยขึ้น 

“ลิต้า คุณอยากไปดื่มกาแฟที่บ้านผมไหม” ดีนถาม

ในตอนนั้น ถึงแม้ฉันจะมาดมั่น แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด สั้นแหวก ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจความเป็นไปในการคบกับผู้ชายต่างชาติ มากหน้าหลายตามากนัก ฉันไม่รู้เลยว่า การดื่มกาแฟที่บ้านโดยเฉพาะยามวิกาล หลังดื่มแอลกอฮออล์ไปหลายแก้วแล้ว หมายความถึงเรื่องบนเตียง ด้วยความที่ยังอยากอยากใช้เวลาร่วมกับดีน ฉันจึงตอบตกลงไปอย่างว่าง่าย 

มาถึงบ้านของดีน เป็นทาวเฮ้าส์แถวสาธรไม่ใหญ่ไม่เล็ก ที่เขาใช้เป็นสำนักงานในเวลาเดียวกัน เขาพาฉันเดินชมไปทั่วบ้านที่ออกจะรกไปซักหน่อย ด้วยข้าวของที่เขาใช้ในการทำงาน เขาเปิดตู้เย็นและยกเบียร์ส่งสายตามาถามว่า ฉันเอาด้วยไหม ฉันตอบตกลงแก้ขัดเขิน 

“มาทางนี้ซิ ลิต้า” เขาพูดพร้อมนำเดินไปยังดาดฟ้า 

“ว้าว มันดูยังกับอีกโลกหนึ่งเชียว” ฉันอุทานเมื่อเห็นดาดฟ้าที่ตบแต่งไปด้วยข้าวของสไตล์ตะวันออกกลาง มีที่นั่งกึ่งนอนบุด้วยผ้าดิบสีขาวหม่น ใต้กระโจมหลากสีสันที่ประดับไปด้วยไฟดวงเล็ก ๆ  เขาเดินตรงไปยังเบาะนั่งกึ่งนอนใต้กระโจมนั้น และเอนกายลงอย่างผ่อนคลาย พลางกับมองมาทางฉันและพยักศรีษะ ส่งสายตาเป็นการเชื้อเชิญ กระดุมเสื้อที่ในเวลานี้ถูกปลดออกเผยให้เห็นร่องอกที่แข็งแรง ทำเอาฉันรู้สึกร้อนวาบไปทั่วใต้หว่างขา ฉันเดินอย่างระร้าระรังเข้าไปหาเขา วางตัวลงบนเบาะนั่งอย่าง งก ๆ เงิ่น ๆ 

ดีนหันไปหยิบอะไรซักอย่างแปลก ๆ คล้าย ๆ จะว่าตะเกียงก็ไม่ใช่ หรือแจกันก็ไม่เชิง เหมือนลูกผสมระหว่างแจกัน พาน และ เชิงเทียน ที่ด้านหนึ่งมีสายยางโยงออกมา 

“อะไรน่ะ” ฉันตามด้วยความสงสัย 

“เขาเรียกว่า ชิช่า หรือ บารกากู่” เขาตอบ “คุณไม่รู้จักเหรอ”

ฉันสายหัวด้วยความสนเท่น์ 

“คุณสูบบุหรี่ไหม” เขาถาม ฉันส่ายหัวยึกยัก “ฉันไม่ชอบ” 

“ชิช่า ไม่เหมือนบุหรี่ซะทีเดียว คุณอาจจะชอบ” 

เขาหายไปซักพัก และกลับมาพร้อมกับชิช่า ที่มีกองถ่านวางอยู่ด้วนบน 

เขาสูดลมหายใจผ่านสายยางเกิดเป็นฟองอากาศขึ้นที่ด้านล่างซึ่งมีลักษ์คล้ายแจกันที่มีน้ำอยู่ ซักพักเขาก็พ่นควันไฟออกมา มีกลิ่นหอมเหมือนผลไม้

“ลองดูซิ เป็นเครื่องสูบของชาวอาหรับ” 

ฉันลองทำตามที่เขาทำ แต่ปรากฏว่ากลับไม่มีควันไฟอะไรพุ่งออกมาอย่างเช่นเขา 

“คุณ อย่ากลืนควันซิ ลิต้า” เขาพูดพลางหัวเราะชอบใจ 

“เอาหล่ะ ขอบใจมาก ฉันว่าฉันแค่ดม ๆ กลิ่นหอมก็พอแล้วหล่ะ” 

เขาคว้าเอาชิช้าไปดูดอีกสองสามสี พร้อมสายตาที่เริ่มหวานฉ่ำเข้าทุกขณะ 

“ไหนว่าคุณอยากจะดม งั้นก็เข้ามาใกล้ ๆ” เขาพูดพลางดึงเอาตัวฉันเข้าไปแนบชิดอิงแอบ 

กลิ่นโคโรนจ์แตะที่จมูกของฉัน ทำเอาฉันเคลิบเคลิ้ม หลับตาพร้ิม ลืมเสียสนิทว่าดีนคือผู้ชายที่ฉันพึ่งได้พบเพียงครั้งแรก เขาใช้มือลูบไล้ไปทั่วหน้าขาของฉัน ทำเอาไรขนอ่อน ๆ ของฉันลุกขึ้นชูชัน 

ฉันรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับการเร้าโรม สลับกับความรู้สึกผิดชอบ ฉันจะดูใจง่ายเกินไปหรือเปล่าหากฉันยอมตกเป็นของเขาแต่โดยดี 

ความคิดหยุดลงชั่วขณะเมื่อดีนเริ่มไต่นิ้วมือเข้าไปยังใต้เสื้อของฉัน ฉันคว้าเอามือของเขาเอาไว้ พร้อมกับพูดขึ้นมาทันควัน 

“ดีน ฉันยังไม่พร้อม” 

“ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณซักหน่อย” เขาพูดพลางหอมลงฟอดใหญ่ที่ข้างแก้ม แล้วไซร้ลงยังลำคอ ฉันเผยอปากครางเบา ๆ รับ 

“ไม่ได้ดีน อย่าทำอะไรฉันเลยนะ” ฉันพูดทั้งลมหายใจอ่อนระทวย แต่หาได้ขัดขืนไม่ 

“เอาหล่ะ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก แค่อยากจะเล่นสนุกกับคุณเท่านั้น” 

เขาพูดพร้อมซุกไซร์ฉันอย่างหนักหน่วง มือเขาพลันวันไปทั่วเรือนร่างของฉัน จังหวะหัวใจของเขาก้องดังในความเงียบสงัดของค่ำคืน ฉันสัมผัสได้ถึงความชื่นอุ่น ๆ ระหว่างขาของฉันเป็นสัญญาณบอกว่าร่างกายที่กำลังอ่อนระทวยพร้อมแล้วสำหรับการถูกบุกลุกล้ำช่วงชิงความสาว แต่สมองน้อย ๆ พูดซ้ำ ๆ ลิต้า อย่า! เธอยังไม่รู้จักเขาดีพอ

ฉันใช้เรี่ยวแรงที่ฉันพอมี ผลักเขาออกเบา ๆ พร้อมกับพูดว่า 

“ฉันหมายความตามนั้นจริงๆ ฉันยังไม่พร้อม” 

“โอเค” เขาถอนหายใจหนัก ๆ ล้มตัวลงข้าง ๆ ฉัน 

“ก็ได้ แต่คืนนี้คุณนอนที่นี่นะ มันดึกแล้ว ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ” เขาหยุดชั่วขณะ และส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาที่ฉันพร้อมกับพูดทีเล่นทีจริงว่า “มากไปกว่าที่ทำไปแล้ว ยกเว้นเสียแต่คุณจะเปลี่ยนใจ” 

เขากอดจูบโลมเร้าเคล้าเคลีย เสียดสีร่างกายของฉัน ด้วยท่อนเนื้อที่อัดแน่นภายใต้ร่มผ้า ซึ่งคือสิ่งเดียวที่ขวางกั้นเราเอาไว้ หากเขาพยายามก้าวล่วงอีกซักนิด ฉันคงตกเป็นของเขาอย่างแน่แท้ อารมณ์ความปรารถนาพุ่งพร่านตลอดทั้งคืน และฉันก็เข้าใจความหมายที่เขาบอกว่า จะไม่ทำอะไรฉันมากไปกว่าที่ได้ทำไปแล้ว และฉันเองเกือบเผลอ ร้องขอยอมพลีมอบกายให้เขาได้เชยชมสมใจอยาก

สัปดาห์นั้นทั้งสัปดาห์ฉันไม่เป็นอันทำงาน เฝ้าคิดถึงบทรักอันรัญจวนใจ ความลี้ลับน่าค้นหา และจังหวะจะโคนของพ่อหนุ่มมาดเซอร์นามว่าดีน ฉันเฝ้ารอคอยวันที่จะได้พบกันอีก และทีนี้คงได้ทีตกเป็นของเขาเสียที

Image by Alexandr Ivanov from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

และแล้ว ลลิตา ก็เข้าสู่วงการสายฝออย่างเต็มรูปแบบ มือใหม่หัดออกเดทอย่างฉัน นัดเจอผู้ชายมากมายในโลกออนไลน์ เสมือนว่าพวกเขาเป็นดั่งดอกไม้ริมทาง แต่หาได้มีชายใดทำให้ใจฉันเต้นตูมตามได้ หรือเพราะฉันรู้สึกว่าการคบหาพวกฝรั่งมังค่า มันยากเกินจะปรับตัว ไหนจะต้องตั้งใจฟังเขาพูด ต่อบทสนทนา ทุกครั้งที่กลับมาบ้าน ฉันรู้สึกเหนื่อยอ่อนเกินกว่าจะอธิบายได้ เหมือนเข้าห้องประชุมสอบสวนที่มีฝรั่งตาน้ำข้าว พ่นภาษาอังกฤษใส่ฉัน หรือไม่เช่นนั้นแล้ว ความเจ็บปวดจากความรักครั้งเก่า ก็ได้ทำให้หัวใจของฉันด้านชา ดังนั้นทุกเดทก็จะจบลงที่ครั้งแรกและครั้งเดียวเสมอ

เมื่อผิดหวังกับการออกเดท ฉันมักจะคิดถึงกวินทร์เสมอ อดนึกไม่ได้ว่าจะมีใครอีกไหม ที่จะทำให้ฉันรู้สึกได้อย่างเช่นกวินทร์ 

ทุก ๆ ครั้ง ที่ได้ยินเพลง ช่วงที่ดีที่สุด สายตาฉันจะเหม่อลอยและกวินทร์ก็กลับเข้ามาในห้วงคำนึง

เดินจับมือกัน ทุกข์สุขด้วยกัน

หัวเราะร้องไห้ด้วยกันมานานเท่าไหร่

ฉันไม่เคยลืมจากใจ

วันที่เรายิ้ม วันที่ทะเลาะ

ภาพวันและคืนเหล่านั้นจะยังงดงามไม่เคยเปลี่ยนไป

ยังคงเป็นดั่งเหมือนกับเมื่อวาน

อยู่ในส่วนลึกความทรงจำ

แต่ต่างกันแค่เพียง ในตอนนี้

ฉันนั้นไม่ได้มีเธออยู่ข้างข้าง

เหมือนวันที่เราเคยเดินข้ามผ่าน

ทุกทุกสิ่ง ทุกทุกอย่างมาด้วยกัน

นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด

แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นสั้น

ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน

เพราะเธอ

รักแรกมักยากเสมอที่จะลืมเลือน เห็นจะเป็นเช่นนั้นแล้ว

แต่อย่างไรเสียในบรรดาฝรั่งสายฝอทั้งหลายที่ฉันได้พาลพบ ก็มีหนึ่งในนั้นที่ฉันให้คะแนนความพยายาม และยอมออกเดทด้วยเป็นครั้งที่สอง เขาชื่อว่า จอห์น 

จอห์นเป็นชาวแคนาดา อายุมากกว่าฉันไม่เท่าไหร่ ทำอาชีพเป็นครูที่โรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่ง ฉันนั้นไม่ได้ประทับใจอะไรในตัวจอห์นเลยก็ว่าได้ อาจจะเพราะว่าเขาดูอ่านง่าย และชอบฉันจนเกินเหตุ ความรู้สึกของเขานั้นส่งผ่านมาตามท่าที และสายตา เหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นที่ถูกใจ สำหรับฉันในเวลานั้นที่ต้องการการเอาชนะ รู้สึกว่าจอห์นออกจะดูน่าเบื่อหน่าย และไม่ท้าทาย และความสัมพันธ์ของฉันและจอห์นไม่น่าจะพัฒนาได้

แต่อย่างไรเสีย ฉันก็ตกลงรับนัดเดทครั้งที่สองจากเขา เพราะความพยายามที่ไม่เหมือนใคร เขาพาฉันไปทานอาหาร ณ ห้องอาหารหรูแห่งหนึ่งบนยอดตึกโรงแรมสูงระฟ้า อาหารนั้นแสนจะสุดพิเศษ สารพัดอาหารนำเข้าจากต่างประเทศ เครื่องดื่มที่ฉันไม่คุ้นหู เรียกได้ว่าเชฟชาวต่างชาติออกมาเสริฟและอธิบายด้วยตัวเองเลยทีเดียว ฉันไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าราคามันจะสูงซักเพียงไหน คืนนั้น ฉันได้รับประสบการณ์อันสุดแสน หรูหราอลังการ ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาโดนเสน่ห์ส่วนไหนของฉันเข้า ถึงได้ทุ่มเทพลังกายและเงินทองเพื่อเอาอกเอาใจฉันขนาดนี้ จนฉันอดคิดไม่ได้ว่าฉันควรจะลองคบจอห์นดูซักที

คืนนั้นหลังกลับบ้าน เขาโพสภาพของฉันบนสื่อโซเชียล คล้ายกับว่าเราเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ฉันรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ฉันไม่ต้องการให้ใครมาผูกมัดติต่างว่าเป็นคนรักของฉัน เพราะในเวลานั้น ฉันยังมีผู้ชายมากมายที่ฉันพูดคุยด้วย และต่อคิวรอที่จะได้พบปะ ฉันจึงรู้สึกฉุน นึกโกรธจอห์นขึ้นมาทันควัน และตัดสินใจตัดความสัมพันธ์กับเขาทั้ง ๆ ที่เขาไม่มีความผิดอะไร และออกจะแสนดีกับฉัน

นี่หล่ะหนา ชะตาชีวิตของฉัน คนที่พร้อม ดีด้วย และมีความรักมอบให้ ฉันกลับไม่ต้องการ เฝ้าคำนึงถึงแต่ความรักที่เป็นไปไม่ได้ เหมือนกับว่าลึก ๆ ฉันเองนั้นคงชอบชีวิตติดดราม่า 

เมื่อยังไม่มีคู่เป็นตัวเป็นตน การออกเดทมาราธอนจึงคงดำเนินต่อไป ดั่งกับเกมส์เก็บแต้ม ฉันรู้สึกหยิ่งผยองในความสวย ความสาวของตัวเอง ประกอบกับว่ารายได้ที่ดีกว่าคนทั่ว ๆ ไปในอายุรุ่นราวคราวเดียวกันแล้ว ทำให้ฉันมีโอกาสแต่งองค์ทรงเครื่อง เข้าออกศูนย์เสริมความงามเป็นว่าเล่น เพราะในเวลานี้ทรัพย์สินที่ฉันมี นอกจากเงินทอง ก็เห็นจะเป็นความสาว ที่เป็นดั่งพลังดึงดูดเย้ายวน บรรดาหนุ่ม ๆ ตาน้ำข้าว การได้อวดโฉม และความสมบูรณ์พร้อมต่อบรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่กลายเป็นกิจกรรมสุดโปรด การได้ทำให้พวกเขาหลงใหล แต่ไม่มีซะหรอกที่ฉันจะเผลอใจมีความรักตอบ เป็นดั่งการแก้แค้นพวกผู้ชายที่ฉันเชื่ออยากมัวเมาว่า คงเลวเหมือนกันหมด

เมื่อเล่นกับไฟก็ต้องเจอไฟแผดเผา แล้วหัวใจอ่อน ๆ ของฉัน ที่แสร้งเสมือนว่าแข็งแกร่งจะไปทานทนอะไรไหว 

ฉันได้พบกับคนที่ทำให้ฉันต้องพบกับความพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง เขาคนนี้ช่างแตกต่างไม่เหมือนใคร เป็นหนุ่มวัยทำงาน มาดดี สุขุม พูดน้อย เขานัดเดทแรกกับฉันที่ลานสเก็ตน้ำแข็ง เธอได้ยินไม่ผิดหรอก เขานัดฉันไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งจ้า ตอนแรกฉันก็นึกว่าฉันเข้าใจผิดไปแน่ ๆ ยิ่งภาษาก็ไม่ได้เป๊ะปัง วังเวอร์อะไรขนาดนั้น เขาช่างกล้า บ้าบิ่น แตกต่างกับบรรดาผู้ชายทั่วไป ที่ส่วนใหญ่ จะนัดเจอตามร้านกาแฟ หรือพวกหวังว่าจะเอาฉันได้ง่าย ๆ ก็จะนัดฉันตามบาร์ กะว่าแม่ดื่มมึน ๆ แล้วคงหิ้วขึ้นห้องได้ง่าย ๆ ฮึ ฉันรึเบื่อเสียจริง คิดว่าชะนีผู้นี้ไม่รู้ทัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใส ๆ สวมใส่เขาเป็นเครื่องประดับนะจ๊ะ

ดังนั้นเมื่อมาเจอแนวแปลกช่างแหวกแนว ฉันอดนึกฉงนและอดไม่ได้ที่จะให้ความสนใจกับหนุ่มผู้นี้มากเป็นพิเศษ 

เมื่อถึงวันและเวลานัดหมาย ฉันมาถึงลานน้ำแข็ง ก็พบกับผู้ชายสูงบาง ในเสื้อเชิ๊ตสีขาว กางเกงยีน และรองเท้าหนัง ท่าทีดูมีมาด ใบหน้านั้นไม่ถึงกับหล่อเหลา แต่มีเสน่ห์ที่ดูลึกลับและน่าค้นหา พ่วงความเซอร์ ที่ดูจัดวางมาอย่างเหมาะเจาะ ทำให้ฉันอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้

“สวัสดีครับ ผมดีน” 

เราเอ่ยทักทายกันตามธรรมเนียม น้ำเสียงที่ทุ้มกังวาลทำเอาฉันสะดุ้งลุ่มหลงดั่งต้องมนต์สะกด 

ไม่รีรอ และไม่ต้องพูดซักอัตประวัติเหมือนเดทอื่น ๆ ให้เสียเวลา เราตรงไปยังที่ซื้อบัตรและเช่าอุปกรณ์ ฉันทำทีเหมือนจะหยิบเงินออกมาจากกระเป๋า พ่อหนุ่มมาดเซอร์ดูเท่แถมยังสปอร์ตรีบห้ามทันใด ดีนหยิบแบ้งค์พันส่งไปให้พนักงานทันท่วงที ฉันยิ้มทำทีพึงพอใจ และ กล่าวขอบคุณ พร้อมกับให้คะแนนความป๋า สำหรับเดทที่หนึ่ง 

เมื่อสวมใส่อุปกรณ์เป็นที่เรียบร้อย ฉันรีบออกตัวทันใดว่า ฉันนั้นไม่มีทักษะใด ๆ นอกจากสารพัดท่าในการล้มคว่ำคะมำหงาย เขาหัวเราะเบา ๆ และบอกฉันว่า 

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะสอนคุณเอง”  

ฉันเดินเหยาะแหยะ เข้าสู่บริเวณทางเข้าของลานน้ำแข็ง เนื่องด้วยรองเท้าที่ทั้งหนักและเทอะทะ ดีนไถลตัวเข้าไปอย่างช่ำชอง ในขณะที่ฉันทำทีกล้า ๆ กลัว ๆ 

“จับมือผมซิครับ” เขากล่าวพร้อมทั้งยื่นมือออกมาให้

ฉันยื่นมือที่สั่นเบา ๆ และวางมือนั้นลงบนมือของเขา ไฟฟ้าอ่อน ๆ ไหลวนผ่านมือของเขาเข้าสู่ร่างกายของฉัน เกิดเป็นความเสียววาบไปจนท้องน้อย ฉันค่อย ๆ ก้าวเข้าสู่ลานน้ำแข็ง โดยมีเขาที่ยึดฉันไว้มั่นในมือเรียวที่แข็งแรงนั้น 

เราค่อย ๆ ลื่นถลาไปตามน้ำแข็งอย่างช้า ๆ ความเย็นของน้ำแข็งที่ปะทะหน้าของฉันทำเอาเรือนแก้มของฉันพลันเปลี่ยนสี หรือไม่เช่นนั้นแล้ว คงเพราะฉันเขินอายที่ได้ใกล้ชิดกับชายผู้นี้ ทั้ง ๆ ที่เราเพิ่งเคยได้พบกันเพียงครั้งแรก เมื่อฉันเริ่มคุ้นชินกับการลื่นไถลไปมา ดีนค่อย ๆ ละ มือของเขาออกและปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ เขาลื่นไถลไปมาอย่างคล่องแคล้วไปข้างหน้า ฉันพยายามลื่นไถลตามเขาไป ด้วยความเร็วที่เชื่องช้าและระร้าระรัง เขาวนกลับมายังที่ที่ฉันยืนอยู่และคว้าสีข้างของฉันเข้าไว้ 

“ย่อตัวลงนะ และไม่ต้องกลัว” เขาพูดด้วยความมั่นใจ

เขายึดตัวฉันเอาไว้แน่น และเร่งความเร็ว โดยเกี่ยวเอวของฉันเข้าไว้กับตัวเขา ทำเอาฉันไถลลื่นไปตามแรงเคลื่อนไหวของเขา ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ฉันเผลอเผย่อปากกว้าง พร้อมดวงตาที่เบ่งโต ด้วยความกลัว และความตื่นเต้นเร้าใจ เขาวิ่งวนอยู่อย่างนั้น สองถึงสามรอบแล้วจึงค่อย ๆ ลด ความเร็วลง หัวใจของฉันยังเต้นแรง พร้อมอะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาเพราะตื่นเต้น ฉันหอบหายใจอย่างแผ่วเบาในขณะที่ความเร็วลดลงเรื่อย ๆ ก่อนที่ดีนจะหยุดฉันไว้ ด้วยการคว้าเอาฉันเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของเขา ฉันและเขาในระยะแนบสนิทชิดใกล้ ดั่งจุมพิตกันด้วยลมหายใจอุ่น ๆ ที่พุ่งออกมาเป็นหมอกตามลมหายใจเข้าออก 

“ขอบคุณค่ะ” ฉันกล่าวด้วยความเขินอาย พร้อมทั้งผละตัวขึ้นยืนบนขาของฉัน 

ในวินาทีนั้นฉันที่ไม่เคยรู้สึกรู้สากับหนุ่มตาน้ำข้าวคนไหนมาก่อน ถึงกับเผลอไผลหัวใจไปกับ ดีน ผู้มากด้วยความตื่นเต้นและลี้ลับอันน่าค้นหา

Image by Pexels from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

ในวันเกิด คนเรามักจะตั้งปณิธานใหม่ ๆ เสมอ ฉันเองก็เช่นกัน การฉลองวันเกิดกับกวินทร์นั้น ทำให้ฉันเริ่มมีดวงตามองเห็นความจริง ผู้ชายที่ฉันเคยรักหนักหนา แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงผู้ชายเหลาะแหละคนหนึ่ง ที่มีดีแค่การเอาอกเอาใจ และ โกหกเพื่อเอาตัวรอดไปวัน ๆ 

หลังจากเห็นความเป็นจริงนั้น ฉันบังเอิญได้พบเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กวินทร์เคยคบหาก่อนที่จะมาเริ่มความสัมพันธ์กับฉัน เธอเรียนต่างคณะ และฉันเองไม่ค่อยรู้เรื่องของเธอ 

การบังเอิญพบกันของฉันกับเธอคนนี้ ทำให้ฉันถึงกับตาสว่างด้วยความจริงอีกด้าน ที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน และเธอเองก็ไม่เคยรู้เช่นกัน 

“ลิต้ารึเปล่า” เธอทักฉันขึ้นกลางห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง 

“ใช่ค่ะ คุณก็ดูคุ้น ๆ” ฉันจ้องมองดูเธอด้วยความฉงนใจ

“เราไม่เคยคุยกัน ฉันเคยคบกับกวินทร์ก่อนที่เขาจะมาคบกับเธอ” เธอตอบอย่างฉะฉานเพื่อทำลายความสงสัยของฉัน

“อ๋อ ค่ะ” ฉันขานรับทั้งยังเดาทางไม่ออก

“ฉันได้ยินข่าวของสายทิพย์กับกวินทร์ เสียใจด้วยนะ มันคงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดน่าดู” เธอพูดด้วยท่าทีเห็นใจ ดูเสมือนเป็นมิตร

“ค่ะ มองหน้ากันลำบาก” ฉันถอนหายใจเบาๆ 

“มีเรื่องหนึ่งที่ฉันสงสัยมานาน ฉันขอถามอะไรเธอหน่อย” 

“อะไรคะ” คิ้วของฉันขมวดเข้าด้วยกัน

“เธอเริ่มคบกับกวินทร์ ตอนไหนหรือ” 

ฉันต้องตกใจกับคำถาม หัวใจของฉันเต้นตึกตัก ก่อนที่จะตอบไปว่า

“นั่นมันนานมากแล้ว ตอนช่วงก่อนจบการศึกษาปริญญาตรี”

“ฉันว่าแล้วเชียว ไอ้ผู้ชายสันดานเลว” เธอกัดปากกร่นด่าอย่างหัวเสีย

ทำเอาฉันดวงตาเบิกโพรงไปด้วยความสับสน

“ทำไมเหรอคะ” 

“ก็มันยังคบกับฉันอยู่น่ะซิ” เธอตอบพร้อมสะบัดศรีษะอย่างเสียไม่ได้

“ห๊า” ฉันอุทาน ยกมือขึ้นทาบอก

“ฉันก็ว่าอยู่ว่ามันดูมีพิรุธ ทำตัวไม่น่าไว้ใจ แต่ก็จับไม่ได้คาหนังคาเขา” 

“จริงเหรอคะ” 

“พอมันไปอเมริกา เราก็ห่าง ๆ กันไป มารู้อีกทีก็ได้ยินว่าเธอคบกับกวินทร์ ฉันยังงงว่าเธอมาคบกันตอนไหน ทั้ง ๆ ที่กวินทร์ก็ไม่ได้อยู่เมืองไทยแล้ว ได้แต่สงสัยว่ามันคงจะคบซ้อน แล้วก็จริงอย่างฉันที่ฉันคิด” 

“ฉันต้องขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย” ฉันรีบขอโทษด้วยความตกใจ เพราะกลัวเธอจะคิดว่าฉันนั้นสมรู้ร่วมคิดแอบคบกันกวินทร์ลับหลัง

“ไม่เป็นไรหรอก เธอโชคดีแล้ว ที่ฟาดเคราะห์จากไอ้ผู้ชายมักมากคนนี้” เธอพูดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ขอบคุณค่ะ คงจะเป็นโชคดีกระมัง” 

…

บทสนทนาในวันนั้น  ทำเอาฉันแทบล้มทั้งยืน ฉันเสียใจที่ได้รู้ว่า ความสัมพันธ์ของฉันและกวินทร์นั้นเริ่มต้นจากการหลอกลวง และมันก็ล่วงมาแสนนานกว่าฉันจะรู้ความจริง เสมือนว่าฉันเป็นอีกาในฝูงหงษ์ที่พึ่งสังเกตุห็นความแตกต่างของฉันและส่ิงรอบข้าง มันทำให้ฉันเกิดความสงสัยว่าอะไรบ้างหรือ ที่กวินทร์พูดและกระทำด้วยความจริงใจ 

คล้าย ๆ ตื่นออกมาจากแมทริค และพบว่าโลกมิใช่เหมือนในจินตนาการที่ใครคนหนึ่งสร้างขึ้นให้ฉันเคลิ้มฝัน เขาหลอกฉันมาเนิ่นนาน เสมือนว่าฉันไม่เคยรู้ตัวตนที่แท้จริงของกวินทร์เลย 

ฉันรู้สึกขยะแขยงต่อความปลิ้นปล้อน จอมมายาของกวินทร์จนถึงขีดสุด จึงตัดสินใจคาดคั้นเอาความจริงที่ฉันได้ล่วงรู้เข้าสู้ กวินทร์ได้แต่ปฏิเสธ ไม่รับข้อกล่าวหาใด ๆ แววตาแห่งความรักที่ฉันมองดูเขามาตลอดช่วงหลายปี แปรเปลี่ยนเป็นแววตาอันชิงชัง ขยะแขยง คำหวานป้อล้อที่เขาเพียรกรอกหูคลายมนต์สะกด 

ฉันส่งลากวินทร์อย่างถาวร ตลอดกาลสู่อ้อมกอดของสายทิพย์มิตรชัง ศัตรูที่รัก เธอทั้งสองนั้นเหมาะสมกันอย่างยิ่งแล้ว พร้อมจบเรื่องราวความรักอันจอมปลอมด้วยการกรวดน้ำ คว่ำขัน เกิดชาติใด ขออย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย 

ฉันนอนกอดหมอนกัดฟันอย่างเดียวดาย มีเพียงมายาที่คอยเป็นเพื่อนผู้รับฟัง เพราะเรื่องของฉันและกวินทร์นั้นเป็นความลับ จนทุกวันนี้ยังมิมีใครล่วงรู้ ประสบการณ์ในครั้งนั้นทำเอาฉันนึกรังเกียจตัวเองหนักหนา ที่ถล่ำใจไปกับคนอันไม่สมควร ยอมรับตำแหน่งผู้แพ้ถอนตัวกลางคัน ดีกว่าชนะในเกมส์ที่ผิด 

ฉันกลับเข้าสู่สภาวะจิตตกเข้าอีกครั้ง ภายนอกดูมีชีวิตที่ทันสมัย ฟูฟ่า ภายในนั้นแสนช้ำระกำทรวง น้ำตานั้นแทบไม่มีให้เห็น มันเหือดหายเข้าไปข้างใน สะท้อนออกมาในรูปแบบของความกดดัน และ ความเครียดที่สะสม 

ทางออกทางเดิมและทางเดียวขอฉันนั้นคือการดื่ม พอเมาได้ที่ฉันพอจะร้องไห้ออกมาได้บ้าง วังวนเดิมกลับมาอีกครั้ง 

“ลิต้า เธอจะปล่อยให้ชีวิตเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้ เห็นทีคงได้เสียการเสียงานกัน” มายากล่าวเตือนสติ

“มายา ฉันรู้ ขอบใจนะที่อยู่กับฉัน” 

“เธอก็อย่างนี้ทุกที เห็นค่าฉันก็ต่อเมื่อล้มพับมา” 

“ไม่มีเธอเห็นทีฉันคงได้กินยาฆ่าตัวตายเป็นแน่” 

“ฉันไม่ให้เธอตายไปง่าย ๆ หรอกนะ เธอต้องลุกขึ้นมาพยายามหาอะไรทำซักอย่าง”

“ทำอะไรละ ฉันไม่มีกำลังใจเลย”

“รายการกบฏของเธออยู่ที่ไหน” มายาย้ำเตือนความทรงจำครั้งเธอจับฉันมาเปลี่ยนลุค ให้เฉิดไฉไลเพราะความโกรธที่มีต่อกวินทร์ในคราก่อน 

ฉันกวาดตามองไปรอบห้อง จนสบเข้ากับสมุดโน๊ตที่เคยช่วยชีวิตฉันในคราก่อน ฉันหยิบขึ้นมาพลิกดู

“เห็นทีเธอต้องพึ่งมันอีกครั้งแล้วหล่ะ” มายาสำทับ

“ฉันไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว ฉันเขียนไปหมดแล้ว สิ่งที่กวินทร์ไม่ชอบ”

“คราวนี้เธอต้องเพิ่มรายการใหม่ ๆ ลงไป อะไรก็ได้พิเรน ๆ สนุก ๆ ไม่ต้องเกี่ยวข้องกับกวินทร์ก็ได้”

ฉันเปิดสมุดออก หยิบปากกา และ นั่งนึกถึงอะไรที่ฉันปรารถนาจะทำแต่ยังไม่ได้เริ่มต้น 

“เรียนเต้นรำ ไปดำน้ำ ท่องเที่ยวคนเดียว” มายาแนะ 

ฉันเขียนมันลงไป หมายเพียงทำให้เวลาทั้งหมดที่มีหมดไป เพราะถ้าเมื่อใด ฉันต้องอยู่ลำพังโดยปราศจากสิ่งเร้า กวินทร์จะกลับเข้ามาในห้วงของความคำนึงเสมอ 

ความทุกข์ทรมานนั้นก็มิได้แต่ส่งผลแต่ทางด้านแย่ ๆ เพียงอย่างเดียว ด้วยความพยายามทำตัวเองให้ยุ่ง และดูมีค่า ฉันพัฒนาตัวเองอย่างรวดเร็ว ฉันกลายเป็นคนชอบการแข่งขัน นั่นอาจเป็นเพราะมันทำให้ฉันรู้สึกชนะ หรือเพื่อทดแทนต่อความพ่ายแพ้ที่มีต่อมาลิสา และ สายทิพย์ ฉันเองก็ไม่รู้ได้ 

ความสามารถทางด้านภาษาของฉันก็ดีขึ้น เพราะตั้งแต่กลับมาจากประเทศสหรัฐอเมริกาแล้ว ฉันเลิกฟังเพลงไทย ละครไทย หนังไทยทั้งหมด ทุกอย่างมันกระทบจิตใจฉันไปเสียหมด เพียงแค่ได้ยิน ได้เห็น เรื่องราวอันบัดซบก็กลับมาย้ำเตือนฉันอีกครั้ง ความเศร้าเข้าถาโถมโจมตีทันท่วงที ฉันหันไปเสพสื่อสากลแทน เพราะความที่ฟังไม่ค่อยเข้าใจ รู้ตัวอีกที ฉันก็ฟังและพูดได้ดีแบบไม่ได้เจตนา จนทุกวันนี้บ่อยครั้งที่ฉันมักนึกขอบคุณกวินทร์เสมอ 

และแล้วเมื่อนกน้อยที่ปีกหักเริ่มจะเยียวยา และ ปีกกล้าขาแข็ง ความคิดอุตริจึงเกิดขึ้น

“ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ซักครั้งในชีวิต เธอลองคบพวกฝรั่งดูซักทีดีไหม” มายาแนะ

“โอ้ย จะไหวเหรอ แค่คิดก็รู้สึกเครียดแล้ว ไหนจะภาษา รูปร่างหน้าตาก็ไม่ใช่แนวฉันเลย” ฉันส่ายหัวรั้น “วัฒนธรรมที่แตกต่างอีก”

“ฉันว่าเธอกลัวมากกว่าละมั้ง” 

“ที่ไหนละ ฉันชื่นชอบสูงยาวขาวตี๋เสียมากกว่า พวกฝรั่งตาน้ำข้าว นี่ไม่ใช่แนวเลย”

“เอาเหอะ ฉันพูดเล่น ๆ ก็ว่าอยู่ว่าเธอคงไม่กล้า” มายากล่าวท้า

“ใครว่าฉันไม่กล้า ลองดูไหมละ” ฉันนึกฮึดขึ้นมา

อย่างว่าได้ยินคำท้าทายไม่ได้ ความพ่ายแพ้ในอดีตมันทำให้ฉันอยากเอาชนะ เอาชนะแม้แต่ความกลัวของตัวเอง 

“แล้วฉันจะไปตามหาฝรั่งมังค่าที่ไหนมาคบหา”

“ที่ทำงานเธอละ” มายาแนะ

“โอ้ย ก็พอมีฝรั่งอยู่บ้าง แต่ส่วนมากถ้าไม่แก่มาก ก็แต่งงานมีครอบครัวแล้ว หรือ ถ้ายังโสด ก็เป็นที่หมายปองของผู้หญิงทั้งแผนก และเธอก็รู้ ฉันไม่นิยมเอาเรื่องส่วนตัวมา เกี่ยวกับเรื่องงาน”

“ฮ่า ๆๆ  ไม่อยากใครรู้ซินะ ว่าท่าทีดูเอางานเอาการ ไม่ค่อยพูดค่อยจา อีกฉาก คือเจ้าแม่สังคมจัด เมารั่ว ถึงไหนถึงกัน” มายาล้อเลียน

“เออ พอเลย ก็เธอนั่นแหละ ลากฉันไป มา ๆ พาฉันไปหาหลัวฝรั่งหน่อย”

“เว๊ปออนไลน์ไหมละ”

“ต๊าย ไม่เอาหรอก กระดาก ยังกับคนที่ไม่มีทางเลือก”

“เอาเหอะ เธอในเวลานี้ก็ไม่ใช่ผู้หญิงหงิม ๆ ขี้เขินอายเสียแล้ว จะมากลัวอะไร ฉันว่าเธอกลัวไม่มีใครเอามากกว่ามั้ง”

“อย่ามาท้า เดี๋ยวจะสำแดงฝีมือให้ดู”

และแล้วฉันก็ได้ผันตัวเข้าสู่สังเวียนการออกตามล่าฝรั่งมังค่ามาเป็นผัว หรือ จะเรียกอีกอย่างว่าเส้นทางสายฝออย่างเป็นทางการ โดยมีมายาคอยเป็นคนเชียร์อยู่ข้าง ๆ

Image by StockSnap from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

เมื่อวันเกิดของฉันใกล้เข้ามาถึง กวินทร์วางแผนพาฉันไปเที่ยวเกาะด้วยกัน เขารู้ว่าฉันชอบทะเลเป็นที่สุด ฉันไม่ได้ถามว่าเขาอ้างเหตุผลอันใดกับสายทิพย์ จริง ๆ ฉันแทบไม่ถามถึงสายทิพย์เลยแม้แต่น้อย คงเพราะฉันไม่อยากต้องตอกย้ำตัวเองว่า สถานะของฉันนั้นเป็นเพียงชู้ มิใช่คนที่กวินทร์พาออกนอกหน้านอกตา 

การเดินทางท่องเที่ยวที่ฉันเฝ้ารอ และคิดว่าคงเต็มไปด้วยความสุข กลับตอบย้ำสภาพความเป็นจริงที่เป็นอยู่ 

สายทิพย์ติดต่อกวินทร์เป็นระยะ ๆ ดั่งว่าเธอคงมีลางสังหรณ์ สัณชาติญาณความเป็นผู้หญิง หรือไม่แล้วพฤติกรรมของกวินทร์ก็คงไม่เป็นที่น่าไว้ใจ 

หล่อนโทรมาขณะที่เรานั่งอยู่ในรถ กวินทร์หันมาหาฉันเป็นเชิงว่าขออนุญาติรับสาย แต่ผู้หญิงในสถานะอย่างฉันมีสิทธิ์ที่จะห้ามด้วยหรือ 

“ครับสายทิพย์” เสียงกวินทร์ตอบไปตามสาย

“ขับรถอยู่ครับ”
“ไปธุระแถวบ้าน”

“กับแม่ครับ” 

“ไว้ถึงบ้าน แล้วโทรหานะครับ” 

ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่า กวินทร์คงไม่พูดความจริงกับสายทิพย์ แต่เมื่อได้ยินคำโกหก ตลกปลิ้นปล้อนจากปากของกวินทร์ซึ่ง ๆ หน้าเป็นครั้งแรก มันทำเอาฉันแทบอยากอาเจียรออกมา 

“ฉันเป็นแม่เธอตั้งแต่เมื่อไหร่”​ ฉันพูดประชดประชัน 

“ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าจะบอกว่าอะไรนี่นา” กวินทร์ทำหน้าเหมือนหมาเหงา 

“แล้วเมื่อไหร่ เธอจะบอกความจริงกับเขาเสียที”​

“ขอเวลาฉันหน่อยเถอะนะ” คำสัญญาเดิม ๆ ที่ทุกวันนี้ เป็นดั่งคำประวิงเวลา

ฉันพยายามลืม ๆ มันไป เพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศการมาเที่ยวของเรา และเมื่อมาถึงโรงแรม กวินทร์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ถ้าฉันโง่ซักหน่อย ฉันคงเชื่ออย่างสนิทใจ เขาหายไปนานสองนาน คงโทรหาสายทิพย์เพื่อไม่ให้ต้องสงสัย ฉันนึกย้อนกลับไปถึงตอนที่กวินทร์แอบย่องเข้าไปคุยโทรศัพท์หา มาลิสากลางดึกคืนหนึ่ง ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา แล้วนึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ เขากลับออกมาพร้อมกับข้ออ้างว่าท้องไม่ดี ฉันไม่อยากจับโกหกคนหลายใจ จึงไม่พูดอะไร 

และตลอดทริปนั้นก็เต็มไปด้วยถ้อยคำโกหกหลอกลวงเต็มสองรูหู ไม่หูฉัน ก็หูสายทิพย์ การท่องเที่ยวที่คาดหวังว่าจะเต็มไปด้วยความสุข กลับเต็มไปด้วยความจริงอันน่าอดสู

กวินทร์ที่ฉันเห็นเป็นดั่งโลกทั้งใบของฉัน เริ่มเผยธาตุแท้ของความเป็นผู้ชายมักมาก จอมหลอกลวง มนต์สะกดที่ครอบงำหูตาของฉันค่อย ๆ คลายออก ให้เห็นโลกแห่งความเป็นจริงที่ฉันอยู่

สายทิพย์โทรมาถี่ ๆ จนฉันอดรู้สึกสงสารปนสมเพศเธอเสียไม่ได้ ทุก ๆ ครั้งก็บทสนทนา เดิม ๆ อยู่ที่ไหน อยู่กันใคร ทำอะไร ฉันอดนึกขำตัวเอง ที่อิจฉาริษยาสายทิพย์ที่ได้ครองคู่กับกวินทร์ ในเวลานี้ฉันได้เห็นชัดแจ้งแล้วว่าหล่อนต้องทุกข์ทรมานเพียงใดจากความไม่ไว้ใจ และ ความไม่น่าไว้ใจของกวินทร์ 

คืนนั้นขณะที่กวินทร์กำลังอาบน้ำ ฉันรู้สึกได้ว่าโทรศัพท์ของกวินทร์สั่นเหมือนมีใครโทรเข้ามา ฉันพลิกดู เห็นเป็นชื่อของสายทิพย์ที่เรียกเข้า ฉันยกโทรศัพท์ขึ้น ตรองใจอยู่ว่าฉันจะรับดีหรือไม่ หัวใจเต้นถี่ไปด้วยความชัง ความโกรธ หมายมุ่งร้าย 

ฉันอยากรู้นักว่าสายทิพย์จะรู้สึกอย่างไร เธอคงอกแตกตายที่รู้ว่าเป็นฉันที่กวินทร์ เทียวไปมาหาสู่ หล่อนจะได้รู้ว่า เธอไม่เคยได้หัวใจของกวินทร์เลย แม้เธอจะพยายามทำร้ายฉัน และ กวินทร์ซักแค่ไหน มือของฉันสั่นเทาไปด้วยแรงอาฆาต 

รับซิ ลิต้า คนอย่างสายทิพย์นั้นสมควร อย่าได้คิดเห็นใจ ฉันบอกตัวเอง 

รับซิ ลิต้า หัวเราะเยาะเย้ย ความโง่เขลาของสายทิพย์ ที่หลงคิดว่าหล่อนเอาชนะฉันได้ 

รับซิ ลิต้า หล่อนไม่ใช่เพื่อนเธออีกต่อไป หล่อนมันศัตรูหัวใจ ไร้ความปราณี 

น้ำตาของความโกรธ ปนความเศร้าเอ่อล้น ภาพของฉันและสายทิพย์สาดน้ำทะเลใส่กัน หัวเราะด้วยความสนุกสนาน เมื่อครั้งจบการศึกษา ก่อนทุกอย่างจะเปลี่ยนแปรไปผุดขึ้นในหัวของฉัน ครั้งหนึ่งสายทิพย์เคยเป็นเพื่อนของฉัน เราเคยมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกัน ฉันตระหนักได้ว่าความโกรธแค้นที่ฉันมีต่อสายทิพย์นั้น มิใช่เพียงเนื่องด้วยเรื่องของกวินทร์ แต่เพราะฉันเสียใจที่เธอไม่รักฉันดั่งเพื่อนคู่สนิทชิดเชื้อ ความโกรธนั้นแท้จริงแฝงไปด้วยความผิดหวังที่ความสัมพันธ์ของเราได้เปลี่ยนไป และฉันได้สูญเสียเพื่อนรักคนสำคัญของฉันไป

ฉันวางโทรศัพท์ลงที่เดิม แล้วเบือนหน้าหนี กวินทร์ก้าวออกมาจากห้องน้ำ ฉันหันหลังให้กวินทร์และซับน้ำตาที่ขอบตา พร้อมกับกล่าวกับเขาเบา ๆ 

“กวินทร์ โทรศัพท์ของเธอ” 

กวินทร์ก้าวมาหยิบโทรศัพท์อย่างเร่งร้อน แล้วรีบรับสาย 

“ครับ สวัสดีครับ”

“เปล่าครับ ที่ฉันพึ่งรับเพราะ ฉันอาบน้ำอยู่” 

“จริง ๆ ไม่ได้ทำอะไร อาบน้ำอยู่จริง ๆ” 

ฉันเดินออกมาจากห้องด้วยไม่อยากฟังบทสนทนาของคนโกหก ฉันเดินไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่หน้าชายหาด นั่งทอดสายตาฟังเสียงคลื่น ใต้หมู่ดาวพร่างพราวนภา น้ำใส ๆ ไหลริน ชำระจิตใจของคนบาปเช่นฉัน ภาพของกวินทร์ที่ฉันรัก ทับซ้อนไปกับภาพ ของกวินทร์ที่ปราศจากความรู้ผิดชอบ มักมาก และ โกหกเพื่อเอาตัวรอดไปวัน ๆ ฉันรักผู้ชายคนนี้ไปได้อย่างไร ความเรรวน รวนเร และ ไม่เอาไหนของกวินทร์ เป็นสิ่งที่ฉันมองข้ามมาโดยตลอด ดวงตาของฉันพร่าพร่างไปด้วยภาพมายาที่ฉันหลอกตัวเอง ว่าเขาคือรักแรก รักเดียว และ รักสุดท้ายของฉัน 

เสียงนาฬิกาจากที่พักตีดัง บอกเวลาเที่ยงคืน 

ฉันกระซิบกับตัวเองเบา ๆ 

“สุขสันต์วันเกิดนะ ลิต้า ลลิตา เจนเนตร”

Image by efes from Pixabay

ตอนก่อนหน้าและตอนถัดไปรวมอยู่ในนี้ รวมทุกตอน

ฉันหอบหายใจด้วยความรู้สึกที่คับแน่นอยู่ในอก ถึงแม้ปากฉันไม่ได้เอ่ย แต่ทุกอณูของร่างกายเปล่งเป็นเสียงเดียวกันถึงความรักและอาวรณ์ต่อคนที่ทำร้ายฉันซ้ำแล้ว ซ้ำอีกเช่น กวินทร์ 

“เธอไม่รู้เชียวหรือ” ฉันถามกลับด้วยแน่ใจว่ากวินทร์นั้นเข้าใจทุกอย่างข้างในของฉัน 

“ฉันอยากได้ยินจากปากของเธอ” กวินทร์อ้อนวอน 

“ในชีวิตนี้ ฉันยังไม่เคยรักใคร นอกจากเธอ กวินทร์ และมันก็ยังคงเป็อยู่เช่นนั้นถึงตอนนี้” น้ำตาใสๆ ไหลออกจากตา ถ่ายทอดทุกห้วนอารมณ์รัก ที่ไม่ว่าตรรกะใด ๆ ก็ไม่อาจต้านทานความรักนี้ได้ 

กวินทร์โน้มตัวและมอบรอยจูบอันอ่อนหวานและแสนรวดร้าว น้ำตาของฉันไหลรินอย่างไม่รู้จบ ความรัก ความชัง ความริษยา และความอยากเอาชนะ ประเดประดังถาโถมเข้ามา ไร้ซึ่งการควบคุม ดั่งความคิดและความรู้สึกน้อย ๆ ของฉันหาได้เป็นของฉันไม่ มันไหลวนไปตามกลไกการเอาตัวรอดของผู้ที่ปรารถนาความรัก และ ผู้แพ้ที่ต้องการแก้แค้น

ในชั่วเวลาเดียวกัน ฉันสัมผัสความสุขล้นเหลือ เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย ดั่งได้น้ำทิพย์ชโลมกาย ในชั่วเวลาไม่นาน ฉันและกวินทร์ก็นอนคลอเคลียแลกสัมผัสอันร้อนแรงกัน บนที่นอนที่ไม่มีชายใดเคยได้กล้ำกลาย

รสสัมผัสของชายที่เป็นของศัตรูตัวฉกาจ เพิ่มความเร่าร้อน ให้พลุ่งพร่านภายในตัวฉัน ความตื่นเต้นของรักต้องห้าม ทวีความซาบซ่านให้ทุกจังหวะท่าทาง แม้จะไม่แน่ใจในความรักที่กวินทร์มีให้ต่อฉัน แต่ฉันในเวลานี้ก็แน่ใจหนักหนาว่า สิ่งที่กวินทร์มีให้สายทิพย์นั้นหาใช่ความรักไม่ เขาคือคนรักที่ไม่สามารถรักษาคำมั่น ปราศจากความชื่อสัตย์ ไม่ใช่ต่อเพียงฉัน แต่ต่อทุกคนที่เข้ามาอยู่ในวังเวียนของความเห็นแก่ตัวนี้ 

…

เมื่อถึงที่สมอารมณ์หมาย ฉันนอนทอดถอนอารมณ์ร่างกายเปลือยเปล่า ภายใต้เนื้อกายของกวินทร์ที่กดทับ หายใจระรวยด้วยความเสียวซ่านของสัมผัสที่ล้วงลึกเข้าไปถึงจิตวิณญาณ ในเวลานี้ผู้หญิงที่มีทุกอย่างที่หลายคนปรารถนาเช่นฉัน ได้กลับกลายมีฐานะ ชู้รัก อย่างสมบูรณ์แบบ 

“ลิต้า ฉันรักเธอ” กวินทร์กระซิบข้างหู 

ฉันเบือนหน้าหนี อดสูต่อการกระทำของตัวเอง น้อยใจต่อโชคชะตา ผู้หญิงที่เคยเป็นที่รัก ในวันนี้กลับเป็นเช่นความลับ น้ำตาอุ่น ๆ ไหลลงอาบแก้ม 

“รักอย่างไร ฉันก็เป็นได้แค่ความลับของเธอ กวินทร์” 

กวินทร์ยกตัวของเขาขึ้น และประคองฉันขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด ไล้เรียวมือของเขาซับน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยน ซึ่งทำให้น้ำตาของฉันยิ่งไหลรินมากขึ้นเท่านั้น 

“อย่าร้องเลย ลิต้า ฉันจะทำตามที่เธอขอ” กวินทร์ให้คำมั่น 

ฉันพลันลุกขึ้นตั้งตัวตรง จ้องมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา 

“จริงหรือกวินทร์” 

ฉันดีใจอย่างเป็นที่สุด และนึกยิ้มเยาะสายทิพย์ศัตรูที่เป็นมารความรักของฉัน เพราะในเวลานี้กวินทร์เป็นของฉัน สายทิพย์เธอจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่เธอก่อขึ้น

“แต่ขอเวลาฉันหน่อยเถอะนะ” กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยความหนักใจ 

“ทำไม” ฉันพูดพร้อมขมวดคิ้วเข้าด้วยกัน

“ฉันลำบากใจ และคงต้องให้เวลาสายทิพย์ได้เตรียมใจซักหน่อย” 

ถึงแม้จะไม่ชอบใจในสิ่งที่ได้ยิน แต่ฉันก็พอเข้าใจ จึงไม่ได้เซ้าซี้มากมาย เพียงแต่ตัดพ้อไปเบา ๆ 

“อย่าให้ฉันรอนานนักนะ” ฉันอ้อนวอนแกมง้องอล 

“จ๊ะ” กวินทร์ตอบรับพร้อมกับ ก้มลงจูบฉันอย่างดูดดื่ม ในที่สุดความปรารถนาของฉันก็เป็นจริง

เช้าวันต่อมาฉันตื่นขึ้นมาด้วยความแปลกใจ เมื่อพบว่าแหวนที่ฉันคืนให้กวินทร์ในคืนก่อนหน้านั้น ในเวลานี้อยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉัน ฉันมองมันด้วยความรัก มอบจุมพิตเบา ๆ บนเพชรเม็ดงามเม็ดนั้น แล้วเอื้อมมือไปโอบกวินทร์ที่นอนอยู่เคียงข้าง และ จุมพิตเบา ๆ ที่แก้มของเขา พร้อมกับกล่าวว่า

“อรุณสวัสดิ์”  

เขาขยับตัวและคว้าเอาฉันมากอดเข้าไว้ พร้อมทั้งพรมจูบไปทั่วใบหน้าของฉัน 

ฉันยกมือซ้ายขึ้นที่ตรงหน้าของเขา หมายจะให้เขาได้เห็นแหวนบนนิ้วของฉัน เป็นเชิงคำถามว่าหมายความว่าอย่างไร 

“สวยมาก มันเหมาะกับเธอที่สุด” กวินทร์ตอบ

“เธอสวมให้ฉัน ตอนที่ฉันหลับหรือ”​ ฉันถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ

กวินทร์พยักหน้าและยิ้มรับ 

“แหวนนี้เป็นของเธอ เธอจะเก็บแหวนนี้เอาไว้ได้ไหม” 

เขาส่งสายตาขี้อ้อน น่ารักน่าชัง จนฉันอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้

ฉันยิ้มและพยักหน้ารับ

“ฉันนี้ก็เป็นของเธอ เธอจะเก็บฉันไว้ด้วยได้ไหม”​กวินทร์ทำสายตาทะเล้น ออเซาะ

“ฉันขอคิดดูก่อนนะ” ฉันตอบทีเล่นทีจริง

“สงสัยเธอต้องลองเจอดีซักหน” กวินทร์พูดจบ พร้อมกับซุกไซร์ซอกคอของฉัน เล้าโลมโหมเกมส์พิศวาส เป็นการแก้เผ็ดที่ฉันพูดจายียวน ฉันได้แต่ส่งเสียงครางในลำคออย่างคนที่ไร้เรียวแรง

“ฉันยอมแล้ว” ฉันตอบเสียงกระเส่า พร้อมหอบหายใจเบา ๆ 

“ฉันจะเก็บเธอไว้เป็นของฉันคนเดียว”

สิ้นคำพูดของฉัน เราจูบกันอย่างดูดดื่ม เป็นมื้อเช้าที่แสนหอมหวาน

นับจากวันนั้นมา ฉันและกวินทร์ก็เป็นดั่งคู่รักที่หวานชื่น ที่ต่างไปจากครั้งก่อน ก็เห็นจะเป็นเรื่องของเรายังคงต้องเก็บไว้เป็นความลับ มีเพียงมายาเท่านั้นที่รู้ เธอไม่ค่อยยินดีกับฉันเท่าใดนัก แต่อย่างไรเสียเธอก็อยากจะเห็นยัยสายทิพย์โดนทอดทิ้งนอนจมกองน้ำตาอย่างเช่นฉันเคยเจอบ้าง เธอจึงมิได้ขัดข้องมากมาย แต่ย้ำกับฉันเป็นหนักเป็นหนา ว่าอย่าได้เผลอใจไปรักกวินทร์อย่างเช่นคราก่อน

ฉันในเวลานั้นช่างมีความสุข หากไม่นับเวลาที่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั้นเป็นเพียงชู้รัก 

กวินทร์มาหาฉันไม่เว้นแต่ละวัน เพราะที่ทำงานของสายทิพย์นั้นอยู่ต่างจังหวัด เวลาเราอยู่ด้วยกัน ฉันไม่ได้ยินข่าวคราวใด ๆ เกี่ยวกับสายทิพย์แม้แต่น้อย เสมือนว่าเธอไม่มีตัวตน อยู่ในโลกที่มีเพียงฉันและกวินทร์ 

แต่พอเข้าวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น ฉันไม่ได้ยินเสียงแว้วใดจากกวินทร์ทั้งสิ้น และเขาก็ไม่เคยรับโทรศัพท์ของฉันในช่วงวันหยุดแต่อย่างใด ไม่ต้องคาดเดา คนโง่ที่ไหนก็คงรู้ได้ กวินทร์อยู่กับสายทิพย์นั่นเอง ฉันช้ำใจเป็นอย่างมาก นึกโทษตัวเองที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ 

แต่ทันทีที่กลับเข้าสู่เย็นวันอาทิตย์ กวินทร์จะรีบตรงมาหาฉัน และมางอลง้อจนฉันอารมณ์ดีอีกครั้ง พร้อมกับคำพูดที่เริ่มชินหูเข้าไปทุกที 

“ขอเวลาฉันหน่อยเถอะนะ” 

ฉันเป็นดั่งคนโง่ที่เชื่อคำพูดหวานหู การถ่วงเวลาที่ไม่มีที่สิ้นสุด และแล้วฟางเส้นสุดท้ายที่เหนี่ยวรั้งฉันไว้ก็มาถึงในที่สุด