ภาพโดย Khusen Rustamov จาก Pixabay

รวมทุกตอนใน เกมรัก ลิต้าเจน เดอะ ซีรีส์

“ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมให้เสมือนผู้หญิงเลอค่า” นีน่าว่าต่อ

“ผู้หญิงเลอค่า” ฉันทวนคำ

“ผู้ชายดี ๆ เขาก็อยากได้ผู้หญิงดี ๆ กันทั้งนั้น แกต้องสวมบทเป็นผู้หญิงอันเป็นที่รัก ที่มีชายหนุ่มรุมรักแย่งชิงความสนใจ”

“ฉันยังงงอยู่”

“ผู้ชายนั้นชอบผู้หญิงที่มีความสุขและมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ว่าชีวิตแกจะจมทุกข์เคยผ่านผู้ชายเฮงซวยมาเยอะแค่ไหน แกต้องทำเหมือนแกคือหญิงไร้มลทิน เป็นนางฟ้าที่ตกปุ๊กลงมาในทุ่งลาเวนเดอร์ เข้าใจไหม”

“แล้วอย่างนี้ก็เหมือนฉันเป็นพวกโกหกตัวเองอย่างนั้นซิ”

“หรือแกอยากจะบอกเขาว่าแกนอนกับผู้ชายมากี่คน และสุดท้ายก็ไม่มีใครเอา คิดว่าบอกแบบนี้จะมีใครรับต่อไหมละ”

ฉันทำหน้าสลด

“แก” นีน่าลากเสียงยาว “เอาน่า ทิ้งอดีตของแกไปซะ ไม่มีใครต้องรู้มัน แกคนเดิมนั่นตายไปแล้ว จากนี้ไป แกคือผู้หญิงอันเรอค่า ดูลึกลับ และน่าค้นหา” นีน่าตบไหล่ให้กำลังใจ

“แล้วฉันต้องทำอย่างไรละ”

“คิดว่าแก คือของขวัญ ที่หากผู้ชายคนใดต้องการ ต้องแลกด้วยแรงกายแรงใจ ไม่ได้ได้มากันฟรี ๆ”

“แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยน่ะซิ”

“เฟคอิท (Fake it) เคยได้ยินไหม เฟคอิท อันทิล ยู เมค อิท (Fake it until you make it!) แสร้งทำจนกว่าแกจะเชื่อมันจริง ๆ”

“เฮ้อ หลักการอะไรของแกวะ ว่าแต่ต้องทำอย่างไร” ฉันกล่าวสลด ๆ แต่แฝงไปด้วยความหวัง

ฉันรับคำมั่นโดยไม่ค่อยเข้าใจซักเท่าไหร่ จนเมื่อเวลาต่อมาฉันถึงได้เข้าใจว่า การแสร้งทำจนเราเชื่อว่ามันคือความเป็นจริงนั้น เป็นสิ่งที่ทางวิทยาศาสตร์ก็มีการพิสูจน์หลักการนี้ หากเรากำลังเศร้า แล้วเราแกล้งหัวเราะหรือยิ้ม เราจะเริ่มรู้สึกดีขึ้นจริง ๆ เพราะกล้ามเนื้อต่าง ๆ ในร่างกายนั้นมีความทรงจำ เมื่อเราจงใจให้ร่างกายเลียนแบบท่าทียามที่มีความสุข อารมณ์จะเปลี่ยนแปลงตามไป เฉกเช่นเดียวกัน เมื่อเราแสร้งเชื่อว่าเรานั้นมีคุณค่า เป็นของขวัญอันสวยงาม ควรคู่แก่คนที่เหมาะสม แรก ๆ นั้นมันอาจจะดูฝืนความรู้สึก แต่ในที่สุดเราจะค่อย ๆ เชื่อและท่าที ความคิดและการตัดสินใจต่าง ๆ จะเปลี่ยนแปลงตามไป และส่งผลให้คนที่มีปฏิสัมพันธ์ด้วยเชื่อตามความคิดของเรา

“แล้วผู้หญิงเลอค่าที่แกว่านี่ฉันต้องทำอะไร”

“แกลองคิดดูซิว่า ถ้าชีวิตของแกเต็มไปด้วยเรื่องสนุก ๆ รุมล้อมไปด้วยบรรดาชายหนุ่มที่ให้ความสนใจแก พฤติกรรมของแกจะเป็นอย่างไร”

“ยังไงวะ ฉันยิ่ง งง”

“แกก็จะยุ่งไง ผู้หญิงเลอค่าน่ะ มีเรื่องสนุก ๆ ทำเยอะแยะ มีความสุข พูดคุยแต่เรื่องดี ๆ ไม่ขี้งอแง ไม่โวยวาย ไม่ตัดพ้อ ไม่ทำให้เขารู้ด้วยว่าแกเฝ้ารอเขาอย่างใจจดใจจ่อ”

ติ๊ด ๆ มือถือของฉันดังขึ้น หน้าจอขึ้นให้เห็นว่ามีคนส่งข้อความมาหาในเว๊ปเดทเว๊ปหนึ่ง

“แก ผู้ชายส่งมา” ฉันว่า

“หยุด” นีน่าเสียงดังห้าม “อย่าเพิ่งตอบ”

“อ้าวทำไมละ”

“ผู้หญิงมีความสุข และ ชีวิตมีอะไรทำมากมาย เขาไม่นั่งเฝ้าโทรศัพท์กันหรอก เข้าใจไหม”

“แกดูซิ หน้าตาอย่างดี หล่อลากบาดใจ ขืนฉันตอบช้า ไม่เจอผู้หญิงอื่นคาบไปกินก่อนพอดี”

“แก นี่มัน ฉันบอกอยู่แหมบ ๆ ว่าให้รอให้ผู้ชายเป็นฝ่ายรุก” นีน่าพูดพลางคว้าโทรศัพท์ไปจากมือของฉัน

“หล่อใช่ไหมละ”

“ฟังให้ดีนะ ความผิดพลาดในการออกเดทของผู้หญิงสมัยนี้ ก็คือมันง่ายเสียจนไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น เธอรู้ไหมว่าในยุคพ่อแม่ปู่ย่าตายายของเรา สมัยที่มันไม่มีเทคโนโลยีบ้าบอนี่ กว่าพวกเขาจะได้เจอกัน นัดแนะกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย มีสารพัดด่าน ต้องส่งจดหมายแปะแสตมป์รอเวลา จดหมายหายบ้าง ส่งผิดบ้านอีก หรือพอมีโทรศัพท์บ้านให้โทร ก็ใช่ว่าจะผ่านด่านพ่อแม่ได้ง่าย ๆ บางทีต้องดัดเสียงเป็นผู้หญิงเพื่อให้ได้คุยกับสาวที่หมายปอง”

“จริงของแกนะ พวกเรายังทันรุ่นโทรศัพท์บ้านอยู่” ฉันนึกขำเมื่อนึกถึงยุคสมัยที่เปลี่ยนไปเร็วเหลือเกิน

“การรอคอยนั่นแหละ ทำให้ความรักสุขงอม ความยากทำให้พวกผู้ชายรู้ถึงคุณค่าของสิ่งที่เขาได้มา ต่างจากสมัยนี้ทุกคนมีโทรศัพท์มือถือกันหมด อยากคุยก็โทรหา ไม่ต้องผ่านด่านพ่อแม่อีกตะหาก”

“แถมยังส่งรูปได้อีก ไอ้บ้าออนไลน์นี่ก็ส่งกันจังรูปไอ้จู๋ของมันเนี้ย” ฉันบ่นพลางนึกรำคาณพวกเสี้ยนออนไลน์ทั้งหลาย

“เออ ไอ้พวกนี้น่าจับไปตอนเสียให้เข็ด”

“ฮ่าๆ”​

พวกเราหัวเราะขึ้นพร้อม ๆ กัน

“แต่ก็นั่นแหละแก มันจะยังมีเหรอผู้ชายที่พยายามเพื่อจีบผู้หญิงซักคน”

“ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ แต่แกไม่อยากได้หรอก และ ไม่ควรอยากได้พวกผู้ชายที่ไร้ความพยายาม”

“ฉันก็อยากได้อยู่นะ”

“แกนี่มัน เอาให้แน่ เป้าหมายของแกคืออะไรกันแน่ ถ้าแกยังอยากเล่น ๆ อยู่ กับความรักที่ไม่จริงจัง แกไม่ต้องมาปรึกษาฉันหรอก แค่แกมีรู แกก็หาผู้ชายได้ แต่ถ้าแกพอแล้ว ต้องการใครซักคนที่รักแกจริงจัง และหยุดที่แกเท่านั้น เอาให้แน่ที่แกก่อนเลย”

“เฮ้ย แกก็รู้ฉันอยากได้คนที่จริงจัง ฉันเข้าเลขสามแล้วนะ”

“ดี แน่ใจแล้วค่อยคุยกันต่อ”

“จ๊ะ แน่ใจจ๊ะ”

“ไหน ขอดูก่อนซิว่าโฟรไฟล์แกเขียนว่าอย่างไร” นีว่าว่าพลางเปิดเข้าเปิดออก

….

จบแล้วค่ะ สำหรับตอนที่ 9 เป็นอย่างไรบ้างค่ะ เพื่อน ๆ พร้อมหรือยังคะ กับการเปลี่ยนเป็นผู้หญิงเรอค่า และคิดว่ายัยลิต้า จะทำได้รึเปล่า

สำหรับเพื่อน ๆ ที่อยากอ่านก่อนใครและได้รับการแจ้งเตือนเมื่อตอนใหม่ออก สามารถลงทะเบียนได้ด้วยอีเมลล์เลยค่ะ

เจอกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ

รัก

ลลิตา เจนเนตร

เกมรัก ลิต้าเจน เดอะ​ ซีรีส์

ลิ้งค์รวมทุกตอนใน เกมรัก ลิต้าเจน เดอะ ซีรีส์

Image by Napaporn Sripirom from Pixabay

เวอร์ชั่น Youtube จ้า

ฉันเคยมีความเชื่อว่า ถ้าฉันสวยกว่านี้รวยกว่านี้หรือแม้แต่โชคดีกว่านี้ฉันคงสมหวังได้ครองคู่กับคนดีมีความสุข 

ใครกันนะที่กล่าวว่าความรักเป็นเรื่องของบุพเพสันนิวาสและโชคชะตาฟ้าลิขิต หากทำบุญร่วมชาติกันแล้ว คงไม่แคล้วเป็นคู่กันแน่แท้ ถ้าเป็นเรื่องจริง เห็นทีฉันคงไม่ได้ทำดีร่วมชาติกับใครมา หรือ ไม่งั้นแล้ว คงได้ก่อกรรมร่วมกันเสียมากกว่า ชีวิตฉันถึงได้ระหกระเหิน ดั่งนกพลัดรัง รอนแรมร่อนเร่หาความรักไม่มีสิ้น และ ไม่รู้จบ

แต่นั่นก็เป็นเพียงความเชื่อในอดีต ก่อนที่ฉันจะได้รู้จักกับ เกมรัก กลเมล็ดพิชิตใจชาย พลิกชีวิตดั่งต้องคำสาป ดวงกินผัว ให้กลับมาโรยด้วยกลีบกุหลาบอันหวานซึ้ง 

คนอย่างฉันหรือจะยอมแพ้ต่อโชคชะตา และปล่อยให้คนบนฟ้ามากำหนด ว่าแต่เธอจะรอให้ฟ้ากำหนด ว่าเมื่อไหร่จะได้มีผัว เห็นทีหอออยอหอยคงแห้งเหี่ยว หรือ จะตามฉันมา พลิกโชคชะตาไร้ชายเหลียวแลให้พุ่งรุ่งดั่งทุ่งดอกไม้บาน ดึงดูดแมลงผู้เป็นร้อยพัน เลือกเอา 

…

เรื่องความรัก เขาว่า คนสวยมีชัยไปกว่าครึ่ง ส่วนฉันนั้นหรือ เฮ้อ ไม่อยากจะพูดถึง ตอนเด็ก ๆ ฉันมันยัยลูกเป็ดขี้เหร่ ฉันเกลียดสีผิวของตัวเอง เพื่อน ๆ ชอบล้อฉันว่า “อีดำ” ฉันฝันอยากจะมีผิวขาวเหมือนนางแบบในทีวี หลงเชื่อคำโฆษณาโลชั่นผิวขาว ทั้งทาทั้งอาบหมดตังค์ไปก็หลาย ผิวสีน้ำผึ้งที่ซื่อสัตย์ก็ไม่เคยจะทรยศต่อยีนส์สีของมันเลย

ตอนเด็ก ๆ ฉันไว้ผมหน้าม้า แต่ก็ไม่วาย โดนเพื่อนชายคนหนึ่งเรียกว่า “อีเถิก” ด้วยความที่หน้าผากของฉันทั้งกว้างโหนกและอวบอูม ฉันเสียความมั่นใจ ต้องคอยจัดหน้าม้าให้มาปรกหน้าผาก ฉันไม่รู้นี่ว่าพวกผู้ชายเขาชอบแกล้งผู้หญิงที่ตัวเองชอบ มารู้อีกทีก็ตอนเรียนจบมัธยม นายนั่นที่เรียกฉันว่าอีเถิก เอาสมุดบันทึกไดอะรี่รักมามอบให้ฉัน ในวันจบการศึกษา 

ตอนหลังนั้นนายคนนี้ ได้ไปบวชเป็นพระ และตัดสินใจคลองผ้าเหลืองตลอดชีวิต อนุโมทนา สาธุ แต่พวกเพื่อน ๆ ตัวดีนี่ซิ ต่างลงมติว่า เป็นเพราะฉันไม่รับรักเขา 

เฮ้อ! ยังมีอีก ครั้งหนึ่ง ฉันตัดผมเลียนแบบนักร้องสตริงชื่อดังคนหนึ่ง พวกเพื่อน ๆ กลับล้อว่าฉันสวยเหมือนนักร้องเพลงลูกทุ่ง เพราะโหนกแก้มอันนูน ที่ลับสบกัน กับกรามเหลี่ยมได้รูป 

ฉันสัญญากับตัวเองว่าเมื่อไหร่ที่ฉันโตขึ้น พอมีรายได้เป็นของตัวเอง จะไปหั่นโหนก ตัดกลาม ทำหน้ามนพิมพ์นิยมแบบเกาหลี คอยดูซิ ฉันจะสวยให้ดู 

เท่านั้นยังไม่พอ ปากอวบอิ่ม ที่ฉันคอยเม้ม หวังว่าจะทำให้มันดูบางลง จะได้ดูน่ารักจิ้มลิ้ม พร้ิมเพราน่ารับประทาน จนแล้วจนรอดก็ได้แต่เลือดซิบ ๆ และปากที่อวบขึ้นไปกว่าเดิม ก็เพิ่งจะมาสมัยนี้นี่แหละที่สาว ๆ พากันไปฉีดฟิลเลอร์ให้ยิ่งอวบยิ่งดี โอ้ย ฉันละงง

ตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจว่าความสวยงามนั้นเป็นเพียงค่านิยม ที่แต่ละสังคมกำหนดขึ้น เส้นทางของการยอมรับในความงามแบบตัวเองนั้น เริ่มต้นขึ้น เมื่อครั้งที่ฉันได้รู้จักเพื่อนสาวชาวต่างชาติคนหนึ่ง เธอเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนมาจากประเทศสหรัฐอเมริกา เธอชอบมาลูบมาคลำผิวของฉัน 

“โอ้ โซ บิวตี้ฟูล โอ้แม่เจ้า ผิวเธอสวยจริง ๆ” นางว่า

ฉันมองดูเธอด้วยความงุนงง เกิดมาไม่เคยมีใครชม ผิวเธอขาวหมดจรดอมชมพูเวลามาอยู่ใกล้ฉัน ทำเอาฉันหมองมืดไปอีกหนึ่งระดับ

“ไออยากขาวอย่างยู เรามาแลกกันไหม” ฉันถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

เธอตอบด้วยความไม่ลังเล

“เยส ไอขอแลกหน้าผากโหนกแก้ม และ กราม ของยูด้วยนะ” นางพูดพลางใช้สายตาลูบไล้ไปตามกรามเหลียม​โหนกแก้มสูง และหน้าผากอวบนูนที่ฉันซ่อนไว้อย่างมิดชิดภายใต้ผมหน้าม้า

“อะไรของยู ยูบ้าไปแล้ว” ฉันพูดพลางเอามือลูบผมเพื่อปกปิดสิ่งที่นางต้องการ ด้วยความไม่ค่อยจะเข้าใจ และ เขินอายที่ถูกจับจ้องจุดบกพร่องบนใบหน้า “หน้ายูสวยกว่าตั้งเยอะ” 

“อย่างยูนี่ บ้านไอคือสวยมาก ถ้ายูสูงกว่านี้อีกซักหน่อย เป็นนางแบบได้เลย” นางตอบทั้งยังไม่ละสายตา

“ท่าทางบ้านยูจะชอบของแปลก” ฉันตอบกลบเกลือนความเขอะเขิน ดูยังไงก็ไม่เห็นจะสวยไปได้

“จุดกระนี่ ไอก็ชอบ”

“ห๊า!” ฉันถลีงตาด้วยความมึนงง “ไอไปเลเซอร์ทุกอาทิตย์จะเอาออก” 

“โน๊ โน อย่า ๆ ที่บ้านไอ เขาเรียกว่า อิทโซคิ้ว ที่แปลว่าน่ารัก เข้าใจไหม”

“เอาไปเลย ไอไม่ชอบ” ฉันทำท่าหยิบจุดดำ ๆ เล็ก ๆ บนใบหน้าไปใส่หน้าของนาง นางหลับตาพริ้มยกแก้มขึ้นรับอย่างดีใจ

“ถ้ายูไม่ว่า ไออยากได้ดวงตาอย่างยูด้วย ขนาดไอเป็นผู้หญิง มองตายู ไอยังเคลิ้มเลย” 

“โอ้ โน ตานี่ไม่ไห้ ไม่ได้ยะ” 

ดูแล้วทั้งหน้านี้ ดวงตากลมโตและแพขนตาที่หวานซึ้ง เป็นสิ่งเดียวที่ฉันพอจะภูมิใจกับเขาได้บ้าง

บทสนทนานั้นกระตุกต่อมความสงสัยของฉันเพียงเล็กน้อย หาได้ทำให้ฉันเห็นความสวยงามในตัวเองไม่ จนกระทั้งโชคชะตาผันให้ฉันได้มาเดินเส้นทางสายฝอ ฟอ ฝรั่ง ริอาจมีรักกับหนุ่มข้ามชาตินั่นแหละ ความชื่นชมที่พวกฝรั่งตาน้ำข้าวมองเห็น ค่อย ๆ ทำให้ฉันยอมรับความงามในแบบที่ตัวเองเป็นทีละเล็ก ทีละน้อย

“ยูสวยมาก ๆ ผิวยูสวยจัง” 

คำที่ได้ยินจนเบื่อ ทำเอาฉันนั้นหลงระเริงในความงดงามของตัวเอง พอกันทีไวท์เทนนิ่ง ทาไปผิวก็ยังเข้มแน่นิ่งไม่ไหวติง ทุกคนมีที่ที่เหมาะกับตัวเองเสมอ สำหรับฉัน ก็เห็นจะเป็นในดงฝรั่งผู้ขนานนามสวยแปลกแบบฉันดั่งของล้ำค่า

แต่กว่าจะหาที่เหมาะลงตัว เปลี่ยนนิยาม อีดำ อีเถิก ให้เป็น ของดีผิวน้ำผึ้ง ฉันต้องผ่านโชคชะตาละหกระเหิน กว่าจะเจอที่เหมาะเจาะ ลงจอดยานแม่ท่ามกลางดงผู้ ผิวขาว ผมบรอนซ์ ผู้มีรสนิยมความงามฉบับตัวฉัน ฉันต้องเจ็บอกเดาะมาไม่รู้เท่าไหร่  

เริ่มจาก อีพวกผู้ชายช่างล้อสมัยเด็ก ทำให้ฉันแอบรังเกียจผู้ชายเล็กน้อย ขนาดว่าผู้ชายเต็มโรงเรียน ฉันยังไปชอบทอมเสียได้ กว่าจะกลับมามีรสนิยมชมชอบเพศชายอีกครั้ง ก็ตอนที่อีทอมที่ฉันคบอยู่ดันไปเสียตัวให้ผู้ซะงั้น มันเจ็บใจ เจ็บจิ๊ด แบบที่พอทีชีวิตนี้ไม่ขอตีฉิ่งอีกต่อไป

ต่อมา จับพลัดจับพลูไปได้ผู้ คนไทย เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ความรักฉบับน้ำแข็งใส ราดน้ำแดงเนยนมนั้น จบลงไม่เป็นท่าด้วยนิยามขึ้นชื่อความเจ้าชู้ที่มาคู่กับรากเง้าประวัติศาสตร์ชาติไทย รสนิยมเมียหนึ่งเมียสอง เมืยรองเมียหลวง พอกันที บ๊ายบาย หันหลังให้โคตรเง้าของตัวเอง ประชดชีวิตหากินในดงฝรั่ง มารู้ตัวอีกที กลับตัวก็ไม่ได้ ให้ไปต่อไปก็ยังไปไม่ถึง 

กว่าจะเข้าใจซึ่งความลับการกุมหัวใจชายนี้ ฉันต้องแลกไปเท่าไหร่ หยาดเหงื่อและน้ำตา

เธอเคยสงสัยไหมละ ทำไมคนที่เธอรัก เขาไม่รักเธอ และในบรรดาคนที่ดูมีที่ท่าสนใจเธอ ดันเป็นคนที่เธอไม่มีเยื่อใยซะงั้น 

ฉันเองก็ไม่ต่าง วกวนอยู่ในวังวนรักไม่รัก แอบถอดถอนโทษดวงชะตาฟ้าดิน ถ้าเธอก็กำลังคิดเช่นนั้น พอเถอะ พอกันทีบอกลาโชคชะตาต้องคำสาป เพราะความรักนั้นกำหนดได้ด้วย เกมรัก 

…

ลิ้งค์รวมทุกตอนใน เกมรัก ลิต้าเจน เดอะ ซีรีส์