สวัสดีค่ะ เพื่อน ๆ ต่อจากตอนที่แล้ว คุณพ่อเจ ผู้ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา วันนี้อิฉันมีเรื่องอยากจะเล่าให้ฟัง เรื่องดี ๆ ซึ้ง ๆ และ มีความสุข เป็นเรื่องราวก่อนที่พวกเราได้ออกเดินทางย้ายออกจากประเทศฝรั่งเศสมา ท่องไปในอันโดร่า คุณผู้ชายและอิฉันได้รับเชิญไปทานอาหารที่บ้านของเพื่อนของคุณผู้ชาย

พวกเขาเป็นเพื่อนกันมาอย่างยาวนาน บ้านนี้ทำไวน์ เป็น ไวนารี่แบบธรรมชาติ ไม่ใช่แค่เพียงออร์แกนิคเท่านั้น แต่เป็นการทำไวน์ที่เรียกว่าไบโอไดนามิก 

การทำไวน์แบบไบโอไดนานิก มีขั้นตอนการทำไวน์ที่โรแมนติกมาก ๆ เพราะแต่ละขั้นตอนและช่วงเวลาต้องอิงการเปลี่ยนแปลงของดวงดาวบนฟากฟ้า อารมณ์เสมือนว่าต้องดูฤกษ์ดูยามทำพิธีในทุกช่วงเวลาของการทำไวน์ไม่ว่าจะก่อน ระหว่าง และ หลังการเก็บเกี่ยว และการดูแลพื้นดินและบำรุงดินต้องทำด้วยความเคารพ ด้วยเชื่อว่าทุกสิ่งมีจิตวิณญาณ ทุกอย่างนั้นมีชีวิต เห็นไหมละโรแมนติกเนอะ 

ภาพโดย ELG21 จาก Pixabay

ครอบครัวนี้ทำไวน์ด้วยความรัก สองพี่น้องฝาแฝดที่ไม่เหมือนกันเลยซักนิด คนหนึ่งเป็นชายออกท้วมผมสีทองนิสัย ตลกโปกฮา อีกคนนึงเป็นชายผอมผมสีดำ และ ออกจะขี้อาย อย่างเดียวที่เหมือนกัน  เห็นจะเป็นความรักในการทำไวน์ ทั้งคู่แต่งงานมีลูกและสร้างครอบครัวใหญ่ที่ร่วมทำไวน์ด้วยกันมาเนิ่นนาน ถือเป็นธุรกิจภายในครอบครัวอย่างแท้จริง

พี่น้องฝาแฝดนะเนี่ย บอกแล้วยังไม่อยากจะเชื่อ

คืนนั้นพวกเราได้ลิ้มรสอาหารของนักทำไวน์ โอกาสพิเศษนี้ คุณผู้ชายได้นำไวน์มีชื่อายุกว่าห้าสิบปี ที่เคยเล่าให้ฟังในเรื่อง กรุไวน์เก่า ณ ห้องลับใต้ดิน มาทำ Blind testing ถึงสี่นางด้วยกัน 

การทำ Blind testing นี้ คือการชิมไวน์ โดยผู้ชิม ไม่มีโอกาสล่วงรู้ว่าแต่ละไวน์ที่ได้ลองนั้นคือไวน์อะไร และ ปีไหน แต่ไม่ต้องปิดตานะคะทุกคน อิฉันก็หลงเปิ่นคิดว่าต้องปิดตาด้วย ก็คำว่า Blind ภาษาไทยหมายถึงการมองไม่เห็น เอาหล่ะ พอไวน์ถูกรินให้ทุนคน พวกเราก็วิพากษณ์วิจารณ์กันต่าง ๆ นานา และทายว่าไวน์มาจากภูมิภาคไหน ปีอะไร พวกเราสนุกกันมาก ฉันนี่เป็นพวกไม่ประสีประสาจริง ๆ เพราะสองในสี่ฉันได้เคยลิ้มรสแล้ว แต่ฉันนั้น เดามั่วซั่วไปหมด ไม่ถูกซักอย่าง ขวดที่เคยดื่มก็บอกไม่เคย ส่วนที่ไม่เคยดันบอกเคย 

คราวนี้ได้ชิมชาโตว์มาโก (Chateau Margaux)  ไวน์ที่แพงที่สุดในห้องไวน์ด้วยนะ ขวดนึงราว ๆ 500-600 ยูโร ตกสองหมื่นกว่าบาท บุญปากแท้ ๆ 

พอทุกคนจิบเท่านั้น ต่างชอบกันมาก ๆ บอกว่านี่คือไวน์ชั้นดี ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครรู้ว่าคือไวน์อะไร ฉันไม่ได้รู้อะไรเลย บอกว่าไม่ชอบอยู่คนเดียว พอเฉลยเท่านั้นแหละ รู้สึกถึงความเบาปัญญาของตัวเองจริง ๆ เห็นที ไวน์ถูก ๆ น่ะคงเหมาะกับฉัน เพราะรสนิยมไม่ถึง ค่ำคืนนั้นพิเศษมาก ๆ โอกาสแบบนี้สำหรับคอไวน์ หรือแม้แต่ผู้ผลิตไวน์หลาย ๆ คนเอง ยังหาโอกาสได้ยาก ฉันรู้สึกซาบซึ้งจริง ๆ เลยนะ โชคดีอะไรอย่างนี้ 

หลังจากทานอาหารเสร็จ เพื่อนคุณผู้ชายก็พาเราไปชมห้องเก็บไวน์ใต้ดินที่เพิ่งทำขึ้นมาใหม่ ใหญ่มาก ใหญ่ขนาดไหนลองคิดดูเก็บไวน์ได้ถึง หนึ่งแสนสองหมื่นขวด ห้องที่บ้านคุณผู้ชายเก็บได้เพียงราว ๆ หนึ่งพันขวดเท่านั้นเอง เห็นถึงความต่างไหมเพื่อน ๆ 

เมื่อเข้ามาในห้อง มีเครื่องเล่นเพลงจากแผ่นเสียงสมัยก่อนตั้งอยู่กลางห้อง ที่เขาเรียกว่าไวนิล เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉันเลยที่ได้ฟังเพลงจากไวนิลแบบนี้ เครื่องเล่นก็ดีอยู่แล้ว บวกกับเสียงก้องกังวาลในห้องเก็บไวน์ใต้ดิน และมนต์ขลังของแผ่นไวนิลเก่า ที่คุณผู้ชายเธอมอบให้เพื่อนของเธอ ซึ่งก็คือไวนิลเก่าของสะสมของ คุณพ่อเจ นั่นเอง ทุกอย่างประสานกันอย่างลงตัวและมีนัยยะ

พวกเราดื่มไวน์ฟังดนตรีและพูดคุยกัน ซาบซึ้งมาก ๆ แต่ก็ยังซาบซึ้งได้อีก เพื่อนคุณผู้ชายได้นำไวน์ไซค์แมคนั่มที่บรรจุอยู่ในกล่องไม้อย่างสวยงาม (ไซค์ 1.5 ลิตร สองเท่าของไวน์ทั่วไป) มามอบให้คุณผู้ชาย และ ได้เล่าเรื่องที่มาที่ไปของไวน์ขวดนี้ให้ฟัง ได้ความมาว่า

นานมาแล้วเมื่อครั้งที่เพื่อนคุณผู้ชายคนนี้ได้มาซื้อไวนารี่แห่งนี้ และริเริ่มทำการผลิตไวน์อย่างจริงจัง ในบรรดาแปลงผลิตไวน์ทั้งหมด จะมีแปลงพิเศษอยู่หนึ่งผืนที่สามารถผลิตองุ่นที่มีรสชาติพิเศษกว่าแปลงอื่น ๆ และสามารถผลิตไวน์ที่ดีที่สุด เรียกว่าราคาขายของไวน์ที่ผลิตจากแปลงนี้มูลค่าตั้งแต่ราว ๆ ร้อยยูโร (ราว ๆ สี่พันบาท) ไปจน สองร้อยยูโร (ราว ๆ แปดพันบาท) ในขณะที่ขวดทั่วไปจากแปลงอื่น ๆ ขายอยู่ที่ราว ๆ สิบ ถึง ยี่สิบยูโรเท่านั้น (ยี่สิบยูโรที่ฝรั่งเศสนี่ก็ราคาสูงมากกว่าไวน์ทั่วไปแล้วนะ เพราะตามซุปเปอร์มาเก็ต ไวน์ถูก ๆ ขวดแค่ยูโรเดียวเท่านั้นเอง) 

เพื่อนคุณผู้ชายนี้รู้สึกภูมิใจกับแปลงไวน์แปลงนี้มาก ๆ จนวันหนึ่งได้พบกับชายแปลกหน้าผมขาวคนหนึ่งที่เพิ่งย้ายกลับเข้ามา 

ณ วันแสนธรรมดาวันหนึ่ง พวกเขาพบกันด้วยความบังเอิญ แต่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ทำให้พวกเขาถูกอกถูกใจกันอย่างมากถึงกับใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายวันนั้นด้วยกันพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราว และนั่นทำให้เพื่อนของคุณผู้ชายได้รู้ว่า แปลงปลูกองุ่นที่เขาภูมิใจนั้น ครั้งหนึ่งเคยเป็นของครอบครัวของชายแปลกหน้าผมขาวคนนี้ ก่อนที่จะได้ขายให้กับไวนารี่ที่เพื่อนของคุณผู้ชายซื้อต่อมาอีกที และองุ่นทุกต้นในแปลงนั้นก็ถูกปลูกด้วยมือของชายแปลกหน้าผมขาวคนนี้ในครั้งที่เขายังเป็นวัยรุ่น มิต้องแปลกใจที่คนทั้งสองจึงรู้สึกถูกอกถูกใจซึ่งกันและกัน เห็นจะเป็นด้วยมนต์เสน่ห์แห่งต้นองุ่นที่พวกเขาเพียรมอบความรัก ในสองช่วงเวลาที่แตกต่างนั่นเอง

ต้นองุ่นที่ปลูกด้วยชายคนหนึ่งเมื่อครั้งที่เขายังเป็นวัยรุ่น ถูกดูแลอย่างดีจนถึงมือของชายอีกคนหนึ่งวัยกลางคน เป็นการส่งต่อทางจิตวิณญาณที่หลอมรวมเอาคนทั้งสองไว้ด้วยกัน ต้นองุ่นเหล่านี้ได้ทำหน้าที่ให้ผลผลิตที่งดงามและหล่อเลี้ยงไวน์เนอรี่ Chateau De Fosse Seche มาอยู่ช้านาน และตามวัฐจักรของการทำไวน์เมื่อต้นองุ่นมีอายุมากขึ้น ให้ผลผลิตได้น้อยลง เมื่อเวลานั้นมาถึง ต้นองุ่นเหล่านี้จะต้องถูกรื้อถอน และทำการปลูกต้นใหม่ลงไป และในปี 2010 นี้เองต้นองุ่นที่ปลูกโดยชายแปลกหน้าผมขาว ได้ให้ผลผลิตเป็นครั้งสุดท้ายก่อน ถูกรื้อถอนไปตามวาระ สัจธรรมของชีวิต

และนี่คือที่มาของไวน์ขวดพิเศษที่เพื่อนของคุณผู้ชายได้มอบให้พวกเรา กล่องไม้ที่บรรจุไวน์ที่ดีที่สุดของเขาจากปี 2010 ไวน์ที่ต้นองุ่นแห่งความทรงจำได้ผลิตขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย พวกเราซาบซึ้งใจอย่างมาก เพื่อนของคุณผู้ชายกำชับว่าพวกเราจะต้องเปิดไวน์มาดื่ม เมื่อพวกเราได้ค้นพบที่ที่สมองและหัวใจพูดตรงกันว่าที่นี่แหละ คือ บ้าน 

หากเรื่องนี้จบเพียงเท่านี้ก็ซาบซึ้งใจมากพอในตัวของมันอยู่แล้ว แต่ที่ทำให้ฉันแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ พวกเธอพอจะเดากันได้ไหมว่าอะไร 

ก็เพราะชายชราผมขาวที่เล่าให้ฟังนั้นหาใช่ใครอื่นไม่ คือ คุณพ่อเจ คุณพ่อของคุณผู้ชายนั่นเอง

พวกเรารับเอาไวน์ที่เกิดจากองุ่นที่คุณพ่อเจเป็นผู้ปลูก ผลผลิตปีสุดท้ายของต้นองุ่นนี้มาไว้ในอ้อมแขน สัมผัสได้เสมือนว่าเสี้ยวหนึ่งของคุณพ่อเจยังอยู่กับเราจนถึงเวลานี้ ถึงแม้กาลเวลาได้ล่วงมามากแล้วก็ตาม และความทรงจำแห่งบ้านพีทีนี้จะยังคงอยู่กับเราตลอดไป

ซึ้งไหมค่ะ เพื่อน ๆ ในตอนต่อไปจะเล่าถึงคุณแม่ของคุณผู้ชายบ้าง แต่อาจจะต้องใช้เวลาซักนิดที่จะนำเรื่องนี้มานำเสนอ เพราะคุณแม่เพิ่งจากพวกเราไปไม่นาน อาจต้องให้เวลาคุณผู้ชายค่อย ๆ เล่าให้ฟังนะคะทุกคน 

รัก

ลิต้าเจน

จากตอนที่แล้ว การเริ่มต้นอีกครั้งของคุณพ่อเจ ฉันได้ไปสะดุดตาเข้ากับ นามสกุล Falloux ที่ถูกเกริ่นไว้ในเนื้อข่าวท้องถิ่นเกี่ยวกับเรื่องราวของคุณพ่อเจเข้าให้

ฉันได้พยายามค้นข้อมูลของครอบครัว Falloux ซึ่งเป็นนามสกุลเดิมของบ้านนี้ เชื่อว่าเป็นนามสกุลของคุณย่าของคุณผู้ชาย ตอนหลังเปลี่ยนเป็นพีที (ตัวย่อนามสกุล) เมื่อมาแต่งงานกับคุณปู่ พบภาพเก่าซึ่งเป็นหลักฐานของบรรพบุรุษที่อยู่มาก่อนรุ่นของคุณปู่คุณย่าตระกูลพีที และคาดว่านาจะเป็นตระกูล Falloux นั่นเอง

ภาพเก่าที่พบในห้องใต้หลังคา คาดว่าน่าจะเป็นบรรพบุรุษที่อยู่มาก่อนรุ่นคุณปู่คุณย่า นอกจากนั้นยังเจอสมุดบันทึกตั้งแต่ปี 1901

ทั้งยังค้นพบภาพวาดของหญิงสาวข้างใต้ภาพเขียนว่า M.L. Falloux 1889 คาดว่าอาจจะเป็นคุณแม่ของคุณย่า หรือ ก็คือย่าทวด ยายทวด เพราะคุณย่าของคุณผู้ชายนั้นเกิดในปี 1889 ดังนั้นภาพนี้ก็ต้องเป็นรุ่นก่อนหน้า ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงการคาดเดาเพราะ ข้อมูลเหล่านี้ไม่ได้มีการบันทึกเอาไว้ 

เพราะคุณย่าของคุณผู้ชายนั้นเกิดในปี 1889 ดังนั้นภาพนี้ก็ต้องเป็นรุ่นก่อนหน้า และอาจจะเป็นคุณแม่ของคุณย่า หรือ คือ คุณยายทวดก็เป็นได้

ฉันลองสืบหาข้อมูลของตระกูล Falloux ทางอินเตอร์เน็ต พบเพียงข้อมูลของท่าน Frédéric Alfred Pierre, comte de Falloux เจ้าของปราสาท Chateau de Falloux ผู้มีบทบาทสำคัญทางการศึกษาของประเทศฝรั่งเศสเพราะเป็นผู้ออกกฎหมายว่าด้วยเรื่องระบบการศึกษาที่ชื่อว่า Falloux อีกด้วย ปราสาทที่ว่านี้ห่างจากบ้านของเราไปเพียง 45 นาที เรียกว่ากระตุกต่อมสงสัยให้ฉันได้คิดว่า ท่านเค้าท์ Frederic จะมีความเกี่ยวโยงอะไรกับบ้านหลังนี้หรือไม่ แต่ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดอีกทั้งคนฝรั่งเศสเองมีนามสกุลซ้ำกันเยอะมาก ดังนั้นก็อาจจะเป็นความบังเอิญก็ว่าได้

ภาพจากอินเตอร์เน็ต ท่านเค้าท์ Frédéric Alfred Pierre, comte de Falloux 

ภาพจากอินเตอร์เน็ต ปราสาท แห่งตระกูล Falloux (Chateau de Falloux)

คิด ๆ ไป หากพวกเราทุกคนสามารถสืบประวัติต้นตระกูลย้อนหลังกันได้จนถึงจุดเริ่มต้น พวกเราก็อาจจะพบว่าเราเป็นญาติพี่น้องกันหมดทั้งโลกนี้ก็ได้นะ มีทวดของทวดของทวดคนเดียวกัน คือ อดัมกับอีฟ ก็เป็นได้ อาจจะเพราะอย่างนั้น ฉันถึงชอบคิดเสมอว่าพวกเราทุกคนก็เป็นเสมือนครอบครัวในโลกออนไลน์ของฉัน

เอาหล่ะ สำหรับตอนนี้ก็ขอทิ้งไว้เพียงเท่านี้ ปล่อยให้ปริศนาแห่งอดีตถูกตรึงตราด้วยม่านแห่งกาลเวลา จนกว่าจะถึงวาระของมัน พบกันใหม่ตอนหน้า

รัก

ลิต้าเจน

จากตอนที่แล้ว คุณพ่อเจ กับ การเดินทางของชีวิต ในเวลานั้นคุณพ่อเจ ในวัยผมสีดอกเลา ต้องสูญเสียทุกอย่าง ธุรกิจที่สร้างมากับมือ และ แม้แต่ครอบครัวที่ดูเสมือนว่าสมบูรณ์แบบ เพื่อน ๆ คิดว่าคุณพ่อเจ จะล้มพาบหรือว่าไปต่อดี

แน่นอนที่สุดความเจ็บปวดในครั้งนี้สร้างรอยบาดลึกข้างในจิตใจ ก็ลองคิดดูซิว่า ขนาดว่าพ่อเจนั้นเคยเป็นถึงเจ้าของโรงเรียนสอนภาษาที่ยิ่งใหญ่ แต่ด้วยความเจ็บปวดนี้ เธอไม่เคยสอนภาษาอังกฤษให้คุณผู้ชายที่เป็นลูกเลย เธอไม่เคยแม้แต่จะพูดภาษาอังกฤษกับคุณผู้ชายของอิฉันเลย เสมือนว่ามันคงจะย้ำเตือนความสูญเสียและความเจ็บปวด โชคยังดีที่คุณผู้ชายเธอรักเรียน และ เรียนรู้ด้วยตัวเอง มิเช่นนั้น อิฉันกับคุณผู้ชายคงไม่มีโอกาสทอดสายสัมพันธ์กันมาอย่างเช่นทุกวันนี้ 

ไว้อาลัยให้กับความสูญเสียในอดีตและมาเริ่มต้นชีวิตกันใหม่ คุณพ่อเจ ในเวลานั้นได้ย้ายจากปารีสกลับมายังบ้านเกิด ซึ่งก็คือบ้านหลังต้นเรื่องใน มินิซีรีส์ กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อย ร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส นั่นเอง บ้านหลังนี้ที่เมื่อครั้งหนึ่งคุณพ่อเจได้ตระเกียกตะกายโบยบินจากไปเมื่อครั้งยังหนุ่มนั่นเอง 

ภาพบ้านในอดีต

ท่ามกลางจุดต่ำสุดของชีวิต ยังมีแสงรำไรที่ปลายอุโมงค์ ข้างกายของคุณพ่อเจ ยังมีคุณแม่ของคุณผู้ชาย ขอให้ชื่อท่านว่า คุณแม่ซีแล้วกันนะคะ คุณแม่ซีนั้นคบหาดูใจกับคุณพ่อเจในเวลานั้น ทั้งยังเป็นพนักงานขายมือฉมังของบริษัทอีกด้วย

ในวันที่ผู้ชายผมดอกสีเลา ไม่เหลืออะไรนั้น เห็นจะเป็นรักแท้จากคุณแม่ซีนั่นเองที่ทำให้คุณพ่อเจลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง พวกท่านแต่งงานกันอย่างเรียบง่ายที่บ้านหลังน้อยร้อยปีแห่งนี้ มีเพียงครอบครัวที่ใกล้ชิดฉลองกันในรั้วบ้านอย่างเป็นกันเองและอบอุ่น

คุณพ่อเจเองก็น่าจะเป็นคนมีสเน่ห์ไม่เบาขนาดว่าอายุก็ไม่น้อย ธุรกิจก็พังพาบไป เหลือแต่ตัว คุณแม่ซียังเลือกเป็นคู่ครองของชีวิตเลยนะคิดดู

ภาพวันแต่งงานที่อบอุ่นและเรียบง่าย 

มีเพียงครอบครัวใกล้ชิดร่วมเป็นพยาน

ภาพถ่ายของอิฉันและคุณผู้ชาย ณ มุมเดียวกัน ที่คุณพ่อเจ และ คุณแม่ซีถ่าย เมื่อวันแต่งงาน ต้นไม้ต้นเดิม บานสะพรั่งถึงทุกวันนี้ 

คุณพ่อเจและคุณแม่ซีในเวลานั้น แม้แต่ทุนจะเริ่มต้นธุรกิจอีกครั้งยังไม่มี ท่านทั้งสองช่วยกันนำของสะสมที่สั่งสมมาไปขายเพื่อเป็นทุน หนึ่งในนั้นก็มีบรรดาหนังสือเก่าปกหนัง เครื่องแก้วราคาแพง ทั้งหมดเพื่อการเริ่มต้นทำธุรกิจอีกครั้ง 

นึกภาพชายวัยผมดอกเลานำเอาของที่เคยสะสมไว้ครั้งชีวิตยังเฟื่องฟูออกมาขายเพื่อทำทุนแล้ว มันคงเป็นความเจ็บปวดที่แต่พวกท่านก็ไม่ยอมแพ้

ในบรรดาเครื่องแก้วที่ยังเหลืออยู่ หนึ่งในนั้นคือ โถแช่ไวน์ยี่ห้อ Lalique ของที่บ่งบอกถึงความสำเร็จครั้งก่อน เครื่องแก้วราคาแพงนี้มูลค่า ณ ปัจจุบันสูงถึง 3,600 ยูโร คิดเป็นเงินไทยราว ๆ หนึ่งแสนสี่หมื่น ฉันพยายามจินตนาการถึงภาพคุณพ่อซีในยุคนั้น คนแบบไหนกันนะ และความสำเร็จขนาดไหนกันนะที่ทำให้ท่านสะสมและใช้ของที่มูลค่าถึงขนาดนี้ และ ท่านจะรู้สึกขมขื่นซักเพียงไหนเมื่อต้องตกอับขนาดต้องขายของสะสมเหล่านี้เพื่อมาทำทุนอีกครั้ง

ฉันนับถือความไม่ยอมจำนนต่อชะตาชีวิตของท่านทั้งสอง ขอให้เราทุกคนในวันที่ยากลำบากไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิตดั่งท่านทั้งสอง เอาหล่ะ หลังจากได้ทุนมา ธุรกิจอะไรละ ที่ท่านเริ่มต้นลงมือลงแรงอีกครั้ง

คุณพ่อเจนั้นมีความรักพืชพันธุ์ไม้เป็นทุน จริง ๆ แล้ว หนึ่งในความฝันของท่านเลยก็ว่าได้ เมื่อสูญเสียธุรกิจโรงเรียน ท่านจึงหันมาทำสิ่งที่ตัวเองรัก และ แปรสภาพบ้านหลังต้นเรื่อง จากครั้งหนึ่งเคยเป็นไวนารี่ที่ผลิตไวน์ (อ่านได้จากตอน ตระกูลพีที และ ความลับ ณ ห้องใต้ดิน)ให้กลายเป็นโรงเพาะชำต้นไม้ ได้ชื่อว่าเป็นผู้มีความพยายาม ความสำเร็จจึงตามมา โรงเพาะชำต้นไม้แห่งนี้มากด้วยพรรณไม้สวยงาม บรรดาปราสาทในย่านนี้ ต่างเป็นลูกค้าของคุณพ่อเจทั้งสิ้น

ภาพคุณพ่อเจผมขาวโพลนกำลังมองดูธุรกิจของท่านที่เติบโตขึ้นอีกครั้ง

ภาพเรือนเพาะชำต้นไม้ในอดีต

เรื่องราวของท่านนั้นได้ถูกถ่ายทอดในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ในเนื้อหาข่าวนั้นทำให้อิฉันได้เรียนรู้อีกด้วยว่า ความรักในต้นไม้นั้นถ่ายทอดมาทางสายเลือดตั้งแต่รุ่นคุณปู่ของคุณพ่อเจ ในเวลานั้นใช้ชื่อว่าตระกูล Fallou (Falloux) ฉันได้พยายามค้นข้อมูลของครอบครัว Falloux ซึ่งเป็นนามสกุลเดิมของบ้านนี้ เชื่อว่าเป็นนามสกุลของคุณย่าของคุณผู้ชาย ตอนหลังเปลี่ยนเป็นพีทีเมื่อมาแต่งงานกับคุณปู่ พบภาพเก่าซึ่งเป็นหลักฐานของบรรพบุรุษที่อยู่มาก่อนรุ่นของคุณปู่คุณย่าตระกูลพีที และคาดว่านาจะเป็นตระกูล Falloux นั่นเอง ขอนำเสนอหลักฐานต่าง ๆ ที่ได้พบไว้ในบทความแยกย่อย ร่องรอยที่เหลือแห่ง ตระกูล Falloux

เอาหล่ะ นอกเรื่องไปไกล สายเลือดนักสืบเข้าสิง ขอวกกลับมาที่รุ่นปู่ของคุณพ่อเจหรือคือทวดของคุณผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยทำธุรกิจเพาะต้นไม้เช่นกัน จากเนื้อข่าวบอกว่ามีคนงานถึง 200 คนและขายต้นไม้กว่าปีละล้านต้นเลยทีเดียว

ในเนื้อข่าวยังบรรยายประวัติความเป็นมาของคุณพ่อเจตั้งแต่อายุ 25 เมื่อครั้งเดินทางไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก จนกระทั้งคุณพ่อเจกลับมายังบ้านเกิดและทำธุรกิจเพาะชำต้นไม้ ทั้งยังพูดถึงการที่คุณพ่อเจได้นำวิวัฒนาการที่ได้เห็นมาจากประเทศสหรัฐอเมริกามาใช้ที่ฝรั่งเศส นั่นก็คือการปลูกต้นไม้ในกระถาง ซึ่งในเวลานั้นเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับชาวยุโรป ซึ่งต่อมากลายเป็นวิธีที่นิยมแพร่หลาย

ฉันได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้ก็รู้สึกแปลกใจในวิวัฒนาการต่าง ๆ ของโลก ที่เดี๋ยวนี้ดูเหมือนว่าธรรมดา แต่ครั้งหนึ่งเป็นเรื่องแปลกใหม่ แม้แต่การปลูกต้นไม้ในกระถางก็ยังมีให้เป็นข่าวเลยนะเออ 

ฉันอดคิดไม่ได้ว่าหากคุณพ่อเจนั้นไม่ได้สูญเสียโรงเรียนที่ก่อตั้งขึ้นมา ท่านคงไม่ได้หันมาทำสิ่งที่ตัวเองรัก และคงไม่เห็นคนเคียงข้างที่รักเราอย่างจริงใจ เธอว่าไหมละ

บางทีความสูญเสียบางอย่างมีไว้เพื่อให้เราค้นพบสิ่งที่สำคัญของชีวิต ฉันเองที่เริ่มต้นเขียน และค้นพบความรักในการเขียนนี้ก็เกิดจากความผิดหวังครั้งใหญ่ในชีวิต ฉันรู้สึกขอบคุณ อะไรเล่าจะดีไปกว่าการค้นพบตัวตนของตนเอง ไว้ฉันจะมาเล่าให้ฟังอีกทีว่ามันเป็นมาอย่างไร ดังนั้นทุกครั้งที่พบเจอเรื่องผิดหวัง หรือ ความไม่ถูกใจ ฉันมักคิดเสมอว่านี่คือของขวัญจากพระเจ้า ท่านกำลังสื่อสารถึงฉัน ถึงสิ่งที่ท่านปรารถนาให้ฉัน เพราะท่านเท่านั้นที่รู้ถึงก้นบึ้งของจิตใจของฉัน มากเสียกว่าที่ฉันรู้จักตัวเองเสียอีก เพียงหากฉันหันมองดูเหตุการณ์เหล่านั้นอีกครั้งด้วยหัวใจเปี่ยมศรัทธา ฉันจะต้องเข้าใจข้อความจากท่านในที่สุด และฉันก็เชื่อว่าสิ่งที่ดูเสมือนว่าเป็นโชคร้ายที่เกิดกับคุณพ่อเจนั้นก็แฝงมาซึ่งความปรารถนาดีจากพระเจ้าถึงท่าน ให้ท่านได้ค้นพบสิ่งที่ตัวเองรัก และให้ท่านได้เห็นความรักที่แท้จากคนที่อยู่เคียงข้าง ฉันอดไม่ได้ต้องหันไปถามคุณผู้ชายบ้างว่า หากคุณพ่อของเธอไม่ได้ประสบพบเจอความล้มเหลวในครั้งนั้นแล้ว เธอคิดว่าอะไรที่จะไม่ได้เกิดขึ้น 

คุณผู้ชายเธอตอบว่า “ผมคงไม่ได้เกิดมาดูโลกใบนี้”

ฉันพยึกพยักหน้าเห็นด้วย เพราะที่บ้านแห่งนี้ ท่ามกลางความรัก และ ความทุลักทุเลของคนทั้งสองให้ผ่านพ้นช่วงวิกฤตของชีวิต และธุรกิจที่ฝันไว้มานานได้ก่อร่างขึ้น ยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้น และฉันเชื่ออย่างสุดใจว่านี่แหละคือของขวัญที่สำคัญที่สุดที่ได้เกิดขึ้นกับชีวิตของคุณพ่อเจ และ คุณแม่ซี เพราะไม่ว่าใครที่ได้รู้จักกับคุณผู้ชายของอิฉัน ก็จะอดชื่นชมรักใคร่ไม่ได้ เพราะเธอเป็นคนจิตใจดี มีเมตตา ทั้งยังมีวินัย รักษาคำพูด เคารพผู้คนและมีมารยาทเป็นหนึ่ง เธอเป็นดั่งหัวแก้วหัวแหวนของคุณพ่อเจและคุณแม่ซี อย่างมิต้องสงสัย 

ใครจะรู้เล่า อาจจะเป็นของขวัญจากพระเจ้าแฝงมาในรูปแบบของความโชคร้าย ธุรกิจที่พังทะลายลง คือโอกาสอีกครั้งในการสร้างครอบครัวที่เคียงคู่ไปกับธุรกิจ 

เสียดายก็เพียงคุณพ่อเจนั้นมีโอกาสได้เลี้ยงดูคุณผู้ชายไม่นาน ด้วยว่าท่านนั้นอายุมากแล้วทั้งยังป่วยด้วยโรคปอดเนื่องด้วยสูบบุหรี่จัดเมื่อครั้งยังมีชีวิต 

เมื่อคุณผู้ชายเธออายุได้สิบเอ็ดปี คุณพ่อเจก็เสียชีวิตไปอย่างสงบในโรงพยาบาลโดยมีคุณแม่ซีเคียงข้าง ก่อนตายเธอได้พูดกับคุณแม่ซีว่า ท่านไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าจะมีผู้หญิงที่แสนดีอย่างคุณแม่ซีอยู่บนโลกใบนี้ 

นี่แหละคือชีวิตของคุณพ่อเจ ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอย่างสุดในทุกพื้นที่ ขอใช้พื้นที่นี่รำลึกถึงการมีอยู่ของท่าน 

พบกันครั้งหน้ากับตอนพิเศษ ชื่อ ไวน์รสดีล้ำค่า กับ ชายชราผู้ปลูกองุ่น  ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์เพื่อรออ่านเลยจ้า

Subscribe now

รัก 

ลิต้าเจน

จากตอนที่แล้ว เราได้บุก กรุไวน์เก่า ณ ห้องลับใต้ดิน ไปแล้ว ได้ลิ้มชิมรสไวน์เลิศรส และคงสงสัยมิใช่น้อยว่าไวน์เหล่านี้เป็นคนสะสมของผู้ใดกัน อิฉันขอรับเกรียติเป็นผู้แนะนำ คุณพ่อเจ แห่งตระกูลพีทีให้ทุกท่านได้รู้จัก 

แว๊ปแรกที่อิฉันได้ยลโฉมของคุณพ่อเจ อิฉันต้องบอกว่า นี่ถ้าอายุเราไม่ห่างกันจนเกินไป หรือ ถ้ากระจกทวิภพบังเอิญมีอยู่จริง อิฉันนี่จะชะแว๊ปข้ามกาลเวลาแอบเข้าไปทำความรู้จักคุณผู้ชายที่หล่อเหล่า ดูมีสไตล์ท่านนี้เสียจริง ๆ 

ท่ามกลางหลักฐานภาพถ่ายเก่า ๆ ของท่าน ฉันเหลือบไปเห็นกระดาษเหลือง ๆ เก่า ๆ เป็นข่าวสังคมที่ตัดออกมาจากหนังสือพิมพ์ เนื้อหาในข่าวบอกว่าคุณพ่อเจและครอบครัวจะร่วมรับประทานอาหารเรื่องในวันคริสมาสต์กับครอบครับ Goodrich

ถึงแม้จะไม่รู้จักใครซักคนในเนื้อข่าว แต่ก็ทำให้ฉันถึงกับฉงนและต้องเอ่ยปากถามคุณผู้ชายของฉันว่า พ่อเธอเขาเป็นใครกัน ทำไมหนังสือพิมพ์จิต้องลงข่าวว่าท่านจะไปทานข้าวที่ไหนด้วย

และนั่นจึงเป็นที่มาของการเล่าเรื่องอันชวนน่าติดตามเสียนี่กระไร

คุณพ่อเจ เติบโตขึ้นมาภายในบ้านเก่าหลังต้นเรื่องของ มินิซีรีส์ กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส ที่ที่อิฉันได้มาฝังตัวเป็นนังพจมาน ณ บ้านทรายทองเวอร์ชั่นยุโรปอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เอาหล่ะ เวิ่นเว้อ เข้าเรื่องกัน คุณพ่อเจนั้นเติบโตขึ้นมาด้วยการดูแลของคุณปู่คุณย่าตระกูลพีที พร้อมกับพี่น้องรวมกัน 5 คน 

ภาพคุณพ่อเจและพี่น้องทั้งห้า ดูซิ แววหล่อนั้นมีมาแต่วัยเด็กเลยก็ว่าได้

เห็นจะเป็นด้วยความเคร่งศาสนาและกฏระเนียบของรุ่นปู่ย่าเป็นเหตุ คุณพ่อเจถึงได้มุมานะทำงานเก็บสะสมเงินเพื่อที่จะได้ออกจากบ้านตระกูลพีทีไปให้เร็วที่สุด และ ไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

และเมื่อวัยย่างเข้ายี่สิบ ท่านได้นำเงินที่หามาได้ซื้อตั๋วเรือขาเดียว ขาเดียวนะพี่น้อง จากฝรั่งเศสไปยังประเทศอเมริกา เรียกว่าถ้าไม่ได้ดีจะไม่กลับมาเยือนฝรั่งเศสเลยเชียว เห็นภาพชายหนุ่มผู้เด็ดเดี่ยวแบบที่ฉันเห็นไหมทุกคน 

แหม ในยุคนั้นการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเล ไปยังดินแดนที่ไม่รู้จัก ทั้งยังพูดคนละภาษา ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ อย่างเช่นทุกวันนี้ ไม่มีกูเกิลแมพ ไม่มีกูเกิลแปลภาษา

ฉันนึกเห็นภาพแจ๊ค ดอร์สัน แห่งไททานิกกระโดดโลดเต้นดีใจที่จะได้ไปเหยียบแผ่นดินอเมริกาเป็นครั้งแรกยังไงยังงั้น ดีนะที่เรือของคุณพ่อเจไม่ล่ม มิเช่นนั้น ฉันคงไม่มีเรื่องมาเล่าให้ทุกคนฟัง 

ภาพแจ๊ค ดอร์สัน จาก หนังเรื่องไททานิค ขณะกำลังไปขึ้นเรือ คุณพ่อเจก็คงอารมณ์ราว ๆ นี้เลยว่าไหม

แล้วคุณพ่อเจของเราไปทำอะไรที่นั่น การเริ่มต้นนั้นไม่ได้สวยหรูดูดีเด่นอะไร ท่านเริ่มต้นจากการไปทำงานใช้แรงงานในไร่องุ่น เก็บหอมรอมริบ จนได้รถคันนี้มาขับเท่ ๆ คงจะต้องทำงานอย่างสาหัสเลยนะนั่น

จากอเมริกาท่านได้ลัดเลาะไปยังประเทศแคนาดา และที่แห่งนี้นี่เองที่ดอกผลแห่งความพยายามได้งอกเงย จากชายหนุ่มที่มาแต่ตัว พูดภาษาอังกฤษก็ไม่ได้ แต่ด้วยความสามารถและความกล้าได้กล้าเสีย ท่านได้ทำงานกับโรงเรียนสอนภาษาแห่งหนึ่งจนประสบการณ์โชกโชน และในเวลาต่อมาท่านได้ก่อตั้งโรงเรียนสอนภาษาของตัวเองชื่อว่า Language Power ที่เมือง Montreal ประเทศแคนาดา ซึ่งในเวลานั้นเต็มไปด้วยคนฝรั่งเศสที่ย้ายเข้ามา 

คิดดูซิ ตอนไปพูดภาษาอังกฤษยังไม่ได้ แต่ผันตัวมาเป็นเจ้าของโรงเรียนสอนภาษาเสียได้ 

ฉันเองก็มิเข้าใจหรอกว่าคุณพ่อเจนั้นประสบความสำเร็จขนาดไหน จนได้มาเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ของประเทศแคนาดา โรงเรียนสอนภาษา Language Power ถือเป็นโรงเรียนแรก ๆ เลยก็ว่าได้ที่ได้ริเริ่มการเรียนการสอนแบบมีภาพมีเสียงประกอบก็เลยกลายเป็นที่ฮือฮาของคนในยุคนั้น

ความสำเร็จก็มิได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้น คุณพ่อเจ นำโรงเรียนที่ประสบความสำเร็จกลับมาขยายที่ฝรั่งเศสอีกจะหาก

จำได้ไหมค่ะ ตอนไปด้วยตั๋วเรือเที่ยวเดียว ตอนกลับตั๋วไปใบนี้ค่ะ ที่นั่งชั้นหนึ่ง

เมนูอาหารสำหรับที่นั่งชั้นหนึ่งในเที่ยวบินจากนิวยอร์คสู่ปารีส เป็นหนึ่งในหลักฐานแสดงถึงความสำเร็จและรสนิยมของคุณพ่อเจได้ดี ถ้าพูดถึงการเดินทางด้วยเครื่องบินในทศวรรษที่ 21 นี้ ถือเป็นเรื่องธรรมดา ใคร ๆ ก็บินได้ ตั๋วเครื่องบินก็ไม่ได้แพงแบบจับต้องไม่ได้อีกต่อไป แต่หากย้อนไปในช่วงปี 19 แล้ว โอกาสการได้เดินทางด้วยเครื่องบิน แม้แต่ชั้นประหยัดก็สงวนไว้สำหรับผู้ที่ถือว่ามีอันจะกินเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการบินด้วยตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่งเลย คนแบบไหนกันนะที่จะยอมจ่ายตังค์จำนวนมากนี้ ก็คงแบบคุณพ่อเจนี่กระมัง

ธุรกิจการบินที่ดูคุ้นตาและเคยชินนั้น จริง ๆ แล้ว ก็เพิ่งเริ่มต้นหลังสงครามโลกคร้ังท่ี 1 นี้เอง หลังจากนายชาร์ล ลินด์เบิร์ก (Charles Lindberg) นักบินชาวอเมริกันได้ประสบความสาเร็จในการบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากนครนิวยอร์คไปนครปารีสโดยมิได้หยุดพักเป็นคร้ังแรกในปี ค.ศ. 1927 (พ.ศ. 2470) เก่งมากนะเออ อิฉันละสงสัยว่าเธอขับเครื่องบินยังไงไม่ง่วง แล้วกินยังไง เข้าห้องน้ำยังไง ปวดอึจะทำยังไง ให้เธอลองกลั้นฉี่บินจากนิวยอร์คถึงปารีสดูซิไหวเปล่า และยิ่งในยุคนั้นเครื่องบินมันไม่ได้ล้ำหน้าอย่างตอนนี้ ไฟล์ที่ว่ากินเวลาถึงสามสิบสามชั่วโมงครึ่งเลยทีเดียว เด็ดเดี่ยวมากนะนายชาร์ลนี่ ขอดูหน้าหน่อยซิ

นายแน่มาก อิฉันขอซูหกให้ในความกล้าหาญ ระยะทางไกลขนาดนั้น นักบินผู้ช่วยไม่มี เครื่องบินก็เล็กจิ๊ดนึง ตกก็ลงไปในทะเล เครื่องบิน ก็เครื่องบินเถอะได้กลายเป็นเรือดำน้ำเลยเจ้าคะ แต่ดำดิ่งไม่ผุดนะฮะ ความสำเร็จของคนหนึ่งคน ก่อให้เกิดความเป็นไปได้อย่างมากมาย และหากไม่มีความกล้าหาญของชายคนนี้ ก็จะไม่มีเครื่องบินพาณิชน์ที่เราเห็นกันอยู่ในปัจจุบัน และเป็นที่มาของโลกไร้พรมแดน น่าตื่นเต้นเนอะเธอเนอะ

กลับมาที่คุณพ่อเจกันต่อ คุณพ่อเจนั้นก็มีความหลงไหลในการเดินทาง โดยเฉพาะเจ้าเครื่องบินที่เหาะเหินกลางอากาศแบบนี้ได้ จึงมิน่าแปลกใจที่อิฉันจะได้ค้นพบของชำร่วยจากเที่ยวบินพิเศษเหล่านี้

ความคลั้งไคล้การบินนี้ส่งต่อมายังถึงรุ่นลูก ก็คือคุณผู้ชายของอิฉันนั่นเอง เธอเองก็ชอบสะสมประสบการณ์การบิน เป็นนักบินก็ไม่ใช่ เรียกว่าเธอนั้นชอบเอามาก ๆ การได้อยู่บนฟากฟ้าท่ามกลางดวงดาว บินถลาเหมือนนก เรียกว่า เวลาเธอจองตั๋วเครื่องบินนั้น เธอจะเลือกเที่ยวบินที่ยาวนานเป็นพิเศษ และ เวลาพักเครื่องแบบข้ามวันได้ยิ่งดี เชื่อไหมละเออ พวกเราเคยบินจากเกาหลีมาบาหลีด้วยสนนเวลาที่ 24 ชั่วโมง พ่อเจ้าพระคุณ เลือกเส้นทางซะอ้อมโลก หยุดพักแทบตากอากาศได้ ต่างจากคนทั่วไปที่อยากจะไปถึงเป้าหมายให้เร็วที่สุด หากจะบินจากฝรั่งเศสมาเมืองไทย เธอจะเลือกเที่ยวบินที่บินผ่านญี่ปุ่น หรือไม่งั้นแล้วก็แวะญี่ปุ่นก่อนซะเลยค่อยมาเมืองไทย ใช่ว่าเธออยากไปญี่ปุ่นหรอกนะ แต่เพราะเที่ยวบินที่ตรงมาเมืองไทยเลยนั้นจะไม่ได้บินผ่านเทือกเขาเอลล์ ซึ่งเป็นวิวที่เธอชอบมากที่สุด คิดดูซินะ คนอะไร ยอมบินยาว บินอ้อม ๆ หรือแม้แต่จ่ายแพงกว่า เพื่อไปเห็นวิวเหนือเมฆที่ปรารถนา อย่างนี้จะไม่เรียกว่าคลั้งไคล้ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร

มาดู พ่อลูกของสะสมไม่ต่างกัน แต่ที่เห็นแตกต่างชัดเจนก็เห็นจะเป็นการออกแบบในช่วงปี 19 นั้นดูน่ารัก น่าสะสม มีความเป็นศิลปิน และที่ดูจะเป็นความภาคภูมิใจก็คือบอลลูนนั่นเอง เพราะประเทศฝรั่งเศสนั้นเป็นเจ้าแรกของโลกที่สามารถนำวัตถุขึ้นไปลอยบนฟ้าได้ ที่มาของบอลลูนนั่นเอง ส่วนการออกแบบของปี 20 นั้น ดูจะเรียบง่ายออกแนวมินิมอล ใครชอบแนวไหนโหวตหน่อยเจ้าคะ ส่วนตัวอิฉันชอบของเก่าดูน่ารักกิ๊บเก๋ 

นอกจากจะค้นเจอหลักฐานการบินมากมาย ยังเจอคอลเล็คชั่นกระเป๋าเดินทางของคุณพ่อเจ คนสมัยก่อนเขาใช้กระเป๋าแบบนี้กันนะเออ 

หลังจากคุณพ่อเจกลับมาเยือนฝรั่งเศสบ้านเกิดเมืองนอน ท่านก็ได้นำเอาโรงเรียนสอนภาษามาขยายที่ฝรั่งเศส ถึงเวลาชาวฝรั่งเศสได้เซย์เฮลโหลกันบ้าง 

และที่แน่นอนที่สุดด้วยความสามารถและบ้างาน ท่านก็ทำให้โรงเรียนสอนภาษาประสบความสำเร็จติดตามสาขาที่แคนาดาไปเลยเจ้าคะ 

แต่อิฉันก็มิได้ล่วงรู้ว่าความสำเร็จนั้นไม่ใช่ขั้นธรรมดาเมื่ออิฉันได้ยลหนังสือพิมพ์ฉบับภาษาฝรั่งเศสเข้าให้

คนฝรั่งเศสนั้นเป็นพวกชาตินิยม เธอว่าคุณพ่อเจจะนำภาษามาสอนให้พวกคนฝรั่งเศสได้สำเร็จหรือไม่

รายชื่อบรรดาลูกค้าทำให้อิฉันต้องมองฝรั่งเศสเสียใหม่ พวกเขามีความรักเรียนอยู่นะ บรรดาลูกค้าที่มาเรียนที่โรงเรียนของคุณพ่อเจนั้น ต้องบอกว่าเป็นบรรดาบริษัทใหญ่โตทั้งนั้น รับรองว่าพวกเธอต้องรู้จักอย่างแน่นอน ไอ้ที่วง ๆ ไว้เป็นบริษัทใหญ่โตที่เรา ๆ ท่าน ๆ น่าจะรู้จักกันดี ว้าว น่าทึ่งเสียนี่กระไร 

ชายวัยกลางคนที่มาพร้อมความสำเร็จและเงินทองคนนี้ ใช้ชีวิตแบบหรูหราฟู่ฟ่า ภาพถ่ายตามงานสังคมต่าง ๆ รวมทั้งข้าวของที่สะสมไว้ซึ่งยังคงหลงเหลือร่องรอยความอู่ฟู่ในสมัยนั้นให้เห็น ห้องใต้หลังคาที่เต็มไปด้วยหีบห่อข้าวของมากมาย อิฉันและคุณผู้ชายค่อย ๆ ช่วยกันรื้อและทำรายการข้าวของ ซึ่งส่วนมากคือเครื่องแก้วคริสตัลอย่างดี ที่ทำให้อิฉันจิตนาการภาพตามถึงรสนิยมของผู้สะสม ไว้โอกาสหน้าเมื่อย้ายทุกอย่างเข้าบ้านใหม่ (ที่ก็กำลังมองหาอยู่) จะนำมาให้ได้ชมกันนะคะ ตอนนี้ยังอยู่ในฝรั่งเศส รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ไม่ปลอดภัย ตอนที่เพื่อน ๆ ได้อ่านนี้ เราได้จัดการย้ายทรัพทย์สินที่สำคัญต่อใจออกไปจนหมดแล้ว

ภาพถ่ายในวันแต่งงานที่ทั้งคู่คงไม่เคยจินตนาการถึงจุดจบ

ชีวิตคุณพ่อเจ ก็ใช่ว่าจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ นี่ละหนาชีวิต มีดีได้ก็มีร้ายด้วย ดั่งเหรียญย่อมมีสองด้านเสมอ ความสำเร็จในอาชีพก็แลกมาด้วยความล้มเหลวในชีวิตคู่ การแต่งงานครั้งแรกของคุณพ่อเจนั้น ล้มไม่เป็นท่า ถึงแม้จะมีภรรยาที่สวยระดับที่ว่าผ่านเวทีนางงามมาแล้ว รวมทั้งโซ่ทองคล้องใจถึงสองคน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวนั้นแน่นแฟ้นขึ้น จนสุดท้ายก็ถึงวาระที่ต้องแยกทางกันไป 

เป็นผู้หญิงที่สวยมีเสน่ห์เสียจริง ๆ ฉันยังเผลอจ้องมองอยู่เป็นนานสองนาน

ฉันเองนั้น มิได้รับรู้เรื่องราวของพวกท่านทั้งสอง มองเห็นเพียงร่องรอยของข้าวของบางส่วนที่ยังคงเก็บอยู่ลึกในห้องเก็บของใต้หลังคา ยังสัมผัสได้ถึงความเศร้าผ่านข้าวของสวยงามที่บ่งบอกถึงฐานะของผู้ครั้งเคยครอบครอง

คุณพ่อเจที่ไร้ครอบครัว ในเวลานี้มีเพียงสิ่งเดียวคืองานของท่าน แต่ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่มีวันเลิกลา เมื่ออายุล่วง ผมที่ดกดำเปลี่ยนเป็นสีขาว บริษัทกำลังรุ่งโรจน์ ขยายสาขาในฝรั่งเศสอย่างต่อเนื่อง แต่แล้วก็มีปัญหาก็เกิดขึ้น ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ หรือ ไม่แล้วก็ไว้ใจคนผิด คุณพ่อเจ ถูกเพื่อนร่วมหุ้นหักหลังและผลักใสให้ออกจากบริษัทที่ตัวเองเป็นผู้ก่อตั้ง อารมณ์ประมาณสตีฟ จ๊อบ แห่ง แอ๊ปเปิ้ลยังไงยังงั้น ผู้ชายที่ก่อร่างสร้างตัวมาจากไม่มีอะไร กลับคืนสู่ความไม่มีอะไรอีกครั้ง ส่วนเพื่อนร่วมหุ้นต้นเหตุแห่งความสูญเสียนี้ หนีไม่พ้นเคราะห์กรรม เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เสียชีวิตทันทีหลังจากฮุบบริษัทไปได้เพียงไม่กี่เดือน เป็นเหตุให้ โรงเรียนสอนภาษา Language Power ที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงกาลแตกดับด้วยขาดผู้บริหาร น่าเสียดายแท้ ๆ หากโรงเรียนสอนภาษา Language Power ยังอยู่คนฝรั่งเศสอาจจะพูดภาษาอังกฤษได้มากกว่านี้ 

แล้วทางคุณพ่อเจละเป็นอย่างไร ณ พื้นที่ว่างเปล่าของความไม่มีอะไรนี้เอง คือ จุดเริ่มต้นของความรัก บ่อยครั้งที่เรื่องดี ๆ มักจะตามมา เหมือนฟ้าหลังฝน เรื่องราวที่จะเล่าต่อจากตอนนี้จะ เชื่อว่าจะเป็นกำลังใจให้ทุกคนในวันที่ล้มให้ยังมีหวัง พบกันใหม่ตอนหน้า 

รัก

ลิต้าเจน

จากไปเพียงกายแต่ความรักไม่เคยตาย 

Today, Two years ago, my lover had seen his mom for the last time before she passed away. It was sad, and he was missing her greatly. 

วันนี้ เมื่อสองปีที่แล้ว เป็นครั้งสุดท้ายที่คุณผู้ชายของฉันได้เห็นแม่ที่รักของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ฉันรู้ว่าเธอนั้นทั้งเสียใจและยังคิดถึงแม่ของเธออย่างมาก

หลุมฝังศพของคุณพ่อคุณแม่ของคุณผู้ชาย Where his mom and dad rest in peace

Despite not knowing it was an important day for him, I actually didn’t know what day it was. Since I left my corporate world, I didn’t seem to care anymore, either Monday or Sunday. 

ฉันนั้นไม่รู้หรอกว่าวันนี้มีความสลักสำคัญอย่างไร อย่าว่าแต่วันอะไรฉันยังไม่รู้เลย เพราะตั้งแต่ไม่ได้ทำงานประจำ ไม่ว่าวันอาทิตย์หรือวันจันทร์ก็ไม่ได้มีความหมายแตกต่างกันแต่อย่างใด

I woke up like any other day. He greeted me with little cherries and rose from our garden. He is always a lovely romantic lover. I knew I am so lucky. 

ฉันตื่นขี้นมาในยามเช้าดั่งเช่นทุกวัน คุณผู้ชายเธอเก็บเชอรี่ประดับด้วยกุหลาบสีขาวมาฝาก เธอน่ารักและโรแมนติกอย่างนี้เสมอแหละ ฉันช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีเสียนี่กระไร

I went into the garden and picked up some roses decorated them in the vases. One for his mom and another one for my work desk, then I went to the kitchen preparing lunch. 

ฉันลงไปเดินเล่นในสวน ตัดกุหลาบมาปักแจกัน สำหรับคุณแม่ของคุณผู้ชายเธอ และ สำหรับโต๊ะทำงานของฉัน จากนั้นก็เข้าครัวไปเตรียมอาหารกลางวัน

“Picnic in the park would be nice.”

ทำปิกนิกในสวยน่าจะดี

I heard that little voice suggesting in my head. I took that and grabbed those without knowing what I did. I picked a nice spot with a cool shade in our park. 

เสียงเล็ก ๆ จากในหัวแนะนำ ฉันหยิบนั่น จับนี่ ทำไปโดยไม่ได้คิดวางแผนใด ๆ จากนั้นเลือกที่เหมาะ ๆ ใต้เงาร่มไม้ 

One last thing I thought, we need a guest. I went upstairs and took the most favorite monkey doll, my lover’s best friend. His name was Bambo.

แล้วจู่ ๆ ก็นึกขั้นมาได้ เราน่าจะมีแขกรับเชิญ ฉันขึ้นไปชั้นสองของบ้าน และนำเจ้าตุ๊กตาลิงสุดที่รักของคุณผู้ชายเธอมาร่วมปิกนิกกับเรา เจ้าลิงตัวนี้ชื่อว่าแบมโบ้

With intuition, I put everything together. Wow, it was so beautiful. 

ด้วยสัณชาตญาณ ทุกอย่างถูกจัดลงอย่างลงตัวสวยงาม

My lover came to see, and his eyes were welling with tears which I didn’t grab at first what could make him feel so emotional. 

คุณผู้ชายเมื่อเห็นเข้าถึงกับน้ำตาเอ่อ ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมเธอถึงได้ซึ้งขนาดนั้น

He went to a caller underground and picked one of the remarkable old wines we kept and opened it. We ate and drunk in the beautiful set up in the park. 

เธอลงไปห้องเก็บไวน์ใต้ดิน และ เลือกไวน์ขวดพิเศษมาเปิด พวกเราทานอาหารและดื่มไวน์กันในสวนที่ถูกจัดวางมาอย่างดี

He asked me. Why today? I said I didn’t know; I just feel like it. 

คุณผู้ชายเธอถามฉันว่า ทำไมถึงเลือกวันนี้ ฉันตอบ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันก็แค่รู้ว่าว่าน่าจะดี

Then he told me that today, two years ago, when he last saw his mom. On that day, she set up the picnic in the park as I did with Bambo, his old friend, little monkey.

คุณผู้ชายถึงได้เผยให้ฉันฟังว่า วันนี้ เมื่อสองปีที่แล้ว เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้ใช้เวลากับแม่ของเธอ และในวันนั้น แม่ของเธอได้จัดปิกนิกในสวนเหมือนดั่งเช่นที่ฉันได้ทำในวันนี้ แบมโบ้ก็เป็นส่วนหนึ่งของวันนั้นด้วย

Don’t you think? It was a coincidence, or his mom sent love to him from far but yet so near. I am glad I was part of it. 

พวกเพื่อน ๆ คิดว่า นี่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ หรือ คือความรักจากแม่ที่จากไปในที่ที่ ๆ ดูเสมือนว่าไกลแต่ใกล้ ฉันดีใจที่ฉันได้มีส่วนร่วมในนั้น

To everyone who grief, please remember love never die. It surrounded us and lead our way. Although eyes could not see, skin could not touch but our hearts could feel.

แด่ทุกคนที่กำลังคิดถึงคนที่จากไป โปรดจงรู้ไว้เถิด ความรักไม่เคยตาย ยังคงห้อมล้อมและนำทางเรา แม้ตาไม่สามารถมองเห็น กายไม่สามารถสัมผัส แต่หัวใจรับรู้ได้ด้วยความรู้สึก

Love 

Lita Jane

รวมทุกตอนใน มินิซีรีส์ "กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส"

ความเดิมตอนที่แล้วจากตอน ตระกูลพีที และ ความลับ ณ ห้องใต้ดิน หนึ่งในมินิซีรีส์ เรื่อง กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส

เราได้บุกไปถึงห้องหมักไวน์ของตระกูลพีที ได้อินไปกับบรรยากาศความขลังกร่นความน่ากลัว เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว ครานี้จะพาเพื่อน ๆ มาอินลิ้มรสกับไวน์เก่าเก็บในห้องลับใต้ดินกันบ้าง 

ห้องเก็บไวน์ใต้ดิน

ในห้องนี้มีไวน์สะสมอยู่เป็นจำนวนมาก ส่วนมากเป็นไวน์ในช่วงปี 1960-1975 สะสมโดยคุณพ่อของคุณผู้ชายของอิฉันเอง ท่านได้เชื้อสายและความมีรสนิยมในไวน์มาจากรุ่นคุณปู่คุณย่านั่นเอง ทั้งยังเคยทำงานในวงการไวน์อีกด้วย

ขึ้นชื่อว่าไวน์เก่าแค่นี้ก็ขลังแล้ว ตอบไม่ได้ด้วยเหตุผลกลใด ทันทีที่เปิดไวน์เก่าขึ้นมา บรรยากาศของค่ำคืนนั้นก็จะเต็มไปด้วยความพิเศษ อาจจะเพราะพลังงานบางอย่างที่อยู่ในนั้น ความใส่ใจของการผลิตรวมถึงความอดทนของการเก็บรักษา (อดทนที่จะไม่เอามาดื่มเสียก่อน) ไวน์เก่าบางขวดอาจไม่ได้ราคามูลค่าสูง แต่คุณค่าทางจิตใจนั้น ประเมินค่าไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อมอบเป็นของขวัญให้กับคนที่เรารัก

ความรู้สึกของการดื่มไวน์เก่าเหล่านี้ สำหรับฉันมันต่างจากการดื่มไวน์สังสรรค์กับเพื่อน ๆ ที่เราดื่มเพื่อแกล้มกับบทสนทนา แต่สำหรับไวน์เก่า ๆ สีอัมพัน เวลาดื่ม ชวนให้นิ่งคิด ดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ รำลึกไปถึงช่วงเวลาต่าง ๆ ของชีวิต เรียกว่ารินไวน์เก่าซักแก้ว แล้วจิบช้า ๆ ขออยู่คนเดียวในความเงียบและใคร่ครวญความหลังเพียงลำพัง อารมณ์นี้เลยก็ว่าได้ 

ความตื่นเต้นอีกอย่างที่ฉันชอบมาก คือ การได้เปิดไวน์เก่าซักขวดให้เพื่อนที่มาเยี่ยมได้ชิม มนต์เสน่ห์ของห้วงเวลา ดั่งกับสะกดทุกคนให้เพ่งจุดสนใจไปที่สิ่งเดียว ทุก ๆ ครั้ง ฉันจะต้องได้ยินวลีนี้ 

“This wine is older than me.” ไวน์ขวดนี้อายุมากกว่าฉันเสียอีก 

เป็นประโยคที่คาดการณ์ได้ ไม่ว่าจะเปิดขวดไหนกับใครก็ตาม ฉันเองก็พูดประโยคนี้เช่นกันเมื่อได้เห็นไวน์เก่าเป็นครั้งแรก ดีใจอายุยังน้อย แหม จะมีซักกี่ครั้งกันในชีวิตที่เราจะได้เห็นไวน์ที่มีอายุมากกว่าตัวเรา 

เอาเป็นว่าเพื่อน ๆ คงอยากจะชิมกันแล้ว ให้คุณผู้ชายเธอโชว์ขวดเด็ด ๆ จากไวน์เนอรี่ที่มีชื่อเสียงกัน แท่น แท้น

ไวน์ที่คุณผู้ชายหยิบออกมาให้ได้ยล

ด้วยความที่อิฉันเองก็ไม่ได้มีความรู้ที่จะมาวิเคราะห์ให้ทุกคนฟังว่าแต่ละขวดมันพิเศษอย่างไร องุ่นพันธุ์ไหนรสชาติเป็นยังไง แล้วปีที่ได้มานั่นเป็นปีที่อากาศเป็นอย่างไร แต่เพื่อให้เพื่อน ๆ ได้อรรถรสในการรับชม อิฉันอาศัยความเป็นนักคณิตศาสตร์เอาราคามาให้ยล และ ด้วยความที่อิฉันสนใจเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ และ การลงทุน เลยต้องเอามุมนี้มาให้วิเคราะ์กันเล่น ๆ ก่อนอื่นมาทายกันก่อนว่าขวดไหนน่าจะมีราคาสูงที่สุด ห้ามโกงนะ ใครตั้งใจทายขอให้ได้มีโอกาสชิมไวน์เก่าดี ๆ ซักขวด เพี้ยง

แหล่งที่มาของราคาอิฉันเอามาจากเว๊ปไซค์ wine-searcher.com เว๊ปอื่นก็อาจจะต่างกันไปนะคะ ตามใจผู้ขายและตามกำลังผู้ซื้อ

เอาหล่ะมาดูเฉลยกันใครทายอะไรกันไปบ้าง

แท่น แท้น ขวดที่แพงที่สุดก็คือขวดที่ 3 ค่ะ ซึ่งเป็นไวน์จากไวนารี่ที่มีนามว่า Chateau Margaux (อ่านว่า ชาโตว์ มากูร์ ไวน์อะไร พูดจาไม่สุภาพเลย) เป็นไวนารี่ที่อยู่ในภูมิภาคเบอร์โด (Bordeaux) แหล่งผลิตไวน์ที่มีชื่อเสียงของประเทศฝรั่งเศส โดยเฉพาะราว ๆ ปี 1960-70 ถือเป็นแหล่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในฝรั่งเศสเลยก็ว่าได้ อุตะ นอกจากจะมาจากประเทศที่เลื่องชื่อในการผลิตไวน์แล้ว ยังมาจากภูมิภาคที่ดังฝุด ๆ

ว่าแต่ภูมิภาคนี้เขามีกี่เจ้ากันที่ผลิตไวน์ เมื่อไม่รู้ต้องถามพี่กู๋ กูเกิลค่ะ

อุตะ จะเยอะไปไหน มีถึง 6000 ไวเนอรี่ ผลิตถึง 9000 ชนิดของไวน์ แล้วทำไมไวน์จากชาโตว์ มากูร์ (ขออภัยที่พูดจาไม่สุภาพ ภาษาฝรั่งเศสมันพาไป) มันถึงได้แพงหูดับตับไหม้ขนาดนี้ละ เพื่อดับอารมณ์สงสัย อิฉันจึงหันไปหาเพื่อนสาวชาวจีนผู้คว่ำหวอดในวงการไวน์ เพื่อนที่ชอบเอาของใหม่ ของแปลก ของอร่อยมาให้ลอง เธอผู้นั้นแหละค่ะ ดั่งกับนางฟ้ามาโปรด

ภาพหนึ่งในไวน์เทสติ้งที่นางนำมาให้อิฉันได้ทดลอง ไม่ได้มาแค่ไวน์นะเคอะ นางนำกับแกล้มมาด้วย อุ้ย ภาษาวงเหล้ามาก ที่นี่เขาเรียกหรู ๆ ว่า ไวน์ แพรริ่ง (wine pairing) คือการจับคู่อาหารที่เหมาะกับไวน์ต่าง ๆ ไวน์บางตัวรสเริ่ด แต่ถ้าจับคู่ผิดก็ดื่มเสียอารมณ์ได้นะเจ้าคะ ศิลปะขั้นสูงนี้ต้องอาศัยผู้ที่มีความเข้าใจความละเอียดอ่อนของไวน์ มีเพื่อนดี๊ดี อิฉันก็ฟินซิคะ กว่าจะทดลองหมดนั่น คิดสภาพ

มาต่อกันที่ชาโตว์ มากูร์กันค่ะ เพื่อนสาวผู้มากไปด้วยความรู้ เธอจึงได้อธิบายให้ฉันฟังว่าในโลกของไวน์นั้น ก็มีการจัดลำดับความเป็นเลิศศศศ (ลากเสียงยาว ๆ ประกอบค่ะ) คล้าย ๆ กับการประกวดนางงามจักรวาล บรรดานางงามไวน์ทั้งหลายก็จะผ่านการคัดเลือกเข้ารอบต่าง ๆ และ ไวน์ที่ดีที่สุดในแต่ละภูมิภาคจะถูกจัดเข้ากลุ่ม และกลุ่มที่ดีที่สุดนั้น เรียกว่า Grands Crus Classes (กรอง ครือ คลาสเซ่) ซึ่งได้มีการจัดลำดับในปี 1855 นี่แหละ ความเริศก็บังเกิดเพราะ Chateau Margaux (เย้ๆ น้องมากูร์) เป็นไวน์ที่ถูกจัดอันดับให้อยู่ในกลุ่มนี้ซิฮะ ปรบมือซิคร้าา รออะไร

ด้วยความสงสัยเราจึง Google เข้าไปดูว่านอกจาก น้องมากูร์ของอิฉัน ยังมีนางงามท่านใดที่ผ่านเข้ารอบกันบ้าง แท่นแท้น

โอ้ จอร์จ น้องมากูร์แน่มาก ในบรรดาสาวงามทั้ง 9000 จากผู้ส่งประกวดกว่า 6000 แห่ง ความงามเลิศ เหลือบรรเจิดสาดส่องมาที่สาวงามเพียงห้านางเท่านั้น และน้องมากูร์ของอิฉันก็คือหนึ่งในนั้น ตาเบิกโพลง ฉันว่าราคาค่าตัวนางออกจะต่ำไปเมื่อเทียบกับเวทีเจนจัดระดับโลกที่นางได้ผ่านมา

สายตาของอิฉันก็เหลือบไปเห็น Chateau Latour (ชาโตว์ ลาทัวร์) บรรทัดบนของน้องมากูร์ และ Chateau Mouton Rothschild (ชาโตว์ มูตง โรทชิลด์) บรรทัดล่างน้องมากูร์ โอ๊ะ โอ นั่นมันไวน์หมายเลข 4 และ 5 ของเรานี่นะ

โอ้จอร์จ เรามีถึงสามนางงามที่ผ่านสังเวียนใหญ่อยู่ในห้องไวน์นี้หรือนี่ ต้องเปลี่ยนชื่อห้องเก็บไวน์เป็นห้องเก็บตัวนางงาม สนนราคานางก็ไม่เบา หมื่นปลาย ๆ ถึง สองหมื่นนิด ๆ ดื่มไปอึกละพัน ตระลึงตึงตังไปกับความเวอร์วังยังไม่ทันได้หายใจหายคอ คุณผู้ชายเธอจึงหยิบนางงามรุ่นพี่มาให้ได้ยล

Chateau Latour (ชาโตว์ ลาทัวร์) ไซค์ยักษ์ ขนาด 3 ลิตร จากปี 1973 ทำเอาอิฉันถึงกับประหวัดว่าโต๊ะกระจกที่วางนี่มันจะแตกไหมฮะ

มาดูกันใกล้ เปิดทีต้องเชิญแขกมาทั้งหมู่บ้าน

ด้วยนิสัยนักคณิตศาสตร์ อิฉันต้องควานหาราคาค่าตัวของนางมาตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของอิฉัน แต่ไซค์นี้หายากจริง ๆ หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ได้ของใกล้เคียงมาที่ปี 2002 (มันใกล้กันตรงไหน) ราคาประมูลจบลงที่ €1,600 รวมภาษีและค่านายหน้า สิริรวม €1,964 เป็นเงินไทย 74,381 บาทโอ้พระเจ้าจอร์จเวอร์วังมาก ใครกันซื้อไปดื่มฟระนั่น

ถึงแม้จะไม่แน่ใจว่าพี่ลาทัวร์จัมโบ้นี้จากปี 1973 จะราคาเท่าไหร่ แต่ก็คงสามารถสรุปจากข้อมูลข้างเคียงได้ว่า ขวดนี้น่าจะเป็นขวดที่แพงที่สุด ข้าน้อยขอคารวะ ในความยิ่งเก่ายิ่งดี ยิ่งเก็บยิ่งแพง

อิฉันก็เพิ่งจะรู้ ว่าของสะสมพวกนี้ที่แต่ก่อนเคยมองว่าไร้สาระ ดื่มขวดสามร้อยหรือสามพันมันก็คือ ๆ กัน ข้าน้อยขออภัยในความรู้น้อย แต่ ปากไวช่างวิจารณ์

ขอขอบคุณแหล่งที่มา https://www.idealwine.com/fr/acheter-vin/B2103680-530-1-Double-magnum-Chateau-Latour-1er-Grand-Cru-Classe-2002-Rouge.jsp

แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น เรื่องรสนิยมความชอบก็ไม่ได้ขึ้นกับมาตรฐานโลก หรือ ราคาเสมอไป สำหรับฉัน ฉันชอบไวน์ใหม่เสียมากกว่า ราคาสิบยี่สิบยูโรก็เริศแล้ว แต่หากจะให้เลือกจากนางงามทั้งแปดด้านบน ฉันชอบขวดที่สองที่สุด Chateau Gruaud-Larose (ชาโตว์ กรูโอ ราโฮส) ขอเรียกว่า ราโฮส ละกัน

ขนาดว่าไม่ค่อยจะรู้เรื่องไวน์ ก็ต้องบอกว่าขวดนี้มีกลิ่นและรสชาติที่ตรึงใจเอาเสียมาก ๆ ขนาดว่าเปิดคู่กับไวน์ใน Grands Crus Classes อย่าง น้องหนูโรทชิลด์(Chateau Mouton Rothschild) ไวน์หมายเลข 5 ให้กับแขกคนสำคัญที่มาเยือน ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คุณลาโฮส (Chateau Gruaud-Larose) นี้รสชาติดีแซงพี่ใหญ่ใน Grands Crus Classes ไปอย่างขาดลอย

แต่ที่เห็นจะได้ใจอิฉันที่สุด ก็คือขวดนี้ “แชมเปญ" (Champagne) ภาษาฝรั่งเศสเขาเรียกว่า “ชองปาญ" ไวน์มีฟอง ณ แคว้น “ชองปาญ" เป็นแหล่งเพาะปลูกองุ่นตอนเหนือสุดของฝรั่งเศส

ที่มาที่ ได้จากเพื่อนสาวชาวจีนเล่าให้ฟัง ประกอบกับความอยากรู้เลยหาอ่านตามเน็ตได้ความว่าในช่วงปี 1676 พระในนิกายเบเนดิกทีน ได้เป็นผู้คิดค้นและทดลองหมักไวน์มีฟองนี้ โดยการเติมน้ำอ้อยลงไปในไวน์ขาวที่ผ่านการหมักมาเรียบร้อยแล้ว เรียกว่าพร้อมดื่ม และบรรจุลงขวดให้เกิดการหมักรอบที่สอง และกลายเป็นฟองที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เมื่อพระท่านลองดื่มเครื่องดื่มฟองฟูนี้ ก็ถึงกับต้องตะโกนออกมาว่า 

"Come quickly, I am tasting the stars!” มาเร็ว ฉันกำลังลิ้มชิมดาว

และในเวลาต่อมาก็กลายมาเป็นที่มา ของแชมเปญยี่ห้อแรกของโลก Moët & Chandon

แค่ฟังเขาเล่าก็ตื่นเต้นตาม มิต้องแปลกใจที่แชมเปญ หรือ ชองปาญ ที่หมักโดยพระโดยเจ้านี่ (แปลกจริงแหะ ทำไมพระเขาหมักไวน์ด้วย) กลายมาเป็นน้ำมนต์สะกดคนทั้งโลก น้ำสีทอง และ นวลฟองละเอียดนี้ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย และ ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุขและความมั่งมี พระเจ้าอวยพรโดยแท้หน่อ

Moët & Chandon รุ่นวินเทจ ไซค์จัมโบ้ 1.5 ลิตร ฉลากนี้ไม่มีผลิตอีกแล้ว จากปี 1971 แชมเปญอายุกว่า ห้าสิบปีนี้ยังคงมนต์คลังของวันวาน และ ฟองนุ่มละมุมไม่เปลี่ยนแปลง

ของหายากแบบนี้ ดื่มหรือขายดีเจ้าคะ ภาพต่อไปคงอธิบายได้ดี

ภาพคุณผู้ชายเธอ ดื่มแชมเปญเพื่อระลึกถึงบุคคลที่เธอรักอันเป็นเจ้าของแชมเปญขวดนี้ ที่ได้ลาจากโลกนี้ไปแล้ว คุณพ่อคุณแม่ของเธอนั่นเอง

พวกเราเปิดไวน์เก่า ๆ เหล่านี้ดื่มแทบทุกวัน (อย่าเพิ่งหมั่นใส้กันนะ) ทำไมน่ะหรือ ก็เพื่อเฉลิมฉลองการมีชีวิตอยู่ และเพื่อรำลึกถึงคุณพ่อคุณแม่ตระกูลพีทีที่ได้สะสมไวน์เหล่านี้เอาไว้ พวกท่านจะดื่มไวน์ซักขวดก็เมื่อมีโอกาสพิเศษมาถึง จนมาวันนี้พวกท่านไม่มีชีวิตอยู่กันแล้ว และไม่มีโอกาสได้เชยชมสิ่งที่พวกเขาเพียรเก็บสะสมมา มันทำให้เรานึกสะท้อนใจถึงอะไรแน่ คือสิ่งสำคัญที่แท้ของชีวิตมนุษย์ เรามักชอบเก็บสิ่งดี ๆ หรือสิ่งที่อยากทำไว้ในวันหน้า โดย หาได้รู้ไม่ว่าวันพรุ่งนี้อาจจะไม่มี ฉันเองก็เป็นพวกช่างเก็บ เอาไว้โอกาสพิเศษบ้าง เอาไว้ เอาไว้ จนหลาย ๆ ครั้ง ไอ้ที่เก็บ ๆ ไว้มันก็หมดอายุบ้าง พังบ้าง

ความตายของคนใกล้ชิดที่รักยิ่ง ทำให้พวกเราตระหนักได้ว่า ชีวิตมีสำหรับใช้ในวันนี้ ฉลองการมีชีวิตในทุก ๆ วัน เงินทองถ้ายังไม่ตายก็หาใหม่ได้ ชีวิตนี้สั้นนัก เราควรสั่งสมความดี และได้ทำหรือมีประสบการณ์ที่ใฝ่ฝัน ก่อนความตายจะมาเยือน

นอกจากไวน์ที่พวกเราเปิดดื่มในแต่ละวัน บรรดาจานชามรามไหเครื่องแก้วที่เก็บไว้เฉพาะโอกาสพิเศษ ได้ถูกนำออกมาใช้ เสมือนว่าทุกวันคือการฉลองการมีชีวิตอยู่ และถ้าวันไหนพวกเธอมาเยี่ยมพวกเรา ฉันจะเปิดไวน์ขวดพิเศษเหล่านี้มาฉลองการมาเยือนของเธอนะ 

ดื่มแชมเปญกับเพื่อน ๆ ในวันครบรอบการจากไปครบ 49 วัน ของคุณแม่แห่งครอบครัวพีที

เขียน ๆ ไป ฉันก็อินน้ำตาเอ่อซะงั้น หวังว่าเพื่อน ๆ คงได้รับความรู้ และ ความสนุกสนานไปไม่มากก็น้อย ในตอนหน้าอิฉันจะใช้โอกาสนี้แนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักกับชายผู้มากด้วยรสนิยมอันเป็นต้นตอแห่งของสะสมในห้องไวน์นี้ ในตอน คุณพ่อเจ แห่งตระกูลพีที

หล่อเนอะว่าไหม คนอะไร ดูดีมีสไตล์มาก นึกว่าพระเอกหนังรุ่นเก่าเสียอีก อยากรู้เรื่องราวของคุณพ่อเจ ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์รอรับชมกันได้เลยฮะ

Subscribe now

สำหรับวันนี้ สวัสดีค่ะ

รักเช่นเดิม

ก่อนอื่นอิฉันต้องบอกว่ารู้สึกเป็นเกรียติ์อย่างมาก ที่ได้เป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านี้ เนื้อหาที่จะถ่ายทอดก็ไม่ได้คิดเตรียมการใด ๆ เอาว่า จับตรงไหนได้มาเล่าก็เล่าจากตรงนั้นเลยนะเจ้าคะ โดยอิฉันจะไม่กล่าวถึงชื่อเสียงเรียงนามของผู้ที่อิฉันจะนำมาเล่า เพื่อคงความเป็นส่วนตัวของท่านทั้งหลาย

เรื่องราวทั้งหมดมาจากการถ่ายทอดจากความทรงจำของคุณผู้ชายของอิฉัน ซึ่งเธอได้รับการถ่ายทอดมาจากคุณพ่อคุณแม่ของเธออีกที เป็นที่น่าเสียดายที่ท่านทั้งสองได้เสียชีวิตไปแล้ว มิเช่นนั้น อิฉันคงได้รู้เรื่องราวอีกมากมายที่ซ่อนอยู่ในบ้านหลังนี้ แหม ทำยังกับตัวเองจะฟังภาษาฝรั่งเศสเขาออกอย่างนั้น ฮึ แต่อย่างไรเสีย ก็อยากให้พวกเราได้รำลึกถึงการเคยมีอยู่ของพวกท่าน และเป็นที่มาของเรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ ขอให้ท่านไปสู่สุขติ อยู่กับเทวดานางฟ้าบนสวรรค์

นอกจากการได้รับฟังจากการบอกเล่าแล้ว เนื้อหาบางส่วนได้มาจากหลักฐานที่พบในบ้าน ประกอบการวินิจวิเคราะห์และคาดเอาของเราทั้งสอง ผิดถูกก็ไม่มีใครยืนยันให้ เอาว่าอ่านและรับชมเพื่อความบันเทิงเป็นหลักละกัน ณ เจ้าคะ เอาหล่ะมาเริ่มกันเลย

เรื่องแรกที่อยากจะพูดถึงก็คือ เรื่องราวของตระกูลพีที ตามซิกเนเจอร์ที่ยังคงเป็นสัญลักษณ์ที่รั่วบ้านนี้ 

ตระกูลพีทีรุ่นแรกที่อาศัยที่บ้านหลังนี้ ตามที่คุณผู้ชายและอิฉันเข้าใจกัน ก็คือ คุณปู่และคุณย่าของคุณผู้ชายของอิฉันนั่นเอง จริง ๆ เธอเองก็ไม่ได้แน่ใจร้อยเปอร์เซนต์ว่า อาจจะเป็นคุณทวดหรือไม่ที่สร้างบ้านหลังนี้ เนื่องด้วยไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่อ้างถึง ประกอบกับในช่วงเวลานั้น ก็คงจะยังไม่มีภาพถ่าย เอาเป็นว่าอย่างน้อย ๆ บ้านหลังนี้ก็น่าจะถูกสร้างขึ้นไม่ต่ำกว่าราว ๆ ปลายปี 18 ไม่เกินต้นปี 19 อย่างแน่นอน อาจจะก่อนหน้านั้น ร่วมเวลามาถึง ณ ปัจจุบันก็ปี 2021 ก็กว่าร้อยปีที่แล้ว ถึง 140 ปีก็เป็นได้ หูย เก่าจริง ๆ  

ภาพถ่ายของตระกูลพีทีในยุคนั้น ใครเป็นใครบ้างฉันก็ยังงง ๆ ที่เห็นเด่นชัดเห็นจะเป็นคุณพ่อของคุณผู้ชายอิฉัน ที่ดูจะเท่ก๋ากั๋นตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น เรื่องราวของท่านก็สุดจะชวนทึ่ง ซึ่งจะเล่าในลำดับถัดไป

บ้านหลังนี้อยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ รวม ๆ กันแล้วก็แค่สามร้อยกว่าคนเท่านั้นเอง เล็กจริง ๆ นะเออ ลองคิดดูซิว่าอิฉันจะว้าเหว่ เปล่าเปลี่ยวใจแค่ไหน 

เท่าที่ฉันสังเกตุ บ้านของตระกูลพีทีนี้ ถึงแม่ไม่ได้ใหญ่มหึมา แต่ก็ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านนี้ ถ้าไม่นับบ้านใหม่ ๆ ที่เพิ่งสร้างไม่นาน ฉันจึงได้เอ่ยถามคุณผู้ชาย ว่าคุณปู่คุณย่าเธอนั้น เขาเป็นใครกัน จึงได้ความว่า

ภาพปู่ย่าในสมัยนั้นถ่ายที่บ้านหลังต้นเรื่อง คนสมัยก่อนนี่เขาแต่งตัวเป็นทางการมากเลยก็ว่าได้นะ

ในสมัยก่อนนั้นพวกท่านผลิตไวน์ จริง ๆ ก็ไม่น่าแปลกใจเพราะแถวนี้ ซ้ายขวาหน้าหลังเป็นไร่องุ่นทั้งสิ้น

ภาพไร่องุ่นหน้าบ้านจ้า ตื่นมาตอนเช้าก็วิวอย่างนี้เลย ฟินมาก

ภายในบ้านเองก็ยังคงร่องรอยของอารยธรรมของการผลิตไวน์ วันนี้อิฉันจะนำทัพพาพวกเราเข้าสำรวจห้องใต้ดินสำหรับหมักไวน์กัน ตามมาเลยจ๊ะ

ภายในห้องอากาศเย็น ๆ และมืดมาก เพราะไฟเสียจ๊ะ บรรยากาศความเก่าและความผุพังของถังโอ๊ค แอบน่ากลัวนิด ๆ ตอนถ่ายภาพแอบใจคอไม่ดี นึกถึงหนังเรื่อง ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ ขึ้นมาซะงั้น แบบว่า ไม่กล้าดูรูปเลย ใครเห็นอะไรในรูป ไม่ต้องทักนะ ขอร้อง

เธอว่ามันจะมีประตูลับซ่อนอยู่ที่ไหนซักแห่ง เปิดออกมาพาไปเจอห้องมหาสมบัติอะไรแบบนี้ไหม แหม ฉันนี่ก็ฝันไปเรื่อย แต่มันก็ไม่แน่นะ เห็นทีต้องสำรวจละเอียดอีกที

การผลิตไวน์นั้นเสมือนเป็นรากเง่าของชาวฝรั่งเศสเลยก็ว่าได้ ที่ว่าคนไทยปลูกข้าว ฝรั่งเศสก็ปลูกองุ่นทำไวน์นี่แหละจ๊ะ สมัยก่อนการหมักไวน์จะทำกันในถังไม้โอ๊คแบบนี้ มายุคสมัยนี้มีเทคโนโลยีมากขึ้น เพื่อนบ้านที่น่ารักของเราครอบครัวหนึ่ง ทำไวน์เป็นแพชชั่น คือ รักไวน์เอามาก ๆ ได้เคยพาฉันชมว่าถังหมักไวน์ของเขา ไม่ใช่ไม้โอ๊คนะจ๊ะ เป็นถังอลูมิเนียมขนาดใหญ่ บ้างก็ใช้ถังซีเมนต์

การได้มาเห็นบรรยากาศการทำไวน์แบบดั้งเดิมนี่ ต้องขอบอกว่าชวนให้ขนลุก อิฉันนี่แอบสงสัยจริง ๆ ว่า ถังโอ๊คเหล่านี้อยู่ในห้องนี้มานานเพียงใด ถามคุณผู้ชายเธอ เธอเองก็ไม่สามารถอธิบายได้เช่นกัน แต่ที่แน่ ๆ อยู่มาก่อนรุ่นพ่อรุ่นแม่เรา

ช่วงแรก ๆ ที่พวกเราเข้ามาอยู่ พวกเราได้รื้อเจอเอกสารเก่า ๆ จนเจอใบประกาศรางวัลการทำไวน์ดีเด่นที่ได้มอบให้กับคุณปู่คุณย่าในยุคนั้น เสียดายที่ตอนนี้หาไม่เจอเสียแล้วว่าเก็บไว้ตรงไหน ไม่งั้นจะได้นำมาให้ชม

นอกจากรุ่นปู่ย่าจะทำไวน์แล้ว ยังมีส่วนร่วมอย่างมากกับกิจกรรมของโบสถ์ชุมชน เรียกว่า เป็นผู้นั่งแถวหน้าของโบสถ์ในหมู่บ้านก็ว่าได้

ภาพโบสถ์เล็ก ๆ ในหมู่บ้าน มีเสน่ห์และมนต์ขลังอย่างมาก

และด้วยเหตุนี้กระมัง ครอบครัวที่เคร่งครัดในศาสนา และ กฏระเบียบปฏิบัติของชาวคริสเตียน จึงเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่ผลักดันให้คุณพ่อของคุณผู้ชายอิฉัน มีแรงปรารถนาที่จะออกจากบ้านตระกูลพีทีนี้ไปให้เร็วที่สุด และไกลที่สุดเมื่อท่านมีโอกาส ซึ่งเรื่องราวนี้จะได้นำมาเล่าต่อให้กันฟังอย่างแน่นอน

และที่เหมือนจะดูเก่าคร่ำครึแต่เป็นไฮท์ไลท์ของบ้านหลังนี้เลยก็ว่าได้ ก็คือ ห้องสะสมไวน์ ความพิเศษนี้ไม่ได้อยู่ที่ห้องนะอย่าเข้าใจผิด แต่อยู่ที่ไวน์จ๊ะ 

ใครที่เป็นคอไวน์ หรือ ชอบมนต์เสน่ห์ของศิลปะของการดื่ม หรือแม้แต่ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับไวน์เลยก็ตาม จะได้มาร่วมหลงมนต์เสน่ห์ไปพร้อม ๆ กัน แต่ขอต่อในตอนหน้า

ทิ้งท้ายด้วยภาพไวน์ที่คัดสรรมารีวิวในตอนหน้า เพื่อน ๆ คิดว่าขวดไหนราคาสูงที่สุด

ใครยังไม่ได้ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์ เชิญเลยจ๊ะ เดี๋ยวอิฉันจะส่งไวน์ เอ้ย เรื่องราวของไวน์ไปให้ที่อีเมลล์ในตอนหน้านะจ๊ะ แล้วพบกันในตอน ไวน์เก่า ณ ห้องลับใต้ดิน

Subscribe now

รัก

ลิต้าเจน

ภาพถ่ายหน้าบ้านกุหลาบกำลังบานสะพรั่งโรแมนติกเนอะว่ามะ

รวมทุกตอนใน มินิซีรีส์ "กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส"

ตระกูลพีที และ ความลับ ณ ห้องใต้ดิน

ไวน์เก่า ณ ห้องลับใต้ดิน

คุณพ่อเจ กับ การเดินทางของชีวิต

คุณพ่อเจ ผู้ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

ร่องรอยที่เหลือแห่ง ตระกูล Falloux

ไวน์รสดีล้ำค่า กับ ชายชราผู้ปลูกองุ่น

ดั่งกับนิยายน้ำเน่าก็ไม่ปาน ไม่คิดไม่ฝันว่าอิฉัน สตรีไทยหัวดำ ๆ จะได้มีโอกาสมาอยู่ มีประสบการณ์ได้เรียนรู้วัฒนธรรมของพวกฝรั่งมังค่าชาวยุโรป ณ ประเทศ ฝรั่งเศสนี้

จะว่าไปแล้ว ตอนเด็ก ๆ ช่วงนมเพิ่งจะตั้งเต้าได้ไม่นาน ได้มีผู้ล่วงรู้อนาคตแอบแง้มชะตาชีวิตให้อิฉันได้แพลม ๆ ดู แต่ในตอนนั้นอิฉันไม่เชื่อหรอกค่ะ แม่หมอ คนหนึ่ง เธอทักฉันว่า ฉันจะได้มีสามีเป็นชาวต่างชาติ ฉันนี่ตาเหลือกคิ้วขมวด คิดในใจ จะบ้าหรือ นั่นมิใช่รสนิยม ฉันชอบขาวตี๋แนวเกาหลีดูแล้วน่าเกาเหลา แถมในเวลานั้นภาษาปะกิตฉันนี่ไม่กระดิกเลยก็ว่าได้ ตอนนี้หรือ พูดปลอตามระดับดีกรีแอลกอฮอร์ เอิ๊ก ๆ 

แต่ใครจะรู้ได้ ว่าแม่หมอนั่นแม่นเสียยิ่งกะไร เพราะในเวลานี้ ฉันนั้นได้กลายมาเป็นมาดามแห่งเมืองน้ำหอมเสียให้แล้ว เสียดายที่ฉันจำไม่ได้ว่าแม่หมอที่ว่าเป็นใคร ไม่งั้นคงได้กลับไปหาสอบถามเลขเด็ดและให้เธอช่วยแถลงไขอนาคตว่าจะรุ่งร่วงอย่างไรต่อไป

แต่ฉันเชื่อจริง ๆ ว่าทุกคนเองก็น่าจะมีญาณสังหรณ์เกี่ยวกับชะตาชีวิตตัวเองอยู่บ้าง เธอว่าไหม ฉันน่ะ ชอบฝันว่าวันหนึ่งจะได้อยู่ในปราสาทโบราณสไตล์ยุโรป ไม่รู้ว่าดูการ์ตูนดีสนีย์เยอะไปหรือเปล่า ไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่าในที่สุด โอกาสนั้นจะมา

วันหนึ่งคุณผู้ชายของอิฉันได้รับมรดกเป็นบ้านอายุร่วมหนึ่งร้อยปีชานเมืองทางตะวันตกของฝรั่งเศส วินาทีที่ฉันได้เห็นบ้านหลังนี้ ฉันนึกย้อนไปถึงความฝันและภาพวาดในจินตนาการในอดีต แอบขนลุกขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้ เรื่องอย่างนี้มันเกิดขึ้นกับฉันจริง ๆ หรือนี่ ความรู้สึกยังกับพจมานแห่งบ้านทรายทองเวอร์ชั่นยุโรป ยังไงยังงั้น 

บอกแล้วว่าบ้านหลังน้อย ที่เหลือสวนล้วน ๆ

แหม แต่อย่าเพิ่งคิดไปไกล ว่าฉันนั้นกลายเป็นหนูตกถังข้าวสารเข้าให้ บ้านที่พวกเราได้รับนั้น ก็มิใช่ว่าใหญ่โตมโหรทึกเป็นปราสาทหรอก หากแต่มันมีรูปทรงสไตล์ยุโรป และ มนต์เสน่ห์ของความเก่า ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่า การได้มาอยู่ที่บ้านหลังนี้เป็นการมาอยู่เพียงชั่วคราวก่อนที่พวกเราจะทำการขายและส่งต่อให้เจ้าของคนต่อไป และย้ายไปอยู่ประเทศอันโดร่า อยากรู้ว่าทำไม และอันโดร่ามันคือที่ไหนกัน อ่านได้เพิ่มเติมจากซีรีส์ ท่องไปในอันโดร่า ได้เลยนะจ๊ะ 

เอาว่าถึงแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ อิฉันก็อดไม่ได้ที่จะเผลออุปโลกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงน้อย ๆ เข้าให้ ตอนนั้นยังมิทันรู้ตัวว่า เจ้าหญิงที่ว่า นามว่านางซินเดอเรลล่า เช้า บ่าย สาย เย็น อยู่แต่ในครัว ว่างจากครัวต้องไปเก็บข้าวของที่สะสมไว้ในห้องใต้หลังคา หรือ ไม่แล้วก็ไปเก็บผลไม้อย่างกับคนสวน เออ เอากับเขาซิ

สภาพตอนตอนเข้ามาอยู่เป็นนางซินเวอร์ชั่นนี้จ๊ะ Image by Prawny from Pixabay

ประกอบกับฉันได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ช่วงฝรั่งเศสล๊อกดาวน์ ต้านภัยโควิด จึงมีชะตาชีวิตคล้าย ๆ กับเจ้าหญิงราพันเซล ที่อาศัยอยู่ในหอคอยมิได้ออกไปไหน โอ้หนา นี่แหละชีวิตเจ้าหญิงสไตล์ฉัน มิมีให้น่าหมั่นใส้แต่อย่างใด 

อารมณ์ราพันเซลติดล๊อกดาวน์ Image by Emily_WillsPhotography from Pixabay

แต่ก็นั่นแหละ ภายในรั้วบ้านอายุกว่าร้อยปีนี้ ก็มีข้าวของที่แฝงไปด้วยเรื่องราวที่ทำให้ผู้หญิงเอเชียที่กินข้าวเป็นอาหารหลัก ได้ตื่นตาตื่นใจ อาจจะเป็นเพียงข้าวของและเรื่องราวธรรมดาของชาวยุโรป แต่สำหรับอิฉันก็ละม้ายคล้ายว่าได้ทอง สนุกสนาน ระรานตาไปกับความแปลกแตกต่างทางวัฒธรรม อย่างจะตะโกนบอกโลกว่า อะไรแบบนี้เธอเคยเห็นไหม 

แต่โดนคุณผู้ชาย ท่านชายใหญ่ห้ามปรามมิให้ป่าวประกาศบอกโลก ด้วยเธอเกรงกลัวมิชฉาชีพจะรู้พิกัดมาดักชิงทรัพย์เอาได้ แต่อิฉันว่าเธอกลัวสัมพากรเสียมากกว่า จะวกกลับมาปล้น เอ้ย หมายถึงเก็บภาษีเพิ่มเติม 

อิฉันนี่คันมาก คันไม้คันมือคันปาก อดทนรออีกนิดนะ ตอนนี้ได้รับอนุมัติไฟเขียวจากชายใหญ่ให้หญิงพจเอาความในมาเผยได้แล้ว แล้วอิฉันจะเอาอะไรสวย ๆ แปลก ๆ มาแบ่งกันชม ตอนนี้ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์ จองที่นั่งเตรียมรับชมได้เลยจ้า

Subscribe now