ลิต้าไม่ได้เขียนมาหาเป็นเวลานาน คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า มีใครแอบสงสัยว่าลิต้าเป็นยังไงบ้าง ยังเขียนนิยายอยู่ไหม ตอบเลยว่าไม่มีวันไหนที่ไม่นึกถึงการเขียน และ ยังเขียนอยู่ในทุก ๆ วัน แต่ที่เพื่อน ๆ ไม่ได้ยินข่าวคร่าวจากลิต้า เป็นเพราะลิต้ากำลังโฟกัสงานเขียนภาษาอังกฤษ ที่เป็นความตั้งใจเดิมแต่ต้น 

เพื่อนหลาย ๆ คนอาจจะรู้จักลิต้าผ่านนิยาย หลงทางรัก นครมายา หรือ บางคนอาจจะรู้จักลิต้าผ่านดราม่าในกลุ่มแม่บ้านในเฟสบุ๊กกลุ่มหนึ่ง

เหตุการณ์นั้นเคยเป็นเหตุการณ์ที่ลิต้าเคยคิดเสียใจที่มันเกิดขึ้น แต่ในวันนี้ลิต้ารู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้งสุดกำลังใจ เพราะถ้าไม่มีเหตุการณ์ในวันนั้น จะไม่มีบล๊อกโพสนี้ จะไม่มีเรื่องราวที่ลิต้าได้ถ่ายทอดนิยายอิงเรื่องจริง หลงทางรัก นครมายา การได้เขียนนิยายเรื่องนี้ทำให้ลิต้าได้รู้จักเพื่อน ๆ ที่เป็นกำลังใจให้ลิต้าในวันนั้น และที่สำคัญทำให้ลิต้าค้นพบว่าถ้าลิต้าตั้งใจทำอะไรซักอย่าง ก็สามารถทำได้ การได้เขียนเรื่องราวให้เพื่อน ๆ ได้อ่าน และ การได้เขียนมันจนจบสร้างความมั่นใจว่า ลิต้าสามารถทำเป้าหมายใหญ่ในใจที่ลิต้ามีตั้งแต่วันที่ค้นพบความรักในการเขียน

และลิต้าก็อยากจะบอกเพื่อน ๆ ว่า วัน ๆ นั้นได้มาถึงแล้ว ลิต้าได้ซุ่มเขียนบล๊อกโพสเป็นภาษาอังกฤษอยู่ระยะหนึ่ง รวมถึงบทความต่าง ๆ ใน Medium และได้ผ่านประสบการณ์อีกมากมาย ที่ทำให้ลิต้าก้าวผ่านความกลัว จนวันนี้ลิต้าพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นนิยายเรื่องใหม่ นิยายเรื่องนี้ลิต้าเขียนเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อน ๆ ไม่ต้องแปลกใจที่จากนี้ไปทุกคนจะได้รับบทความจากลิต้าเป็นภาษาอังกฤษนะคะ ภาษาไทยจะมีตามมาไหม ยังตอบไม่ได้ ระหว่างนี้ถือว่าเพื่อน ๆ ได้ฝึกภาษาอังกฤษไปในตัว หรือ ใครจะอ่านผ่าน google translate ก็ตามแต่เพื่อน ๆ จะชอบใจ เรื่องราวเกี่ยวกับอะไรนั้น ลิต้าจะเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังอีกทีในจดหมายฉบับถัดไปนะคะ รับรองว่าเข้มข้น เดือดพล่านแน่นอน 

สำหรับคนที่ยังไม่ได้เป็นสมาชิกจดหมายข่าวภาษาอังกฤษ สามารถลงทะเบียนได้ง่าย ๆ ด้วยอีเมลล์เลยค่ะ แล้วเจอกันในจดหมายฉบับหน้านะคะ

Lalita Janette, The Author of The Heart Healing Novel

A monthly fresh-baked novel based on a true story and more from Author Lalita Janette. A mental breakdown led Lalita into the Psychedelic world to meet with her inner darkest secret. Will she be able to get out of the illusion? Subscribe and read now!

สำหรับวันนี้แวะมาส่งเสียง ขอความรัก และหวังว่าเพื่อน ๆ ยังไม่ลืมลิต้านะคะ

รัก และ คิดถึงทุกคนเสมอ

ลิต้าเจน

เริ่มจาก การฉลองปีใหม่ 2020 อย่างมีสไตล์ในโรงแรมหรู มองออกไปเห็นท่าเรือซิดนีย์ ชนแก้วแชมเปญ ตอนพลุฉลองปีใหม่ลอยขึ้นประดับทั่วท้องฟ้า ประกาศว่าปีใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ฉัน และ คู่หมั้นของฉัน คุณชาลี พวกเรามอบจุมพิตให้แก่กันอย่างหวานซึ้ง พร้อมทั้งกระซิบอวยพรปีใหม่ที่ข้างหู โดยที่ไม่รู้เลยว่า อะไรกำลังรอเราอยู่ข้างหน้า

จริง ๆ แล้ว สัญญาณแปลก ๆ ว่าปีนี้น่าจะไม่เหมือนปีที่ผ่านมาก เริ่มขี้นตั้งแต่ เมื่อเราเดินทางจากประเทศออสเตรเลียไปยังประเทศในมหาสมุทรแปซิฟิกที่เป็นหมู่เกาะเล็ก ๆ มีชื่อวานูอาตู กองตรวจคนเข้าเมืองดูจะลังเลที่จะให้ฉันเข้าไปในประเทศ เพราะฉันถือหนังสือเดินทางไทยน่ะซิ

ทำไมน่ะเหรอ? อย่างที่เรารู้ ๆ กันอยูว่า โรคประหลาดที่ตอนนี้กำลังเป็นปัญหาสำหรับทุกประเทศทั่วโลก ครั้งหนึ่งมันเริ่มต้นที่ประเทศจีน และแผ่กระจายไปยังบ้านเกิดของฉัน ประเทศไทย ถึงแม้ว่าตัวเลขของผู้ติดเชื้อจะยังน้อยมากเมื่อเทียบกับที่เป็นอยู่ในเวลานี้ กระนั้นแล้ว กองตรวจคนเข้าเมืองของประเทศวานูอาตูก็ไม่แน่ใจว่าควรจะให้ฉันเข้าไปประเทศเขาดีรึเปล่า โชคยังดีที่สุดท้ายเขาก็ยอมให้ฉันเข้า

พวกเราท่องไปในดินแดนที่เต็มไปด้วยความลึกลับ วานูอาตู และเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ มากมาย เราปรารถนาที่จะได้เดินทางท่องเที่ยวอย่างนี้ต่อไป

แต่เหมือนว่าชะตาชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ ไม่ได้เป็นไปตามที่พวกเราคาดหวัง รวมถึงสำหรับทุก ๆ คนบนโลกนี้ด้วย

เพียงหนึ่งเดือนนับจากวันที่เราเข้าสู่ประเทศวานูอาตู ไวรัสตัวใหม่ได้เดินทางไกลไปทั่วโลก ใครจะคิดว่ามันจะเป็นไปได้ถึงเพียงนี้?

เรารีบรุดกลับมายังออสเตรเลีย ถึงออสเตรเลียเพียง ไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ชายแดนจะปิดลง และได้เดินทางต่อไปยังประเทศไทย โชคดีที่ปลอดภัย เราเข้าเขตประเทศไทย ในวันสุดท้ายก่อนที่ชายแดนไทยจะถูกปิดเช่นกัน

ที่นี้เหลือแต่รอ เรารอและรอและรอให้สถานการณ์ดีขึ้น แต่มันก็ไม่เป็นเช่นนั้น

ในที่สุด เราก็ต้องยอมรับว่าโลกคงจะไม่เหมือนเดิม แต่ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป ด้วยหัวใจที่สั่นกลัว และ น้ำตาที่นองหน้า ฉันต้องยอมให้คุณชาร์ลีกลับไปฝรั่งเศสตามลำพัง ฉันอยากจะตามเขาไปใจแทบขาด แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ เพราะพรมแดนของฝรั่งเศสนั้นถูกปิดแล้ว มีเพียงคนของเขาเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าประเทศได้

เหมือนชะตาได้ผลักไสให้เราต้องจากกัน โดยไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้พบกันอีก บรรดาข่าวทั้งหลาย พากันประโคมความน่ากลัวของโรคประหลาดนี้ และแน่นอนที่สุด ทำให้เรากลัวจนสำเร็จ หัวสมองของเราเต็มไปด้วยจินตนาการความคิดเชิงลบของสิ่งร้าย ๆ ที่จะเกิดขึ้น จะทำอย่างไร ถ้าพรหมแดนไม่เปิดในหนึ่งปีหรือสอง หรือ มากกว่านั้นละ จะทำอย่างไร ถ้าเราคนใดคนึงเกิดติดโรคบ้านี่ขึ้นมาละ จะทำอย่างไร ถ้า ๆ ๆ ๆ ๆ

ราวกับว่าเบื้องบนต้องการสอนให้เราใช้ชีวิตบนความวางใจ ในเวลาที่ไม่สามารถคาดการณ์อนาคตได้นั่นมันง่ายซะที่ไหน

คุณชาร์ลีกลับไปประเทศฝรั่งเศส เพื่อจัดการงานเอกสารให้กับรัฐบาล เนื่องจากมรดกที่เขาได้รับหลังจากการจากไปของแม่ของเขา แม่ที่เป็นครอบครัวคนสุดท้าย ภายใต้ชีวิตที่ดูยุ่งวุ่นวาย ซ่อนไว้ซึ่งความเศร้าโศก

ในเวลาเดียวกัน รอยร้าวในวัยเด็กที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด ก็ถึงเวลาประทุขึ้น  ฉันและน้องสาว เรามีปากเสียงกันครั้งใหญ่ พวกเราไม่ไดัคุยกันอีกเลยตั้งแต่นั้นมา ฉันเจ็บปวดและแสนทุกข์ใจ อาศัยเวลาที่ทำให้ฉันทำใจได้ ว่าบางส่ิงจำเป็นต้องเป็นไปในแบบของมัน

แต่อย่างไร ฉันรู้สึกขอบคุณเรื่องที่เกิดขึ้น ความเจ็บปวดได้ทำให้ฉันเติบโต ฉันพอใจกับตัวตนใหม่ที่ฉันเป็น แม้ว่าสถานการณ์ภายในครอบครัวของฉันดูเหมือนจะไม่ดีขึ้น แต่ฉันได้กลับมารักตัวเอง และหยุดที่จะรับผิดชอบต่อความสุขของคนอื่น และเลือกที่จะดูแลความรู้สึกตัวเองก่อน ฉันรู้ว่าเวลาจะเยียวยาสิ่งที่เกิดขึ้น ตามที่ควรจะเป็น

ฉันได้เขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ชื่อว่า

เลิกที่จะรู้สึกผิด และใช้ชีวิตอย่างอิสระ ต่อ ความคาดหวังจากคนในครอบครัว

รักคนอื่นอย่างไร ในขณะที่ยังเคารพตัวเอง

ฉันได้บอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นและการก้าวข้ามผ่านเรื่องราวเหล่านั้น ตอนนี้มีแต่ภาษาอังกฤษนะคะ

และราวกับว่าฉันได้ก้าวผ่านบททดสอบที่รั้งฉันไว้ในประเทศของฉัน ประเทศฝรั่งเศสประกาศเปิดพรมแดน ฉันได้พบกับคุณชาร์ลีที่รักของฉันอีกครั้ง

ฉันมาถึงบ้านเก่า อายุกว่าร้อยปีที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ 5 เอเคอร์ในแถบชนบทของฝรั่งเศส งดงามราวกับความฝันว่าได้เป็นเจ้าหญิงในปราสาทเก่าแก่

นั่นเป็นเพียงภาพอันสวยงามที่ฉาบฉวบ ลึกไปกว่านั้น บ้านหลังนี้มีพลังงานบางอย่างปกคลุมอยู่ ความเศร้าโศกจากการสูญเสียคนที่รัก ทั้งยังงานบ้านมากมายที่ต้องรับผิดชอบ เพียงเพื่อรักษาบ้านหลังเก่าให้คงสภาพอยู่ ราวกับว่า แค่นี้ยังไม่หนักมากพอ หน้าหนาวก็ก้าวเข้ามา ตามมาด้วยมาตรการล็อกดาวน์อย่างต่อเนื่อง

นอกจากคุณชาลีแล้ว ฉันแทบไม่ได้เจอใครเลยในปีนั้น แต่ความโดดเดี่ยวและความเงียบนั้นมีข้อดีของมัน ฉันเรียนรู้ที่จะวิเคราะห์ และ แยกแยะเสียงในหัวของฉัน ฉันแยกแยะความคิดของคนอื่นออกจากฉันได้ เอาเข้าจริง ๆ ฉันเริ่มตระหนักได้ว่า เสียงในหัวของฉันมันไม่ใช่เสียงของฉันด้วยซ้ำ

เสียงที่มาในความเงียบนี้ กระซิบทั้งความกลัวและความเกลียดชัง มันทำลายความศรัทธา แต่ท่ามกลางเสียงที่อึงอื้อ ฉันได้ยินพระสุรเสียงแห่งความรักของพระเจ้า เสียงนั้นขับไล่ความคิดที่น่ารังเกียจเหล่านั้นออกไป ท้ายที่สุด ทางเลือกเป็นของฉัน ว่าจะฟังเสียงของใคร?

ไม่เพียงแต่ฉันจะสามารถแยกแยะเห็นสิ่งที่อยู่ในหัวของฉันเท่านั้น ฉันยังพบความหลงใหลในการเขียนในภาษาแม่ของฉันที่บ้านหลังนี้ ฉันเขียนนวนิยายเรื่องแรกของฉันจนจบ ฉันมีความสุขมาก และฉันกำลังเขียนนวนิยายเล่มที่ 2 ต่อ เป็นเรื่องราวที่เกิดก่อนนวนิยายเรื่อง Wild love Holy Island ที่ฉันเริ่มเขียนเป็นภาษาอังกฤษ

ฉันยังเขียนมินิซีรีส์อีกด้วยเรื่อง “กรุของเก่า บ้านหลังน้อย ร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส” เพื่อระลึกถึงสถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของเรื่องราวมากมาย

ตอนนี้มีเป็นภาษาไทยเท่านั้น ภาษาอังกฤษกำลังจะมาในเร็วๆ นี้ ต้องขอขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ไม่มีครอบครัวลิต้าเจน ก็คงไม่มีวันนี้ ซาบซึ้งจริง ๆ

ในแต่ละวัน นอกจากการได้นั่งเงียบ ๆ และเขียนหนังสือแล้ว ยังมีงานบ้านให้ทำนับล้านรายการ ข้าวของที่สะสมจำนวนมาก ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา จากรุ่นต่อรุ่น

หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดของคนที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ คือภาพวาดด้วยมือของผู้หญิงคนหนึ่งใต้ภาพมีนามว่าฟอลล็อกซ์ วาดในปี ค.ศ 1889 เธอน่าจะเป็นคุณย่าทวดของคุณชาร์ลี

เราทำความสะอาดข้าวของทุกอย่าง และสัมผัสถึงความสุข ความเจ็บปวด และความเศร้าของช่วงเวลาทุกอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในข้าวของแต่ละชิ้น

เรานำเอางานศิลปะเก่าเก็บไว้ในห้องเก็บของ ขึ้นแขวนที่ผนัง จัดเรียงและตกแต่งบ้าน เพื่อเตือนให้เรานึกถึงความรุ่งโรจน์ในสมัยก่อน เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เราสัมผัสได้ถึงกระบวนการเยียวยา ผ่านน้ำตาและหยาดเหงื่อของการทำงานอย่างหนักของเรา

บ้านหลังนี้ถูกขายในที่สุด อย่างน่าอัศจรรย์ ทั้ง ๆ ที่เป็นช่วงล็อกดาวน์ของประเทศฝรั่งเศส

บ่ายวันหนึ่ง แสงแดดจัดจ้า ในช่วงกลางฤดูหนาว ต้นมิโมซ่าบานสะพรั่ง ออกดอกสีเหลือง ส่งกลิ่นหอมของการเริ่มต้นใหม่แผ่กระจายไปทั่วทั้งสวน

เราเปิดประตูให้คู่รักที่น่ารักมาเยี่ยมเยียนบ้านของเรา พวกเขารู้สึกผูกพันกับบ้านหลังนี้ทันที และพวกเราก็รู้สึกชอบพอพวกเขาเช่นกัน กระบวนการซื้อขายเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย และราบรื่น

บ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเรา ถูกส่งมอบให้กับเจ้าของคนใหม่ ซึ่งเราเชื่อว่าคู่ควรกับบ้านที่สวยงามหลังนี้ และพวกเขาจะรักและทะนุถนอมบ้านหลังนี้ต่อไปอย่างไม่ต้องสงสัย

บทหนึ่งของการใช้ชีวิตในบ้านแถบชนบทถูกปิดลง เราไม่เพียงแต่ย้ายไปบ้านหลังใหม่ แต่พวกเราได้ย้ายไปประเทศใหม่ เราจากประเทศฝรั่งเศสเป็นการถาวร และเลือกประเทศอันดอร์ราเป็นถิ่นฐานใหม่ของพวกเรา

ความคิดที่จะออกจากฝรั่งเศสนั้น ชัดเจนในหัวของคุณชาร์ลี ตั้งแต่เขายังเป็นวัยรุ่น เมื่อแม่ของเขาเสียชีวิตลง ก็ไม่มีสิ่งใดผูกมัดและฉุดรั้งเราไว้ที่ประเทศฝรั่งเศสอีกต่อไป คุณชาลีได้เดินทางเป็นเวลานานเพื่อจะได้ค้นพบประเทศใหม่ ๆ  และประเทศอันดอร์ราเป็นประเทศที่เราคิดว่าเหมาะสมกับช่วงเวลานี้และสถานการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตของเรา

เมื่อย้ายมาประเทศอันดอร์รา ฉันรู้สึกว่าชีวิตของเรามั่นคงและปลอดภัย ประเทศนี้มีเสน่ห์ ด้วยเพราะธรรมชาติที่สวยงาม หนึ่งในประเทศที่มีอากาศและน้ำที่บริสุทธิ์ที่สุด ไม่เพียงแต่ธรรมชาติที่น่าประทับใจ ระบบการบริหารยังเป็นมิตร และส่ิงที่มีค่ามาก ๆ และเป็นส่ิงที่เป็นที่ภาคภูมิใจของประเทศ นั่นคือ ความปลอดภัย ปราศจากซึ่งอาชญากรรมและความรุนแรงในประเทศอันดอร์รา มันไม่ใช่แค่คำพูดที่สวยงาม แต่มันคือความจริง ครั้งหนึ่งเราลืมล็อครถ เชื่อไหมว่า ไม่มีอะไรหาย ไม่มีใครแตะรถด้วยซ้ำ นี่เป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่เรารู้สึกว่า ดีที่สุด

อีกอย่าง! เราซื้ออพาร์ตเมนต์ อพาร์ตเมนต์แรกของเรา ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่บ้านของเราที่เราจะพักอาศัย แต่เป็นการซื้อเพื่อการลงทุน ฉันรู้สึกสบายใจและปลอดภัยที่จะเก็บเงินของเราไว้ในการลงทุนที่มั่นคง

อีกอย่างที่ทำให้ปีนี้เป็นปีที่น่าตื่นเต้นสำหรับการเริ่มต้นใหม่ก็คือ  พวกเราหมั้นกันอย่างเป็นทางการ ในสถานที่ที่สวยงามเต็มไปที่เต็มไปด้วยความทรงจำ โรงแรม La Gavina

ฉันเคยฝันถึงวันนี้มาแสนนาน แต่อย่างไรก็ตาม สถานะทางสังคมมีความสำคัญต่อฉันน้อยลงไปทุกที เพราะฉันรู้สึกมั่นคงในความสัมพันธ์ของเรา ความรักและความผูกพันที่เราเติมเต็มให้กันและกัน ฉันได้รับความรักและความชื่นชมจากผู้ชายที่แสนจะมีเสน่ห์และยังเต็มไปด้วยความน่าเคารพ คงไม่มีคำไหนที่จะเพียงพอที่จะแสดงความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณชาร์ลีและความสัมพันธ์ของเรา แค่นี้ฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

วิดีโดตอนโทรบอกพ่อเรื่องงานการหมั้น ทั้งขำทั้งซึ้ง หวังว่าเพื่อน ๆ จะได้แรงบันดาลใจจากวีดีโอนี้นะคะ

แม้ช่วงปีที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยความยุ่งยากและข้อจำกัดในการเดินทาง แต่เราก็ยังได้เดินทางไปประเทศแอฟริกาใต้ในช่วงปีใหม่ปีที่แล้ว และประเทศกรีซในเวลาต่อมา และอีกสองสามทริปใกล้ ๆ ที่ประเทศสเปน

ตอนนี้ในขณะที่ฉันกำลังนั่งเขียนทบทวนเรื่องราวของปีที่ผ่านมาอย่างสบายใจ พวกเรากำลังท่องเที่ยวอยู่ในประเทศตุรกี

ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่พวกเรายังสามาถเดินทางท่องเที่ยวได้ และได้เห็นโลกที่สวยงามที่ยังคงทำให้ฉันต้องแปลกใจอย่างเช่นเคย

แต่สิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดในตัวเองก็คือ ฉันได้เอาชนะความกลัวการถูกตัดสิน และพาตัวเองเข้าสู่โลกออนไลน์ด้วยการเปิดช่อง Youtube! Lita Jane เพื่อน ๆ สามารถติดตามเรื่องราวของฉันได้ กดกริ่งเพื่อรับชมวิดีโอใหม่ที่กำลังจะมา

ปีนี้เป็นปีที่น่าสนใจ เต็มไปด้วยสารพัดสารพรรณสิ่ง…และ ปีใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ฉันไม่รู้ว่าจะขอพรอะไร หลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันหวังว่าในปีที่แล้ว ไม่ได้เกิดขึ้น และสิ่งมหัศจรรย์มากมายที่ฉันไม่ได้คาดหวังไว้ก็เกิดขึ้นซะอย่างนั้น!

โลกคงจะไม่เหมือนเดิม แต่เราจะผ่านมันไปด้วยกัน ปีนี้จะเป็นอย่างไรฉันก็ไม่รู้ แต่เชื่อเถอะว่า ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่อยู่เคียงข้าง

ติดตามเรื่องราวของลิต้าได้ ด้วยการลงทะเบียนด้วยอีเมลล์ด้านล่างนี่เลยคะ ปีใหม่นี้พวกเราจะได้ร่วมเดินทางไปด้วยกัน

Subscribe now

หลังจากผลัดผ่อนความฝันของตัวเองมาเป็นเวลานาน เพราะความกลัว ว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับเรา และคำวิจารณ์ที่ฉันอาจจะได้รับ รวมถึงการสูญเสียความเป็นส่วนตัวในชีวิต

พอเสียทีอยู่แบบกล้า ๆ กลัว ๆ ทำแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ฉันเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความกลัว ไม่ว่าจะต้องเจอกับคนรัก หรือ คนชังก็ยอม แต่ฉันจะไม่นั่งอยู่ในเงามืด พื้นที่เล็ก ๆ อันปลอดภัย ในเมื่อฉันมีศักยภาพและมีเรื่องราวมากมายที่จะแบ่งปัน

ฉันเริ่มเขียนโดยไม่ให้ใครรู้ว่าฉันเป็นใคร ทั้งหมดเป็นเพราะฉันชอบแสดงออก แต่ฉันกลัวสิ่งที่อาจมาพร้อมกับชื่อเสียง

แต่เสียงในใจของฉัน บอกให้ฉันในแบ่งปันเรื่องราวในโลกออนไลน์ ฉันให้เหตุผลเป็นล้านว่าทำไมมันถึงไม่ใช่ความคิดที่ดี ฉันนั่งทบทวนข้อเสียทั้งหมด เพื่อที่จะมาพยายามเงียบเสียงในใจนั้น แต่มันไม่เคยประสบความสำเร็จ

มันกลายเป็นเสียงที่กระซิบแผ่วเบา เมื่อเวลาผ่านไป ฉันจึงตระหนักได้ว่า การเดินทางในโลกไซเบอร์ มันคือเส้นทางแห่งการเติบโตทางจิตวิญญาณของฉัน เพื่อให้ฉันได้เอาชนะความกลัวว่าจะไม่ถูกรัก ถูกวิพากษ์วิจารณ์ และการต้องการการยอมรับจากผู้อื่น

จิตวิญญาณของฉันเชื่ออย่างมาก ในความเป็นไปได้และความสามารถในการเอาชนะเสียงวิพากวิจารณ์เหล่านั้น

นั่นคือเหตุผลความคิกที่จะมีตัวตนในโลกออนไลน์ ไม่เคยหายไป แม้แต่เหตุผลร้อยพันก็ไม่สามารถลดแรงปรารถนานั้นลงได้

วันนี้ฉันจึงยอมรับมัน

ฉันจะนำการเขียนผสามนคิดสร้างสรรค์ในรูปแบบวิดีโอ และแบ่งปันบนแพลตฟอร์มที่ฉันรักมากที่สุดตลอดกาล เป็นที่ที่ฉันได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย ร้องไห้ให้กับเรื่องราวของผู้คน

ฉันจะเป็นส่วนหนึ่งกับคนที่เคยได้สร้างแรงบันดาลให้ใจ และร่วมเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น จากนี้ไปเพื่อน ๆ จะเห็นฉันในฐานะ ผู้สร้าง VDO บน YouTube แพลตฟอร์ม

ใช่ ฉันจะเป็นยูทูปเบอร์ ขอบคุณความรักและกำลังใจที่เพื่อน ๆ มีให้ เพราะหากไม่มีทุกคน ฉันก็คงเอาชนะ เสียงเล็ก ๆ แห่งความกลัวในหัวของฉัน

เพื่อน ๆ สามารถดูวิดีโอแรกของฉันที่ฉันแชร์ ว่าทำไมฉันจึงเริ่มทำช่อง YouTube รวมถึงบุคคลมากมายที่ฉันรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

วีดีโอเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อน ๆ สามารถเปิดคำแปลภาษาไทยได้ที่ เครื่องหมาย setting ด้านล่างข้าง ๆ cc แล้วเลือก Subtitles เป็นภาษาไทยได้เลยนะคะ

พร้อมแล้วไปดูวีดีโอกันเลยค่ะ

รัก

ลลิตา เจนเนตร

ฉันเป็นคนที่กลัวการตัดสิน และ ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด บ่อยครั้งในชีวิต เลือกที่จะไม่พูด และ ไม่ทำ เพราะความกลัว

ตอนที่ฉันเริ่มเขียน จริง ๆ แล้ว เริ่มต้นจากดราม่าเล็ก ๆ ในโลกออนไลน์ เล็ก ๆ ก็แค่พันกว่าคอมเม้นท์เองที่ด่าฉัน เฮ้อ สำหรับฉันไม่เล็กเลย นอนกอดหมอนจมกองน้ำตาอยู่หลายวัน ดีที่ได้คนข้างกายคอยปลอบ

หลังจากนั้นฉันยิ่งฮึดเขียน เพราะ ฉันไม่อยากเป็นทาสความกลัวไปตลอดชีวิต

บทความเดียวกันที่ฉันเขียน เพื่อนสมาชิกที่น่ารัก บางคนชมว่าดี บอกฉันว่า เพราะบทความนี้ทำให้เขาเห็นคุณค่าของตัวเองและมีความหวัง

และบทความเดียวกันนี้เอง บางคนที่ผ่านเข้ามาบอกว่าเขียนอะไร ยาว ไม่รู้เรื่องสรุปให้ที นา ๆ จิตตัง บางคนก็ไม่ทันอ่าน หรือ อ่านจับใจความไม่ได้ แต่คอมเม้นท์ด่าได้

แรก ๆ ฉันต้องบอกว่ามันกระทบใจฉันมาก ๆ ฉันก็คนนะ มีหัวจิตหัวใจ เห็นต่างและคอมเม้นท์ความคิดที่แตกต่างฉันยินดีมาก ๆ แต่ฉันไม่ชอบ เวลาที่เขาไม่ได้อ่าน หรืออ่านแล้วเข้าใจไปในแบบที่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสื่อสาร

ฉันไม่ชอบให้ใครเข้าใจฉันผิด แต่ในที่สุดฉันก็ได้เรียนรู้ ที่จะปล่อยวางการที่ใครจะไม่เข้าใจ มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะทำให้ทุกคนเข้าใจไปในทิศทางเดียวกัน

และถ้าฉันใช้ชีวิตอยู่บนความเห็นของผู้อื่น คอยอธิบายตัวเอง ฉันคงไม่ต้องทำอะไรอย่างอื่นในชีวิต หรือ ไม่แล้วก็คงเลิกล้มความตั้งใจ ความฝัน เพราะคนเพียงไม่กี่คน ที่ไม่กล้าทำตามความฝันของตัวเอง วัน ๆ เลยเป็นได้แค่นักดับฝันคนอื่น

มาวันนี้ฉันจิตใจกล้าแกร่งขึ้นมาก แต่ก็ยังรู้สึกนะ ใช่ว่าไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกดีกับตัวเองมากเลย เหมือนได้เผชิญอิสระจากโลกภายใน ก้าวข้ามผ่านความกลัวของตัวเอง

บอกตัวเองว่า ทำต่อไป มองไปที่คนที่รักเรา คนที่เข้าใจ แล้วไปต่อ สำหรับพวกนักดับฝัน ฉันเองก็ขอบคุณ ไม่มีพวกเขาก็ไม่มีความท้าทายให้ก้าวข้ามผ่าน บนโลกเสมือนนิยายนี้ จะมีนางเอก ก็ต้องมีนางร้าย อย่างน้อย ฉันก็เป็นนางเอกในนิยายของฉันเอง ฮ่า ๆ ๆ เออ ไปเรื่อย

เอาว่าขอบคุณนะสำหรับทุกกำลังใจ ทุกความเห็น ฉันรู้ว่าเวลาของทุกคนมีค่า ไม่ว่าจะรัก จะชอบ จะด่า ก็ต้องใช้เวลาทั้งนั้น ขอขอบคุณจากใจจริง

ไปต่อกันเถอะ ความฝันมีวันหมดอายุนะเจ้าคะ

รัก

เพื่อน ๆ เคยไหมค่ะ ถูกห้ามไม่ให้พูด ไม่ให้เป็นตัวของตัวเอง จำกัดความคิดและเสรีภาพ 

ดิฉันขอดราม่า เพราะนี่คือความรู้สึกของฉันตอนนี้ ช่วงนี้ฉันรู้สึกท้อ ๆ

เหตุเพราะ การที่เฟสบุ๊กของฉันโดนบล๊อกไม่ให้โพสใด ๆ ในกลุ่ม แม้แต่กลุ่มของตัวเอง 

ครั้งแรกโดน 7 วัน หลักจากได้รับการปลดล๊อก ก็โดนอีก 7 วัน จนตอนนี้เป็นรอบที่ 4 แล้วคะ

ฉันคิดอะไรไม่ออก นอกจากว่าระบบคงเออเลอร์ แล้วฉันก็แจ๊คพีอตแตกโดนเข้าไง 

เฮ้อ ขอถอนหายใจยาว ๆ หน่อยนะ ……….. ขอกำลังใจหลาย ๆ เป๊กด้วยยิ่งดีค่ะ 

กลุ่มที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อแบ่งปันเรื่องราวของ ลิต้าเจน สาวน้อยผู้รอนแรมตามหาความรัก 

เริ่มจากแค่ไม่กี่คน ขยายจนเกือบ 400 คนในวันนี้ ในช่วงเวลาสั้น ๆ 

จนกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันไปแล้ว ที่จะได้เข้าไปขีดเขียนบอกเล่าเรื่องราว 

ในวันนี้ได้แต่มองตาปริบ ๆ หวังว่าเพื่อน ๆ คงเข้าใจถึงการหายไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

มันรู้สึกเหมือนมีใครซักคน พรากครอบครัวที่รัก แล้วยังเอามือปิดปากเราห้ามไม่ให้เราพูดยังไงยังงั้น 

…

เหมือนจมอยู่ใต้น้ำ พยายามกรีดร้องให้ใครช่วย แต่ไม่มีใครได้ยิน 

เคยฟังเพลง Speechless ที่ประกอบภาพยนต์ อะลาดิน ของ Disney ไหมคะ 

Here comes a wave meant to wash me away
A tide that is taking me under
Swallowed in sand, left with nothing to say
My voice drowned out in the thunder

คลื่นที่พัดเข้ามา หมายจะชะล้างตัวฉันให้หายไป
กระแสน้ำดูดเอาตัวฉัน
ให้ถูกกลืนกินไปใต้เม็ดทราย ไม่เหลือสิ่งใดที่จะกล่าว
เสียงของฉัน จมหายไปพร้อมกับพายุลูกนั้น

ความรู้สึกแบบนั้นเลย เนื้อเพลงนี้คือเสียงตอบโต้ของหญิงสาวที่ถูกกด 

และ จองจำไม่ให้พูดและแสดงออกในสิ่งที่เธอต้องการ 

ฉันเปิดเพลง ร้องตาม น้ำตาซึม ด้วยความโกรธ แต่ขอโทษ คนอย่างฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ 

ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ 

But I won’t cry
And I won’t start to crumble
Whenever they try
To shut me or cut me down

แต่ฉันจะไม่ร้องไห้
และฉันจะไม่หายไป
เมื่อใดที่พวกเขาพยายาม
ที่จะหุบปากฉัน หรือ กำจัดฉัน

I won’t be silenced
You can’t keep me quiet
Won’t tremble when you try it
All I know is I won’t go speechless

ฉันจะไม่นิ่งเงียบ
คุณทำให้ฉันนั้นสงบปากไม่ได้หรอก
ฉันจะไม่สั่นกลัว ถึงแม้คุณจะพยายามซักเท่าใด
ทั้งหมดที่ฉันรู้ คือ ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ 

ที่ฉันโกรธและตอบโต้นั้น ไม่ใช่เฟสบุ๊กหรอกนะคะ จริง ๆ แล้วรู้สึกสำนึกคุณเฟสบุ๊กด้วยซ้ำ 

ที่เป็นจุดเริ่มต้นในการได้พบกันของเรา จริงไหมตัวเอง ความหมายที่แท้จริงของคนที่กดฉันไว้ 

หรือ พยายามหุบปากฉันนั้นตามเนื้อหาเพลงนี้ แท้จริงแล้ว คือ ความกลัวจากภายในของฉันเอง 

การถูกห้าม ทำให้ฉันสงสัยในคุณค่าของตัวเอง ที่ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองทำขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ทั้งที่มันดูไม่เกี่ยวกันใช่ไหมคะ แต่เพื่อน ๆ เชื่อไหมว่า เราหลาย ๆ คนก็ใช้ชีวิตแบบนี้แหละ 

คำปฏิเสธจากคนรอบข้าง เจ้านายบ้าง พ่อแม่บ้าง เพื่อนบ้าง 

เหมือนในเพลงนี้ อุปมาอุปมัยถึงคลื่นที่ซัดเข้ามา 

มันเป็นเหมือนคำตีตรา ถึงคุณค่าบางอย่างในชีวิตเรา 

และบ่อยครั้งเราก็ให้มันหยุดยั้งเรา 

…

มองดูเผิน ๆ คลื่นลูกนั้นในชีวิตฉันตอนนี้คือเจ้าเฟสบุ๊ก 

ที่มาหยุดยั้งไม่ให้ฉันสื่อสารกับเพื่อน ๆ ในกลุ่ม 

แต่เมื่อฉันพิจารณาดูดี ๆ แล้ว ฉันจึงพบว่า 

ฉันแค่กลัว ว่าจะไม่ได้สื่อสารสิ่งที่ใจคิด 

ฉันแค่กลัวว่าเพื่อน ๆ คงจะลืมฉันไป 

และฉันก็แค่กลัวต่อการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

ประกอบกับการกลับมาถึงฝรั่งเศส เจออากาศหนาวเย็นเข้าทำร้าย

จิตใจที่บอบช้ำอยู่แล้วเหมือนโดนซ้ำเติมยังไงยังงั้น 

…

เมื่อตั้งสติได้ เลิกจมดราม่าตัวเอง 

แยกแยะว่าข้อจำกัดที่เกิดขึ้นบนพื้นที่การสื่อสารในกลุ่มเฟสบุ๊กนี้ 

ไม่ได้หมายบอกถึงคุณค่าในตัวฉัน และ ข้อความที่จะส่งต่อถึงเพื่อน ๆ แต่อย่างใด

พอกันที ฉันบอกลาการใช้ชีวิตภายใต้ความกลัวนี้ 

ฉันจะไม่ยอมนิ่งเงียบ และ ยอมแพ้ต่อความกลัว 

ฉันจะไม่ยอมให้ความกลัวหยุดยั้งความตั้งใจของฉัน

Cause I’ll breathe
When they try to suffocate me
Don’t you underestimate me
‘Cause I know that I won’t go speechless

เพราะฉันจะยังคงหายใจต่อไป
เมื่อพวกนั้นพยายามที่จะทำให้ฉันขาดใจ

พวกมันประเมินตัวฉันต่ำไป
นั่นเพราะฉันรู้ ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ

หวังว่าเพื่อน ๆ ก็เช่นกัน อย่าให้คลื่นลูกใด ใครหน้าไหน 

เข้ามาทำให้เพื่อน ๆ หมดความเชื่อมั่นในตัวเอง

จงลุกขึ้นเถิด ทำความฝันของตัวเองให้สำเร็จ ฉันเป็นกำลังใจให้นะ

ส่งข้อความถึงฉันได้ ฉันจะอ่านทุกความเห็นเลย รับรอง

Leave a comment

และนี่แหละคือที่มาของการริเริ่มการสื่อสารในรูปแบบ 

Newsletter หรือ จดหมายข่าวผ่านระบบอีเมลล์

ด้วยวิธีนี้เราจะมั่นใจได้ว่า จะไม่มีอะไรมาขวางกั้นระหว่างฉันและเธอได้อีกต่อไป 

มันเริ่ดไปเลยใช่ไหมละ ปรบมือให้หน่อยคร้า 

และ ช่องทางนี้จะเป็นช่องทางที่ฉันทุ่มเทพลังกายและพลังใจ ให้อย่างไม่มีขอบเขต 

ดังนั้น เธอจ๋า มั่นใจได้เลยจ้าว่าเมื่อเธอลงทะเบียนแล้ว 

เธอก็เปรียบดั่งครอบครัวของฉัน 

ที่ฉันจะหมั่นมอบความรัก รดน้ำพรวนดินไม่มีเสื่อมคลาย

ว่ารอช้าเลยจ๊ะ ลงทะเบียนรอรับความรักความคิดถึงจากฉันได้เลยจ๊ะ 

ฉันจะส่งลิต้าเจนไปหา แล้วอย่าลืมเช็คอีเมลล์บ้างนะจ๊ะ

ลงทะเบียนทางนี้จ้า —> https://litajanetheseries.substack.com/

Subscribe now

ใครลงทะเบียนแล้ว ฝากส่งต่อให้เพื่อน ๆ ญาติสนิทมิตรสหาย ที่รักที่ใคร่กันด้วยนะจ๊ะ

Share ลิต้าเจน เดอะ ซีรีส์

…

ส่วนกลุ่มเฟสบุ๊กเพื่อน ๆ ยังสามารถอ่านเรื่องราวของ ลิต้าเจน ซีซั่น 1 ได้ตามปกติ 

และเมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันได้รับอภัยโทษจากเฟสบุ๊กแล้ว จะรีบกลับไปทักทายตามปกตินะจ๊ะ 

ทางเข้ากลุ่ม ลิต้าเจน นอนรออยู่จ๊ะ —> https://www.facebook.com/groups/lalitajanette

ระหว่างนี้ทางเฟสบุ๊กช่องทางที่ฉันพอจะแง้มประตูไปหาเธอได้ก็เห็นจะมีแต่เพียง 

เฟสบุ๊กเพจ ดังนั้นกดไลค์ ติดตาม กดเตือนไว้ด้วยนะคนดี 

เฟสบุ๊กเพจ https://www.facebook.com/lalitajanette

กดติดตามทำอย่างไรน่ะหรือ 

ไปที่หน้าเพจ กดที่ปุ่มสามจุดอย่างนี้  (...) ด้านมุมขวาบนจ๊ะ 

เลือก Follow Setting จากนั้นเลือก Favourite จ๊ะ 

แล้วขาดไม่ได้กดปุ่ม Update ด้านล่างด้วย ไม่งั้นมันไม่เปลี่ยนนะจ๊ะ

ก็เป็นอันเรียบร้อย แค่นี้เราก็จะได้เจอกันบ่อย ๆ แล้ว

…

เอาหล่ะใครยังอิน รู้สึกถูกอยู่ จำกัดสิทธิ์เสรีภาพ 

ไปฟังเพลงประกอบเนื้อหา Speechless จากภาพยนต์ อะลาดิน ของ Disney 

แล้วจินตนาการถึงคน หรือ สิ่งที่มาหยุดยั้งเรา ไม่ให้ไปสู่สิ่งที่เราปรารถนา 

แล้วแหกปากร้องไปด้วยกันเลยค่ะ 

ให้มันรู้ไปว่าเรื่องแค่นี้หรือจะมาหยุดฉันได้ วะฮ่า ๆๆๆ

พร้อมแล้ว ไป

ก่อนอื่นขอบอกรักเธอก่อน 

รักมาก 

ลลิตา เจนเนตร 

Lalita Janette

Share

ภาพประกอบ ลิต้าเจน ในจินตนาการของฉันโกรธเบอร์ห้า หน้าประมาณนี้ แอ๊ปบ้าอะไร ทำหน้าขี้เหร่ยังไง ยังสวยได้ ขอบคุณ Meitu ที่ดึงนังลิต้าเจนออกมาให้ได้เชยชม

 นี่เนื้อร้องและคำแปลฝึกภาษาอังกฤษไปพลาง ๆ 

แปลได้สะใจไหมค่ะ อิอิ 

Here comes a wave meant to wash me away
A tide that is taking me under
Swallowed in sand, left with nothing to say
My voice drowned out in the thunder

คลื่นที่พัดเข้ามา หมายจะชะล้างตัวฉันให้หายไป
กระแสน้ำดูดเอาตัวฉัน
ให้ถูกกลืนกินไปใต้เม็ดทราย ไม่เหลือสิ่งใดที่จะกล่าว
เสียงของฉัน จมหายไปพร้อมกับพายุลูกนั้น

But I won’t cry
And I won’t start to crumble
Whenever they try
To shut me or cut me down

แต่ฉันจะไม่ร้องไห้
และฉันจะไม่หายไป
เมื่อใดที่พวกเขาพยายาม
ที่จะหุบปากฉัน หรือ กำจัดฉัน

I won’t be silenced
You can’t keep me quiet
Won’t tremble when you try it
All I know is I won’t go speechless

ฉันจะไม่นิ่งเงียบ
คุณทำให้ฉันนั้นสงบปากไม่ได้หรอก
ฉันจะไม่สั่นกลัว ถึงแม้คุณจะพยายามซักเท่าใด
ทั้งหมดที่ฉันรู้ คือ ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ

‘Cause I’ll breathe
When they try to suffocate me
Don’t you underestimate me
‘Cause I know that I won’t go speechless

เพราะฉันจะยังคงหายใจต่อไป
เมื่อพวกนั้นพยายามที่จะทำให้ฉันขาดใจ

พวกมันประเมินตัวฉันต่ำไป
นั่นเพราะฉันรู้ ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ

Written in stone
Every rule, every word
Centuries old and unbending
“Stay in your place”
“Better seen and not heard”
But now that story is ending

ดั่งสลักลงบนหิน
ทุก ๆ กฎ ทุก ๆ คำ
หลายต่อหลาย ศตวรรษ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
“อยู่ในที่เธอควร”
“อย่าให้ใครเห็น ให้ใครได้ยิน”
ถึงเวลาต้องจบ เรื่องนี้ซักที

‘Cause I
I cannot start to crumble
So come on and try
Try to shut me and cut me down

เพราะฉัน

จะไม่หายไป
มาเลย ก็ลองดูซิ 

จะหุบปากฉัน และ กำจัดฉันออกไป

I won’t be silenced
You can’t keep me quiet
Won’t tremble when you try it
All I know is I won’t go speechless
Speechless

ฉันจะไม่นิ่งเงียบ
คุณทำให้ฉันนั้นสงบปากไม่ได้หรอก
ฉันจะไม่สั่นกลัว ถึงแม้คุณจะพยายามซักเท่าใด
ทั้งหมดที่ฉันรู้ คือ ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ 

Let the storm in
I cannot be broken
No, I won’t live unspoken
‘Cause I know that I won’t go speechless

ปล่อยพายุเข้ามาเลย
ฉันไม่มีทางพังทลาย
ไม่ ฉันจะไม่นิ่งเงียบอีกต่อไป
เพราะฉันรู้ ว่า ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ 

Try to lock me in this cage
I won’t just lay me down and die
I will take these broken wings
And watch me burn across the sky
Hear the echo saying…

ลองซิ คิดจะขังฉันไว้ในกรง
ฉันจะไม่นอนรอความตายหรอกนะ
ฉันจะบินถึงปีกจะหัก
ดูฉันไว้ ถึงจะหมดไหม้ท่ามกลางฟากฟ้าก็ตามที
ฉันได้ยินเสียงสะท้อน

I won’t be silenced
Though you wanna see me tremble when you try it
All I know is I won’t go speechless
Speechless

ฉันจะไม่นิ่งเงียบ
ถึงแม้คุณอยากจะเห็นฉันสั่นกลัว 

ทั้งหมดที่ฉันรู้ คือ ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ 

‘Cause I’ll breathe
When they try to suffocate me
Don’t you underestimate me
‘Cause I know that I won’t go speechless
All I know is I won’t go speechless
Speechless

เพราะฉันจะยังคงหายใจต่อไป
เมื่อพวกนั้นพยายามที่จะทำให้ฉันขาดใจ

พวกมันประเมินตัวฉันต่ำไป
นั่นเพราะฉันรู้ ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ

ทั้งหมดที่ฉันรู้ คือ ฉันจะไม่จากไปเงียบ ๆ

Share

พื้นที้นี้อาจจะดูแปลกใหม่สำหรับเรา 

ต้องขอบคุณพื้นที่นี้ที่ทำให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น 

วันนี้มาอัพเดรตสั้น ๆ ลิต้าและท่านชายยังคงตะลอนอยู่ในแอฟริกาใต้ 

ช่วงนี้เลยไม่ได้อยู่นิ่ง ๆ ออกไปเที่ยว ดูนู้นนี่ทุกวัน

แต่ก็ใกล้กำหนดกลับเข้ามาทุกที 

ระหว่างที่อยู่ที่แอฟริกาใต้นี้ ลิต้าเจอปัญหาเกี่ยวกับกลุ่มในเฟสบุ๊ก 

ที่ไม่รู้ด้วยเหตุใด ลิต้าโดนบล๊อก ไม่สามารถโพสอะไรได้ 

นี่เป็นการโดนบล๊อกสามครั้งติด ศิริรวมกว่า 21 วัน

ไม่รู้ว่าเพราะเนื้อหาที่เขียนดูจัดจ้านเกินเหตุ 

หรือว่าเพราะลิต้าอยู่ที่ทวีปแอฟริกาก็เป็นได้ 

มันทั้งหงุดหงิดและท้อใจ 

รู้สึกเหมือนถูกห้ามไม่ให้พูดยังไงยังงั้น 

หวังว่ากลับไปฝรั่งเศสแล้วมันคงจะดีขึ้นเอง

แต่ก็ทำให้ได้ข้อคิดว่า พื้นที่ในเฟสบุ๊คนั้นไม่ค่อยมั่นคงปลอดภัยซักเท่าไหร่ 

ว่าไปก็คล้าย ๆ กับความรู้สึกที่ได้มาเยือนแอฟริกาใต้ 

ทัศนียภาพที่นี่สวยงามมาก ภูเขาขนาดใหญ่ หน้าตาแปลก ๆ สุดลูกหูลูกตา 

วันที่อากาศไม่ร้อนเกินไป คือ ว่าอากาศดีมาก 

อาหารก็ไม่แพงเหมือนยุโรป เมืองที่พัฒนาแล้ว บ้านเมืองสวย สะอาด 

เหมือนกับออสเตรเลียในราคาย่อมเยาว์ก็ไม่ปาน 

แต่กะนั้นแล้ว ก็มีความรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ลึก ๆ 

ต้องคอยระวังทรัพย์สินของมีค่า 

ผู้คนที่นี่จำนวนมาก ยากจนอดอยาก 

เป็นภาพที่สะท้อนสะเทือนใจอย่างมาก 

คนผิวดำ แต่งตัวมอมแมม ยืนกลางสี่แยก มีป้ายขออาหาร หน้าตาอิดโรย 

เป็นภาพที่เห็นโดยทั่วไปทุกสี่แยกมุมมเมือง 

ขัดตากับสภาพบ้านเมืองที่สวยงาม ทิวเขาอันกว้างใหญ่

หากไม่นับความไม่ปลอดภัยแล้วละก็ เป็นประเทศที่น่าอยู่ น่าตั้งรกรากอย่างมาก

ว่าไปก็คล้าย ๆ เฟสบุ๊ก ฟีเจอร์มากมายให้ใช้ 

แต่ถ้าพูดถึงความปลอดภัยแล้วละก็ 

เหมือนว่าโชคชะตาไม่ได้อยู่ในมือของเรายังไง ยังงั้น 

นึกอยากบล๊อกก็บล๊อกเราซะงั้น 

เหตุผลก็ไม่ให้ แก้ไขอะไรก็ไม่ได้ 

มันทำให้ลิต้าคิดละทบทวน ทิศทางในการเขียนและเป็นที่มาที่ลิต้า 

คิดริเริ่มที่จะเผยแพร่เนื้อหาในรูปแบบนิตยสารออนไลน์แทน 

ผ่านอีเมลล์ง่าย ๆ นี่แหละ 

แต่แน่นอน เราจะยังคงมีเฟสบุ๊ก เสมือนที่ท่องเที่ยว และยังมีการโพสอัพเดรตต่าง ๆ แต่ไม่ใช่บ้านหลักเหมือนเคย เนื้อหาหลักโดยเฉพาะอะไรที่อาจจะผิดกฏเฟสบุ๊กได้ เราจะส่งทางอีเมลล์เท่านั้น 

ลิต้าขอบคุณมากนะคะ ที่ไว้ใจให้อีเมลล์กับลิต้า ลิต้าอยากได้ยินจากเพื่อน ๆ ด้วยว่า

เพื่อน ๆ คิดว่าอย่างไร ลิต้าควรทำอย่างไร

เพื่อน ๆ อยากอ่านอะไรแนวไหนในปี 2021 นี้ดี

มีอะไรเขียนกลับมาหาลิต้าได้ อยากอ่านจากเพื่อน ๆ บ้าง

เจอกันฉบับหน้าเร็ว ๆ นี้คร้า

รักเสมอ

ลิจ้าเจน