โรงแรมนี้ได้ถูกสร้างขึ้นในช่วงปี 19 โดยมีแรงบันดาลใจมาจากพระราชวังแวร์ซายที่พำนักของพระราชาและพระราชินีของประเทศฝรั่งเศสนั่นเอง นักท่องเที่ยวที่แวะเวียนมาเยี่ยมชมพระราชวังแวร์ซายหากได้มาพักที่นี่ก็จะได้ลิ้มรสรสชาติชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเจ้าในยุคโบราณ สมัยที่ฝรั่งเศสยังคงมีระบบพระราชา เพราะด้วยการตบแต่งที่โอ่โถง และที่ตั้งที่อิงแอบแนบชิดติดกับพระราชวังแวร์ซายและมีทางเชื่อมต่อกันจากทางสวน ยิ่งเสริมบรรยากาศให้เสมือนว่าได้เป็นอาคันตุกะของพระราชาและพระราชินีของฝรั่งเศสก็ว่าได้ และด้วยการบริการระดับห้าดาว ก็อาจจะทำให้หลาย ๆ คน ติต่างไปว่าเป็นดั่งเจ้าหญิงเจ้าชายจากต่างแดนในอดีต อีกทั้งโรงแรมนี้มีชื่อเสียงเนื่องด้วยบรรดาบุคคลสำคัญนักแสดง ศิลปิน นักการเมือง รวมทั้งพระราชาและพระราชินีของนานาประเทศได้เข้าพัก ทั้งยังเป็นที่พำนักของเหล่าทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 

ณ ห้องโถงใหญ่ที่ปัจจุบันเป็นห้องทานอาหารเช้าของแขกที่มาเข้าพักนี้ เคยเป็นที่ประชุมลับของเหล่าทหารและผู้มีอำนาจจากกลุ่ม The Allied Forces ที่ประกอบไปด้วย ฝรั่งเศส อังกฤษ อเมริกา และ สหภาโซเวียต หารือกันเรื่องการยุติสงครามโลกครั้งที่ 1 อีกด้วย เรียกว่าเหตุการณ์สำคัญ ๆ ของโลกเคยเกิดขึ้นที่นี่

เอาหล่ะ ถ้าอยากจะมาลองพักที่นี่ลิ้มรสประวัติศาสตร์กันบ้าง จะต้องเสียทรัพย์ซักเท่าไรกันนะ สนนราคาต่อคืนเริ่มต้นที่ราว ๆ 200 ยูโร ขึ้นไปจนหลักหลาย ๆ พันยูโร ราคาเริ่มต้นถือว่าไม่แรงเลยสำหรับการเข้าพักที่เครือ Waldorf Astoria ที่ขึ้นชื่อว่าราคามหาโหด แต่หลาย ๆ คนที่จองห้องราคาถูกสุดมา และแอบหลงดีใจว่าได้เข้าพักที่ Waldorf Astoria Versailles ก็อาจจะต้องพบกับความผิดหวัง เพราะราคาที่ว่าไม่ใช่ห้องพักในปราสาทหลักที่โอ่อ่าสวยงาม แต่เป็นห้องในอาคารรองฝั่งตรงข้ามที่เรียกว่า Pavillion ปกติแล้วชาวยุโรปไม่ได้เอาไว้พัก แต่จะเอาไว้สำหรับรองรับกิจกรรมอเนกประสงค์ต่าง ๆ อีกทั้งอาคารนี้หาใช่โรงแรมห้าดาวไม่ ไม่แน่ใจว่าด้วยเหตุใดแต่อาคารนี้ได้รับดาวเพียงสี่ดาว และในทางเทคนิคแล้ว มันคือคนละโรงแรมกัน ที่อยู่ในรั้วเดียวกันเท่านั้นเอง จึงให้อารมณ์เหมือนลูกนางสนมอะไรประมาณนั้นซะมากกว่า หากจะใช้บริการต่าง ๆ ก็จะต้องเดินลัดสวนมาที่อาคารหลัก นึกภาพใส่ชุดคลุมเดินดุ่ม  ๆ ผ่านสวน มายังสระว่ายน้ำในหน้าหนาวดูซิ นี่เป็นเหตุที่หลาย ๆ คนผิดหวังด้วยความเข้าใจผิดมานักต่อนักแล้วว่าได้ของดีราคาถูก 

แต่หากอยากจะได้ของดีราคาถูก ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทาง เหอ ๆ เกริ่น ขนาดนี้ไม่เล่าต่อโดนโกรธแน่นอนเลย เคยได้เล่าให้เพื่อน ๆ ฟังไปแล้วบางส่วนในตอนก่อนหน้า ทะเลยังหวาน ณ เกาะ คอร์ฟู ประเทศกรีช ว่าคุณผู้ชายของอิฉันนี่เป็นโฮเทลเลิฟเวอร์ Hotel lover หลงรักโรงแรมและนอนเก็บแต้มเขามาจนเรียกว่าได้ขั้นสมาชิกระดับสูงของหลาย ๆ เครือ หนึ่งในนั้นก็คือ เครือฮิลตัน ซึ่งโรงแรม Waldorf Astoria Versailles - Trianon Palace นี้ก็อยู่ในเครือนี้ด้วยเช่นกัน 

ทีนี้พอจะเดาทางกันได้บ้างหรือยังละ ถ้ายังเดาไม่ออกฉันก็จะเล่าให้ฟัง ด้วยสิทธิ์การเป็นสมาชิกระดับไดอะมอนด์ของคุณผู้ชายเธอ  พวกเราก็เลยได้อัพเกรดจากห้องพักราคาถูกสุดที่คุณผู้ชายเธอจองมาราว ๆ 200 ยูโรต่อคืนฝั่งลูกเมียน้อย ไม่รวมอาหารเช้า ไปพักห้องยังห้องพักในปราสาท ทั้งยังฟรีอาหารเช้าอีกตะหาก และการอัพเกรดนั้นก็สามารถอัพเกรดได้มากกว่าหนึ่งระดับ ก็ขึ้นกับความใจดีของโรงแรม แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นห้องก็ต้องว่างด้วย หากมาเข้าพักในช่วงคนเยอะ ๆ ก็อาจจะได้ไม่อัพเกรดเลยก็เป็นได้ 

ตอนแรกพนักงานสาวสวยจากอัพเกรดเรามายังห้องที่เรียกว่า SUPERIOR MANSARD ROOM ซึ่งตกอยู่ราว ๆ 350 ยูโรต่อคืน ก็คือว่าใจดีประมาณหนึ่งแล้ว แต่หลังจากเธอพาเราไปชมห้อง อิฉันและคุณผู้ชายรู้สึกว่าห้องมันออกจะมืดและหน้าต่างออกจะเล็กไปหน่อย เพดานก็ออกจะเตี้ย ถึงจะเป็นห้องในปราสาทก็จริงแต่มันดันเป็นห้องใต้หลังคาน่ะซิ ไม่ให้ความรู้สึกโอ่โถงเลยซักนิด  

อิฉันและคุณชายมองหน้ากัน ว่าเอาไงดี ถ้าเป็นฉันในอดีตเป็นอิแม่ขี้เกรงใจ อะไร ๆ ก็ได้หมด ก็คงเซย์เยสแบบเสียไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่เรียนรู้ว่าไม่มีอะไรจะเสีย หากเพียงเรารู้จักที่จะขอ ได้ไม่ได้นั่นอีกเรื่องหนึ่ง การขอก็มิได้หมายถึงความมากเรื่อง หรือ การไม่รู้จักพอ อย่างที่เราถูกปลูกฝังมาทำให้เป็นคนขี้เกรงใจ การขอในสิ่งที่เราต้องการ ช่วยให้ผู้ให้บริการทำหน้าที่ของเขาได้อย่างสมบูรณ์มากขึ้นอย่างที่เขาตั้งใจ และ การขอยังเป็นสัญลักษณ์ของรักตัวเอง เชื่อว่าเราเหมาะสมและคู่ควรที่จะได้รับ แต่หากว่าเราขอแล้วไม่ได้ดังขอละ บ่อยครั้งที่เราเลือกไม่ขอร้อง ก็เพราะกลัวการถูกปฏิเสธนั่นเอง บางทีก็โกรธซะเลย ที่ไม่ได้ดั่งขอ ฉันได้เรียนรู้มาเช่นกันว่า การขอที่จริงใจ คือ การยอมรับการปฏิเสธเช่นกัน โดยไม่ง้องอล ขอบคุณที่ทั้งได้รับ และ ไม่ได้รับ 

ว่าแล้วเราก็แจ้งความประสงค์ไปว่าอยากจะได้ห้องที่หน้าต่างใหญ่กว่านี้ และ พนักงานสาวสวยก็มิได้เกี่ยงงอล เธอพาเราไปชมอีกห้องหนึ่งในทันที ห้องนี้เรียกว่า DELUXE GARDEN VIEW ROOM

โอ้ย ห้องนี้ฉันชอบมาก หน้าต่างใหญ่ เพดานสูง แม้แต่ห้องน้ำยังมีระเบียงเลย เซย์เยสทันที นึกดีใจที่ดีนะที่ขอ ดีใจลั้นล้าได้ไม่นานหรอก เพราะว่าห้องนี้นี่ติดกับลานจอดรถ ตกดึกคืนนั้น พนักงานขนของเข้าออกโรงแรม เสียงลากรถเข็น สลับกับเสียงพนักงาน เรียกว่าไม่เป็นอันนอนเลยทีเดียว ฉันน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่คุณผู้ชายเธอ ออกจะโกรธตัวเองที่เสียตังค์ตั้งเยอะ มานอนไม่หลับอยู่ที่นั่น โถ ๆ พ่อคุณเสียดายเงินนั่นเอง เรายังคุยกันเลยนะว่า หากห้องนี้ราคาถูกกว่านี้เธอคงจะไม่โกรธขนาดนี้ คืนนั้นเราก็ได้สัจธรรมกันด้วยว่า เงินน่ะมีผลต่อจิตใจของเรา และวิธีการคิด ความรู้สึกของเราขนาดไหน เรายังได้คุยกันอีกว่า หากว่าเราเสียเงินให้โรงแรมขนาดนี้แล้ว เราจะยอมเสียจิตด้วยไหม เรามีทางเลือก เราเลือกซิ เลือกที่จะมีความสุขไง เลือกที่จะไม่เสียทั้งเงินและอารมณ์ คืนนั้นก็ผ่านไปด้วยสัจธรรมที่มาพร้อมการนอนไม่เต็มอิ่ม แต่ฉันก็ว่าบทสนธนาในคืนนั้นคุ้มค่าคุ้มราคาสองร้อยยูโรแล้วนะ เธอว่าไหม

รุ่งขึ้นหน้าตาสโหล่สเหร่ เราจึงขอเปลี่ยนห้องอีกครั้ง สัจธรรมแค่คืนเดียวพอ ขอนอนเต็มอิ่มซักที พนักงานแสดงความเสียใจเป็นการใหญ่และย้ายเราไปพักห้องที่ไกลจากทางเดินรถ ทั้งยังบล๊อกห้องข้าง ๆ ไม่ให้มีคนพัก เพื่อเป็นการขอโทษ 

ห้องที่ว่าคือ DELUXE ROOM PARK VIEW ได้อัพเกรดไปอีก เย้ ๆ

สุดท้ายพวกเราก็ได้นอนหลับสนิทกันเสียที ไม่นึกว่าพักทีนี่จะเป็นมหากาพก์เปลี่ยนห้องขนาดนี้ แต่อิฉันก็ชอบนะที่ได้เห็นห้องต่าง ๆ ของที่นี่ โดยเฉพาะห้องสุดท้ายราคาต่อคืนตกอยู่ที่ห้าร้อยกว่ายูโรเลยทีเดียว รู้สึกเหมือนได้ส่วนลด ฮ่า ๆ ๆ บางทีความคิดมันก็แปลกดี 

เอาหล่ะ พาไปชมสระว่ายน้ำกันบ้าง เป็นสระว่ายน้ำในร่ม มีแสงแดดส่องผ่านหลังคาใส ๆ ลงมา บรรยากาศดูโอ่อ่า

แต่ออกจะเก่าไปซักนิด และที่ต้องบอกว่าผิดหวังมาก ๆ ก็คือความสะอาดบริเวณพักผ่อนโดยรอบนั่นเอง  ค่าแรงมันแพงขนาดว่าเขาไม่ทำความสะอาดโรงแรมห้าดาวกันเลยเหรอ คุณผู้ชายเธอบอกว่าที่นี่ยุโรป อย่าคาดหวังอะไรมากเลย ได้ยินอย่างนี้ออกจะงง ๆ เพราะเราชาวเอเชียเชื่ออยู่เสมอว่ามาตรฐานยุโรปนี่ต้องเริดเรอตามความเข้าใจว่าคือประเทศพัฒนาแล้ว 

แต่ต้องบอกเลยว่าถ้าพูดเรื่องงานบริการแล้วละก็ เมืองไทยนั้นมาตรฐานสูงกว่ามาก ความสะอาด และ ความเอาใจใส่ของพนักงาน และราคาเองยังถูกกว่า เมืองไทยน่าเที่ยวที่ซู๊ดเลยนะเธอ มาไกลขนาดนี้เพื่อรู้ว่าบ้านเราน่ะมีดีมากนะ ภูมิใจในความเป็นไทยเสมอ

จากที่พักแล้ว มาเรื่องอาหารกันบ้าง มาพักที่นี่ก็ต้องลองอาหารตำรับราชวังดูบ้าง แต่งองค์ทรงเครื่อง แล้วไปยังบาร์ก่อน เริ่มที่จิบแชมเปณเบา ๆ เป็นเครื่องดื่มต้อนรับที่ได้มาจากโรงแรม แต่เราเพิ่งจะมาดื่มเอาวันที่สองนี่แหละ

จากนั้นก็ไปที่ห้องอาหาร ที่นี่เขามีห้องอาหารของ Gordon Ramsay ด้วยนะ เชฟที่มีชื่อจากรายการมาสเตอร์เซฟ ขากินต้องรู้จักแน่ ๆ แต่เสียดายตอนที่ไปพักห้องอาหารของเขาไม่เปิดให้บริการ เราจึงไปทานอีกห้องหนึ่ง

ตามสไตล์ฝรั่งเศส อาหารเสริฟ เป็นเซ็ท มีของทานเล่น และ อาหารหลัก พวกเราเลือกของทานเล่นเป็นตับห่าน ส่วนจานหลักของคุณผู้ชายเป็นเนื้อวัว ของอิฉันเป็นแกะ รสชาติดี และให้เยอะ อิ่มจนไม่อยากทานขนมหวานเลย 

ทริปสั้น ๆ กับประสบการณ์การเข้าพักในปราสาทครั้งแรกก็ผ่านไปด้วยดีพร้อมปรัชญาชีวิต ก่อนจะเดินทาง ท่องไปในอันโดร่า

ระหว่างที่พักที่นี่ หูตาของอิฉันก็ไปสะดุดอยู่ที่ชื่อ  พระราชินี มารี อ็องตัวแน็ต (ฝรั่งเศส: Marie Antoinette) เข้าให้ พอเข้าไปหาข้อมูลเกี่ยวกับพระราชินีองค์นี้ ฉันนี่อดไม่ได้ที่จะต้องนำเสนอในตอนต่อไป ได้รู้เรื่องราวของพระราชินีองค์นี้ ทำให้ฉันอดคิดถึงสถาณการณ์ที่เมืองไทยตอนนี้ไม่ได้ เอิ่ม สปอยมากไปไหมนี่ ไว้รออ่านตอนนี้เลยละกันนะ 

ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์รออ่านตอนต่อไปได้เลยจ้า

Subscribe now

รัก 

ลิต้าเจน

ทริปนี้ต้องบอกว่าเป็นทริปในฝันเลย เพราะอิฉันอยากจะมากรีชตั้งแต่ได้ดูภาพยนตร์เรื่อง MamaMia ตั้งแต่ครั้งยังเป็นวัยสะรุ่น ฝันมาตลอดว่าจะมาติดเกาะที่นี่ แต่ก็จนแล้วจนรอดไม่เคยได้มาซักที ในที่สุดคุณผู้ชายที่รักก็จัดแจงจัดการพามาในที่สุด โดยมิได้ต้องขอเลย เธอผู้มีสายเลือดแห่งการเดินทาง จัดการทุกอย่าง เลือกวันเดินทาง จองตั๋วเครื่องบิน รถ และ โรงแรม ฉันนี่ช่างโชคดีจริง ๆ

ก่อนจะมายังกรีซ เราแวะกันที่แมดริด เมืองหลวงของสเปนสองคืน 

คืนแรกพักที่ Madrid Marriott Auditorium โรงแรมดีมาก ๆ เลย ได้อัพเกรดเป็นห้องสวีท เพราะคุณผู้ชายเธอเป็นเมมเบอร์ผู้จงรักภักดี สวามิภักต่อโรงแรมในเครือมาริออท เรียกว่านอนของเขาจนเหมือนเป็นบ้าน ก่อนที่อิฉันจะได้รู้จักเธอ เธอนั้นไม่เคยมีที่อยู่เป็นหลักแหล่งเลย เธอนอนตามโรงแรมนี่แหละ ท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ ประเทศนั้นที ประเทศนู้นที ฉันมารู้ก็เมื่อรู้จักเธอเข้าปีที่สามไปแล้ว 

วันแรกเราไม่ได้ทำอะไรมากนัก เพราะตื่นเช้าออกเดินทางเลยเพลียนิดหน่อย พักผ่อน ทานอาหาร และนอนเป็นหลักค่ะ วันที่สองถึงได้ไปเดินชมเมืองกันจนขาลากเลยเจ้าคะ อากาศดีมาก ๆ เสียดายที่อิฉันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับแมดริดนักจึงได้ไปเดินชมความงาม แต่ไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่ เอาภาพสวย ๆ มาให้ชมกันนะเจ้าคะ

หลังจากเดินจนขาปวดหมดสภาพเราก็กลับมานอนเอาแรงรอการเดินทางสำหรับวันต่อไป 

อิฉันนี่ตื่นเต้นมาก ในที่สุดก็จะได้ไปกรีชประเทศในฝันเสียที อุ้ยดูวิวจากบนท้องฟ้าซิค่ะ แค่นี้ชะนีก็น้ำตาเอ่อเบา ๆ แบบว่าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันได้มาแล้วนะ ที่ที่อยากมาที่สุด ทำไมนะก็แปลกเสียจริง ไปมาซะทั่วแต่ประเทศในฝันเพิ่งจะได้มาเอาตอนนี้ 

ทริปนี้เรามาเที่ยวเกาะที่เรียกว่าคอร์ฟู พอเท้าแตะกรีชเราก็ออกตะลอนในเมืองกันเลย บรรยากาศน่ารัก งุงิมาก ดอกไม้สีสดทำให้สดชื่นฝุด ๆ ความร้อนนี่แทบทำเอาฉันปลดเปลื้องเสื้อผ้าเสียหมด ตอนนั่งเครื่องมายังมิดชิดดี เดิน ๆ ไปกระดุมชักจะหลุดไปตามระยะทาง เหอ ๆ 

ในบรรดาเกาะแก่งทั้งหลายของกรีช คอร์ฟูถือเป็นเกาะที่มีความเป็นกรีชน้อยที่สุด อ้าว ไหงงั้นละ เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะเกาะนี้ชาวยุโรปนิยมแวะเวียนมา และทิ้งวัฒนธรรมเอาไว้ โดยเฉพาะชาวอิตาลี่ โดยเฉพาะเมืองคอร์ฟูที่มีลักษณะปานว่าอยู่เวนิส แห่งอิตาลี่ (อันนี้จำเขามาเล่า ยังไม่เคยไปเวนิสก็ไม่รู้ว่ามันยังไง ไว้ไปแล้วจะมาคอนเฟริมนะจ๊ะ) เอ๊า ดูบรรยากาศกันเลย 

เดินไป เดินมาชักหิว นี่เลย จานเด็ด อาหารพื้นเมืองของชาวคอร์ฟู เป็นเนื้อกับพาสต้ามากับชีส เรียกว่า Pastitsada รสชาติอารมณ์ว่าเครื่องเทศจัดมาก ๆ น้อง ๆ อาหารอินเดียเลย อร่อยดีจ๊ะ ชอบมาก ราคาก็อาหารก็น่ารักน่าชัง เมื่อเทียบกับฝรั่งเศสแล้ว รู้สึกอยากอาหารขึ้นมาทันที

คืนแรกเราพักกันที่โรงแรมเล็ก ๆ น่ารัก ชื่อว่าเซเรน่า 

https://www.google.com/travel/hotels/s/e24Nm

ที่น่ารักน่ะไม่ใช่เพียงห้องพักนะ แต่เจ้าของโรงแรมนี่ซิ น่ารักมาก เธอชื่อ เจนนี่ เป็นลูกสาวของเจ้าของโรงแรม เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าคนกรีชนั้นยินดีต้อนรับพวกเรา บอกตามตรงน้ำตาแอบไหลเบา ๆ ตอนที่เธอพยายามที่จะทำความรู้จักเราอย่างจริงใจ ก็น่ะ ฉันก็ได้ไปเที่ยวมาเยอะ แต่หลัง ๆ นี้พักแต่โรงแรมแบบแฟรนไชน์ ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกอบอุ่นอย่างนี้มานาน 

เราจองอาหารเย็นมาพร้อมกับห้องพักด้วยเลย อาหารอร่อยทำจากพืชผักที่ปลูกในสวนของโรงแรม บรรยากาศเหมือนทานข้าวที่บ้าน กินอิ่มจนจุกเลย 

ช่วงที่เราไปนี้กรีชเพิ่งเปิดรับนักเดินทาง โรงแรมนี้เองก็เพิ่งจะเปิดได้ไม่นานหลังปิดไปเกือบ ๆ 3 ปี คืนนั้นก็มีเพียง 3 ห้องเท่านั้นเองที่เข้าพัก ต้องบอกว่าสปิริทของเจนนี่นี้ไม่มีย่อท้อเลย ร่าเริงแจ่มใส ได้ใจฉันไปสุด ๆ ใครไปกรีชมีโอกาสต้องเข้าไปพัก ฝากบอกเจนนี่ด้วยว่าฉันคิดถึง 

คืนที่สองและคืนต่อจากนี้ไป เราเข้าพักกันที่โรงแรม Domes Miramare, a Luxury Collection Resort, Corfu ซึ่งเป็นโรงแรมในเครือ Mariott และอยู่ในกลุ่ม Luxury Collection ของมาริออท 

โรงแรมในเครือมาลิออทนี้ก็ไม่ได้เหมือนกันไปหมดนะ จะมีการจัดลำดับด้วย ซึ่งไอ้เจ้า Luxury Collection นี่ก็คือระดับเกือบ ๆ  จะหรูสุดของเครือนี้ ก่อนจะมาวาดฝันไว้ซะเยอะ เพราะคุณผู้ชายเธอบอกว่า เป็นโรงแรมที่ดีอันดับต้น ๆ ของเกาะนี้เลย อย่างนี้ไม่ให้ฉันตื่นเต้นได้ยังไง ความสวยงามนั้นไม่ผิดหวังเลย บรรยากาศแบบหรู ๆ เรียบ ๆ เบา ๆ สบายตา 

ล๊อบบี้สีขาว โอ่โถง และ ที่สำคัญไม่รู้เขาทำยังไง กลิ่นดีมาก หอมแบบให้ความรู้สึกหรูหรามาก 

คืนแรกพวกเรามาถึงได้เข้าห้องพัก standard ที่จองมา เพราะโรงแรมค่อนข้างเต็ม ฉันนี่งงจริง ๆ โรงแรมแพง ๆ น่ะเต็ม แต่ที่พักราคาย่อมเยาว์ว่าง ทำให้เห็นว่าสถานการณ์โควิดนี่มีผลกระทบน้อยกว่าสำหรับธุรกิจที่เปิดขึ้นมาเพื่อคนมีฐานะดี

และราคาโรงแรมหรู ๆ ก็ไม่ได้ถูกลงแต่อย่างใด ห้องพักถูกสุดก็ปาไปคืนละสี่ห้าร้อยยูโรต่อคืน ทำไมคนมีตังค์มันเยอะจัง คุณชายเธอยังเปรยว่าคนมีฐานะนั้นมีเยอะจริง ๆ เสมือนว่าเป็นเรื่องสามัญธรรมดา หากจะไม่เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นเห็นทีก็น่าเสียดาย ที่เธอพูดอย่างนี้เพราะถ้าให้จ่ายสี่ห้าร้อยยูโรนี่เธอคงจะไม่มา เพราะสำหรับพวกเราก็ยังรู้สึกว่ามันมากเกินไป พวกเราจองด้วย travel certificate ที่ได้มาจากการซื้อไมล์จากสายการบิน ฉันเข้าใจว่าตีเป็นเงินก็คงถูกกว่ากันมาก แต่เท่าไหร่ฉันก็ไม่แน่ใจ 

คืนที่ 3 พวกเราได้อัพเกรดไปพักวิลล่าที่มีจากุซซี่ส่วนตัว ฟินมากนะเธอ ฟินก็ตรงที่ไม่ต้องจ่ายตังค์เพิ่ม แถมยังได้สิทธิ์ใช้ห้องรับรองพิเศษ หรือ ที่เขาเรียกว่าเล้าจ์ (ไม่เหมือนเล้าจ์ไก่นะจ๊ะ) ในห้องนี้ก็มีอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้บริการตลอดวัน และ เครื่องดื่มตั้งแต่น้ำอัดลมไปจนแอลกอฮอล์ ทั้งหมดไม่ต้องจ่ายเพิ่มนะจ๊ะ ฟรีจ๊ะ

อิฉันก็ต้องจัดซะหน่อย เครื่องดื่มฟูฟองเก๋ ๆ จัดไป ถ้าไม่ติดว่าโดนท่านชายเธอห้ามตลอด คงกลายเป็นนังเมรีขี้เมาอยู่ที่เล้าจ์นี้แล้ว ว่าด้วยเรื่องการดูแลตัวเองเธอนี่ที่หนึ่ง ไม่เคยเผลอติดกับของฟรีแบบอิฉัน เธอทานแต่พองาม แล้วแอลกอฮอล์นี่ถึงจะฟรีเธอก็แทบไม่ค่อยดื่ม ยกเว้นแต่ถ้าเล้าจ์ไหนเสริฟของดีจริง เธอถึงจะดื่มซักแก้ว 

เอาหล่ะ ได้อัพเกรดมันดีชะนี้เอง พวกเธอก็คงจะอยากรู้ว่าทำไมพวกเราได้อัพเกรดห้องอยู่เรื่อย การอัพเกรดห้องพักนี่เป็นผลประโยชน์จากระบบสมาชิกที่เรียกว่า Royalty Program ซึ่งก็มีหลายระดับเมมเบอร์อีกขึ้นอยู่กับการสะสมปริมาณการเข้าพักพักในช่วงระยะเวลาหนึ่งปี ใครอยากรู้คงต้องไปเสริชหาอ่านนะ มีคนเขียนไว้เยอะมากคุณชายเธอเป็นพวกมีความหลงไหลในโรงแรม เพราะเธอเองก็เคยทำงานในโรงแรม เธอก็เป็นนักสะสมสเตตัสเหล่านี้ เธอเป็นเมมเบอร์แบบไทเทเนียม ซึ่งก็เกือบจะสูงที่สุดแล้ว จนเมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งมีการออกสมาชิกอีกระดับขึ้นมาก็คือระดับแอมบาสซาเดอร์ ทั้งสองระดับนี้ก็จะได้รับอัพเกรดห้องพักฟรี (ถ้าว่าง) รวมทั้งอาหารเช้าก็ฟรีด้วย และถ้าโรงแรมมีเล้าจ์ไว้บริการก็ได้รับการอัพเกรดให้ไปใช้ด้วย ไม่แน่ใจว่าเป็นแอมบาสซาเดอร์มันจะดีกว่าขนาดไหน เห็นว่ามีบลัดเลอร์ส่วนตัวอะไรประมาณนี้ แต่เพื่อนของคุณชายเธอเคยเป็นอยู่ปีหนึ่ง เขาว่ามันก็ไม่ได้เริ่ดไปกว่ามากซักเท่าไหร่ 

แรก ๆ ที่เธออธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง ฉันนิคัดค้านเสียงแจ้ว ๆ เห็นว่ามันไม่เห็นจะจำเป็นตรงไหน นอนที่ไหนก็เหมือน ๆ กัน อิฉันเน้นเที่ยวไม่เน้นนอน จริง ๆ แล้ว เสียดายเงิน แต่พอเธอพาฉันไปตะลอน ๆ นอนห้องละหลาย ๆ พัน ไปจนหลักหมื่น อิฉันเร่ิมจะอัพเกรดรสนิยม เดี๋ยวนี้ไม่มีบ่นเลย แหะ ๆ  

มันก็ดีจริง ๆ ฟินจริง ๆ ก็ต้องยอมรับแต่โดยดี และบ่อยครั้งอิฉันก็รู้สึกซาบซึ้งถึงความโชคดี ได้มีประสบการณ์ดี ๆ รู้สึกขอบคุณเทพยดาฟ้าดิน บางทีเวลามองไปที่ขอบฟ้า เห็นภูเขาอีกฟากหนึ่ง น้ำทะเลที่สดใสทอแสงประกาย ฉันก็เกือบจะมีน้ำตาแห่งความปิติเลยทีเดียว พวกเธอก็คงคิดว่าฉันโชคดีกระมัง ได้คุณผู้ชายเป็นสปอนเซอร์ใหญ่ เผลอ ๆ ก็คงคิดว่าคุณผู้ชายของอิฉันคงรวยมาก ฉันเองก็เคยคิดอย่างนั้นว่าการใช้ชีวิตอย่างนี้สำหรับคนรวย และ รวยมากเท่านั้น จริง ๆ มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียว คุณชายอิฉันเธอก็ไม่ได้รวยล้นฟ้าที่ไหน พวกเรารู้สึกซาบซึ้งใจและนึกขอบคุณเสมอที่ได้มีประสบการณ์เหล่านี้ เธอเองก็ผู้ชายธรรมดานี่แหละ แต่เธอเป็นคนฉลาดรอบรู้ ทั้งยังใจกว้างและชอบทำให้คนรอบข้างมีความสุข โดยเฉพาะฉัน และนั่นกระมังที่ทำให้สิ่งดี ๆ โชคแบบแปลก ๆ มักแวะผ่านมาหาเธอเสมอ 

สำหรับฉันแล้ว มาจากจุดที่ทำทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอ ไม่ชอบพึ่งพาใคร มาถึงจุดที่จู่ ๆ ก็มีคนดูแล มันให้ความรู้สึกที่ดีมากเลย แต่ก็ต้องปรับตัวไม่ใช่น้อย ฉันน่ะเข้าใจนะ คนที่ต้องทำงานอย่างหนักเพื่อดูแลตัวเอง รวมทั้งต้องดูแลคนอื่นอีก เพราะฉันเองก็เคยอยู่จุดนั้น และฉันเองก็เคยฉงนทั้งยังหมั่นไส้เล็ก ๆ กับโชคชะตาของคนอื่นที่วัน ๆ ไม่ต้องทำอะไร มีผู้ชายเลี้ยง บางทีก็ไปเรียกเขาว่าเกาะผัวกิน และออกจะดูหมิ่นพวกผู้หญิงเหล่านั้น

โอ้ย นึกแล้วน่าขำตัวเอง ที่นอกจากจะเคยปากกัดตีนถีบแล้ว ยังรู้น้อยปากดี มาวันนี้มานั่งในสถานะที่เรียกว่าเกาะผัวกินก็ว่าได้ ถึงได้เข้าใจว่า เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่โชค มันคือการพัฒนาตัวตนจากภายใน มันคือการยอมรับความรักจากจักรวาลที่กว้างใหญ่

ถ้าฉันบอกเธอว่าโลกนี้มีทุกอย่างสำหรับทุกคน เธอก็คงไม่เชื่อ แต่ก็เอาเถอะ ฉันก็ไม่เชื่อมาก่อน ทุกวันนี้ฉันก็เริ่มจะเชื่อขึ้นบ้างทีละเล็กทีละน้อยผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ฉันก็อยากจะมาแบ่งปันให้เธอได้ฟัง ฟังไปอ่านไปไม่ต้องเชื่อหรอก แต่ลองทดลองและทดสอบด้วยตัวเอง ทำไมน่ะหรือ ฉันอยากให้ทุกคนได้ล้ิมรสความรักความเหลือเฟือที่มีอยู่บนโลกนี้ยังไงละ เพราะไม่ว่าใคร ๆ ก็สามารถมีประสบการณ์ดี ๆ เหล่านี้ได้ 

เส้นทางของการค้นพบความมหัศจรรย์ของความเหลือเฟือนี้สำหรับฉันมันเริ่มต้นจากการรู้จักเป็นผู้รับที่ดี แต่ก่อนนี้ฉันนั้นไม่เข้าใจหรอกว่าการเป็นผู้รับที่ดีนั้นเป็นอย่างไร มีรายละเอียดปลีกย่อยอีกมากมาย ฉันรู้สึกกระดากแม้แต่การรับคำชื่นชม จะรีบปัดมันออกจากตัวเสมอ “โอ้ยไม่หรอกจ๊ะ ไม่จริงหรอก แหม ไม่ขนาดนั้นหรอก” อะไร ๆ เถือก ๆ นี้เธอได้ยิน หรือ พูดกันบ้างไหม หรือแม้แต่บางครั้งก็รีบชมกลับเพื่อกลบเกือนความกระดากอาย “โอ้ยไม่จริง เธอสวยกว่าตั้งเยอะ” สิ่งเหล่านี้เกิดจากจิตใต้สำนึกที่ไม่เชื่อ และ ไม่คิดว่าฉันนั้นเหมาะสมคู่ควร ให้ฉันได้บอกเธอเถอะว่า ชีวิตของเธอจะได้รับความเหลือเฟือก็ต่อเมื่อเธอยอมรับมัน เมื่อฉันได้เรียนรู้เรื่องเหล่านี้ ฉันน้อมรับคำชมด้วยความยินดี กล่าวเพียงสั้น ๆ ว่าขอบคุณ ยิ้มด้วยใจเบิกบาน ไม่ปฏิเสธสิ่งดี ๆ หรือ คำดี ๆ และไม่จำเป็นเลยที่จะต้องชมกลับ เราสามารถเป็นผู้รับที่สมบูรณ์แบบโดยมิต้องรู้สึกว่าต้องตอบแทนด้วยสิ่งใด ฟังดูคล้ายการเห็นแก่ตัว แต่นั่นไม่ใช่เลย สังคมเรามักให้คุณค่ากับการให้มากกว่าการรับ คนดีคือคนที่เสียสละความสุขส่วนตนเพื่อความสุขส่วนรวม อะไร ๆ เถือก ๆ นี้ นั่นก็เป็นเหตุให้หลาย ๆ คนรู้สึกกระดากต่อการเป็นผู้รับ แต่หากไร้ซึ่งผู้รับก็จะไม่มีผู้ให้ และหากเธอไม่เคยได้รับเธอก็จะไม่มีอะไรจะให้ ดังนั้นการเข้าใจความหมายของการรับและรับแบบสมบูรณ์แบบนั้นสำคัญมาก ๆ และหากเธอเข้าใจอย่างถ่องแท้ ก็จะเข้าใจด้วยว่าการรับเป็นนั้นไม่ใช่การเห็นแก่ตัว แต่เป็นการทำให้ระบบพลังงานสมดุล

แรก ๆ มันก็จะฝืนความรู้สึกเสียหน่อย แต่เชื่อฉันเถอะ เมื่อเธอยอมให้จิตใต้สำนึกเชื่อแล้ว ชีวิตของเธอก็จะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี 

เรื่องการรับนี้ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยอีกมากมาย เอาไว้ฉันจะกล่าวเป็นข้อ ๆ แยกไปอีกประเด็นเลยท่าจะเป็นประโยชน์ เพราะหากเธอรับเป็น ผู้ให้ก็จะปรากฏกายขึ้น เหมือนกับขั้วแม่เหล็กเหนือใต้ที่ยังไง ๆ ก็ดึงดูดเข้าหากัน ลงทะเบียนด้วยอีเมลล์เตรียมอ่านนะจ๊ะ

Subscribe now

กลับมาที่ทริปของเรากัน เราพักกันที่นี่เจ็ดคืนเจ็ดวัน มีเรื่องสุดประหลาดเกิดขึ้นอีกตะหาก ลองคิดดูซิเออ โลกนี้ตั้งกว้างใหญ่ กรีชเองก็ไม่ใช่เล็ก ๆ โรงแรมก็มีตั้งมากมาย แต่เธอเชื่อไหม เราเจอเพื่อนสนิทของคุณชายเธอที่นี่ แบบมิได้นัดหมาย แบบมิรู้ล่วงหน้าว่าพวกเขาก็มาเที่ยวกันที่นี่ และที่เวอร์มากคือพวกเขาเช็คอินวันเดียวกัน เช็คเอ้าท์หลังเราเพียงหนึ่งวัน เป็นเรื่องเซอร์ไพร์สสุด ๆ พวกเราเลยจัดเซอร์ไพรส์ ทำทีเป็นเสริฟไวน์ให้พวกเขาตอนทานอาหารเช้าซะเลย เออ โรงแรมนี้เขามีสปาร์คลิ่งไวน์ไว้บริการตอนเช้าด้วย ใครอยากเริ่มมึนแต่หัววันก็จัดไปเลยจ้า 

สุดท้ายทริปสวีทสองเราเลยกลายเป็นสี่คนเฮฮาไปซะงั้น ว่าด้วยเพื่อนของคุณชายเธอคนนี้ คุณชายเคยเล่าให้ฟังว่าถือเป็นผู้มีพระคุณคนหนึ่งของเธอก็ว่าได้ เพราะในสมัยยังละอ่อน เพิ่งจะออกท่องโลกใหม่ ๆ เธอก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่ว ๆ ไป เที่ยวแบบระบบบัดเจ็ท นอนโฮสเทล กินฟาสฟู๊ด จนกระทั้งถึงจุด ๆ หนึ่ง เธอยอมรับกับตัวเองอย่างตรงไปตรงมาว่าการใช้ชีวิตแบบมีข้อกำจัดนี้ เธอสะอิดสะเอียนเต็มทน เรียกว่าพอที แต่เธอก็ไม่รู้หรอกว่าแล้วจะทำอย่างไรถึงจะได้ท่องเที่ยวแบบมีสไตล์ ได้พักโรงแรมดี ๆ อยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่สวยงาม แต่เมื่อความตั้งใจบังเกิด จักรวาลที่กว้างใหญ่ ย่อมได้ยินทุกอย่างที่หัวใจเรียกร้อง หลังจากทริปสุดประหยัดทริปสุดท้ายของเธอ เธอนั่งเครื่องบินกลับไปยังฝรั่งเศส ในเที่ยวบินนั้นช่างว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงผู้โดยสารอีกหนึ่งคนเท่านั้น ในตอนแรกเธอออกจะหงุดหงิด เพราะทั้ง ๆ ที่เครื่องบินออกจะว่าง แต่ทำไม้ ทำไม เขาต้องจัดให้เธอมานั่งติดกับชายหน้าตาเอเชียคนหนึ่ง ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ว่าคำขอของเธอจะได้รับการตอบรับผ่านชายคนนี้ 

ชายที่ว่าก็คือเพื่อนคนสนิทที่เราได้มาพบที่เกาะคาร์ฟูในโรงแรมที่เราพักนั่นเอง ขอให้ชื่อเขาว่านายดีแล้วกัน หลังจากได้พูดคุยกัน เธอจึงได้เรียนรู้ว่าเพื่อนชายหน้าเอเชียนี้ มาจากประเทศสิงค์โปร์ เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องระบบหลังบ้านของการจองโรงแรม และตั๋วเครื่องบิน หรือ ที่เรียกว่าเอเจ้นท์นั่นแหละ แต่ไม่ใช่เอเจ้นท์ธรรมดา นายดีนี่รับจองให้กับเฉพาะพวกบรรดาเศรษฐีเท่านั้น ที่ต้องการซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นธุรกิจและชั้นหนึ่ง รวมทั้ง โรงแรมระดับหรู ๆ ราคาแพง ๆ แล้วทำไมพวกเศรษฐีนี้เขาไม่จองโดยตรงเธอคงสงสัย เพราะนายดีนี่ เรียกว่าเชียวชาญและหูตากว้างไกล นายคนนี้สามารถควานหาดีลที่ดีที่สุด ประกอบกับความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในเรื่องของโปรโมชั่น และ การใช้พ้อยท์ต่าง ๆ ทำให้นายดีสามารถซื้อตั๋วเครื่องบิน หรือ จองโรงแรม ในราคาที่ถูกกว่าให้กับพวกที่บินชั้นธุรกิจและชั้นหนึ่งเป็นกิจวัตร ค่าคอมมิสชั่นก็คือรายได้ของนายดีนั่นเอง 

หลังจากได้พูดคุยกัน ความรู้ต่าง ๆ ก็ถูกถ่ายทอดมายังท่านชายของอิฉัน การบินครั้งนั้นได้จุดประกายความคิดเล็ก ๆ ให้เธอ และจากจุดเล็ก ๆ นั่นเอง เธอจึงเริ่มเส้นทางการเดินทางรูปแบบใหม่ตามที่นายดีได้ถ่ายทอดให้เธอฟัง การได้อยู่ในสภาวะแวดล้อมที่ดีนั้นมันมีความสำคัญมากนะ เธอรู้ไหม มันทำงานกับระบบจิตใต้สำนึก มันเปลี่ยนระบบความคิด และความเชื่อถึงความเป็นไปได้ในชีวิต มันทำให้กล้าคิดเรื่องอื่น ๆ ที่เคยเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้ยังไงละ ว่าไปก็จะยิ่งยาว เอาไว้ไปรวบตึงไว้ตอนหน้านะ มาต่อเรื่องนายดี และ คุณผู้ชายกัน

นายดีและท่านชายกลายเป็นเพื่อนทางไกล และ บ่อยครั้งที่พวกเขาท่องเที่ยวด้วยกัน นายดียังเคยมานอนที่บ้านเราที่ฝรั่งเศสอีกด้วย ตอนนั้นคุณชายเธอถึงกับเปิดแชมเปณเก่า จากปี 1971 เป็นการต้อนรับเลย คิดดูซิ เคยเขียนเล่าไว้ในตอน ไวน์เก่า ณ ห้องลับใต้ดิน

จุ๊ ๆ เงียบ ๆ นี่เขากำลังทำงานกันอยู่

ตอนนี้การเดินทางค่อนข้างเป็นไปได้ยาก นายดีจึงหันมาทำงานร่วมกับบริษัทสตาร์ทอัพเกี่ยวกับคริปโต เจ้าเหรียญดิจิตอล ทั้งยังได้แบ่งปันความรู้นี้ให้ท่านชายอีกด้วย ท่านชายบอกว่า เธอเป็นหนี้บุญคุณนายดีนี่เพราะ เธอได้มามากอยู่จากสิ่งที่นายดีบอก เจอกันทริปนี้ท่านชายตั้งใจว่าจะต้องได้เลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทน จะว่าไปทริปนี้ที่พวกเราได้มาพักโรงแรมดี ๆ ในราคาพิเศษก็เพราะนายดีนี่แหละ ฉันเองก็เห็นจะต้องขอบคุณนายดีเช่นกัน

ทริปนี้ เราไม่ได้เน้นเที่ยว ก็กิน ๆ นอน ๆ ไปเรื่อย ๆ ตื่นมา ว่ายน้ำ ทานมื้อเช้า นอนซักงีบ แล้วว่ายน้ำอีก กินอีกรอบ นอนอ่านหนังสือ กลับไปว่ายน้ำใหม่ จิบไวน์เบา ๆ อ้าวได้เวลามื้อเย็น กินแล้วก็นอน ก็วน ๆ อยู่อย่างนี้ถึงเจ็ดวัน เออ ไม่เบื่อแหะ เพราะน้ำทะเลนั้น สวยใสมาก ฟินทุกทีที่ได้ว่ายน้ำ 

และที่ฟินมากคือได้ทำอีกหนึ่งความฝันให้สำเร็จ แห ๆ นั่นคือการทานไข่หอยเม่นสด ๆ จากทะเล แมนพอ จับเอง แกะเอง กินเอง ไม่มีตัวแสดงแทน ชอบมาก สด และ หวานฝุด ๆ ใครเป็นแฟนไข่หอยเม่น หรือ เจ้าอุนิ นี่คงจะเข้าใจความรู้สึกของอิฉันเป็นอย่างดี น้ำตาจิไหล 

คืนสุดท้ายเราไปพักที่โรงแรมน่ารัก ๆ ทางด้านตะวันตกเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดิน ชื่อว่าโรงแรม Sebastian’s Family Hotel & Taverna

โรงแรมน่ารัก บรรยากาศเหมือนบ้าน และ โรแมนติกมาก เจ้าของโรงแรมเป็นสามีภรรยาใจดี ภรรยาเป็นคนอังกฤษ แต่งงานกับชายชาวกรีช และ ย้ายรกรากมาอยู่กรีช ฉันแอบจินตนาการเอาเองเรื่องราวรักสุดโรแมนติกเบื้องหลังโรงแรมนี้

พวกเราได้อัพเกรดห้องพักโดยมิได้ร้องขอแต่อย่างใด น่ารักจริง ๆ อาหารก็อร่อยมาก ราคาสบาย ๆ และ ให้เยอะ หลังจากทานอาหารที่โรงแรมเสร็จ พวกเราก็ไปเดินเล่นที่ชายหาด ชมพระอาทิตย์ตกดิน จากนั้นก็ได้เวลาเข้านอน เตรียมตัวกลับฝรั่งเศสต่อไป

นี่แหละทริปสั้น ๆ ของเรา หวังว่าเพื่อน ๆ คงได้รับความสนุกสนานนะคะ ไว้เจอกันใหม่ทริปนี้ ตอนนี้ไปอ่าน มินิซีรีส์ กรุของเก่า ณ บ้านหลังน้อยร้อยปี ประเทศฝรั่งเศส ไปพลาง ๆ นะคะ 

รัก 

ลิต้าเจน

เมื่อก้าวเข้าสู่เกาะ ที่ห่างกันไปแต่ไม่กี่นาที บรรยากาศชิวมากค่ะ รู้สึกผ่อนคลายสุด ๆ 

เราสำรวจรอบเกาะเลย หมู่บ้านไหนเป็นหมู่บ้านไหน ฉันก็งงไปหมด รู้แต่ว่ามันน่ารักมาก 

เอาภาพบรรยากาศมาฝากจ๊ะ 

 ได้เยี่ยมชมโบสถ์ด้วย อธิฐานเผื่อทุกคนด้วยนะจ๊ะ 

และที่อดตื่นเต้นไม่ได้ คือ เรื่องของกิน ฮ่า ๆๆ คือฉันน่ะชอบกินหอยนางรมมาก ๆ ตั้งแต่มาถึงฝรั่งเศสก็ตั้งความหวังไว้สูงมากว่าจะได้กินหอยนางรมอร่อย ๆ เคล้ากับไวน์ ให้สมชื่อเมืองฝรั่งเศสเสียหน่อย แต่ต้องผิดหวังอย่างแรงเพราะโซนที่ฉันอยู่ไม่มีทะเล แถม หอยนางรมที่มีขายก็ไม่ได้มารตรฐานฝรั่งเศสเอาเสียเลย 

ที่เกาะนี่เอง ฉันได้สมใจอยากเสียที เราไปกันที่ตลาดนัดวันอาทิตย์ เป็นตลาดเล็ก ๆ แต่ข้าวของคุณภาพ จัดไปจ๊ะ หอยจ้าหอย มีความสุขเหลือเกิน 

บรรยากาศตลาดจ๊ะ

ทริปนี้ก็ไม่มีอะไรมาก สบาย ๆ ฉลองความรักที่เรามีให้กันมากว่าห้าปี เรียบ ๆ ง่าย ๆ สม่ำเสมอ

กลับมาถึงบ้าน ยังไม่ทันจะรื้อกระเป๋าดี ฝรั่งเศสก็ประกาศล๊อกดาวน์ ก็ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย คนที่นี่เขาไม่กลัวโควิดกันเลย เคสมันพุ่งปรี๊ด ๆ ทุกวัน ๆ 

พวกเราจึงแพคกระเป๋าอีกครั้ง เพื่อการเดินทางถัดไป เพื่อให้ถึงที่หมายก่อนวันหยุดอีสเตอร์จะหมดลง และ การล๊อกดาวน์เต็มรูปแบบจะเริ่มขึ้น 

ประเทศที่เราจะเดินทางไป ก็คือ อันโดร่านั่นเอง ถ้าใครได้อ่านซีรีส์

ลิต้าพาเที่ยว ตอน ประเทศนี้มีด้วยหรือ

คงพอจะจำได้ว่า พวกเรามีแผนจะไปตั้งรกรากที่นั่น ดังนั้นทริปนี้ไม่ใช่ทริปท่องเที่ยว แต่เป็นทริปช๊อปปิ้ง เอ้ย ไม่ใช่ เออ ใช่อยู่ แต่เป็นการช๊อปอสังหา แล้วจะมาเล่าให้ฟังนะคะ ว่าเป็นอย่างไร 

ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจค่ะ ไปจัดกระเป๋าก่อนนะ ออกเดินทางพรุ่งนี้ละคะ 

รัก

ลิต้าเจน 

สวัสดีค่ะ กลับมาแล้วจากทริปฉลองครบรอบ 5 ปี กับท่านชายสายสมร จริง ๆ ก็ไปเที่ยวเฉย ๆ นี่แหละคะ เรียกให้โก้เก๋ว่าทริปฉลองครบรอบ เพราะเราไปเที่ยวกันบ่อยจนบางทีฉันก็ไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตารอโอกาสอะไรที่จะฉลองซักเท่าไหร่ เรียกว่าประสบการณ์หนึ่งของชีวิตเสียมากกว่า ส่วนข้อมูลเรื่องท่องเที่ยวคงหวังอะไรจากฉันมากไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แค่จำชื่อเมืองได้ก็เก่งแล้ว

ทริปนี้เป็นทริปเล็ก ๆ และ สั้น ๆ แค่สองคืนเท่านั้นเอง วันแรกเราไป La Rochelle เป็นเมืองน่ารัก ๆ ริมชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส บรรยากาศน่ารักมากสำหรับการเดินเล่น อากาศก็อุ่นขึ้นบ้างแล้ว ถึงแม้ลมจะแรงซักหน่อย แต่แสงแดดดี๊ดี ขนาดว่าฉันต้องร้องอยากทานไอศรีมกันเลยทีเดียว 

เราเดินเล่นผ่านเมืองเก่าต่าง ๆ ตึกอะไรคืออะไรบ้างฉันก็ไม่รู้หรอก ฉันก็ถ่ายรูปของฉันไปเรื่อย รู้แต่ว่าคนเต็มไปหมด คนที่นี่เขาไม่กลัวโควิดกันเลยทั้ง ๆ ที่เคสแต่ละวันก็ไม่ใช่น้อย พวกเราพยายามทิ้งระยะห่างจากทุกคนสุดพลัง

ภาพบรรยากาศเมือง La Rochelle

ตกเย็นเราแวะซื้ออาหารและเครื่องดื่มก่อนเข้าที่พักติดทะเล โรงแรมตกแต่งแนวทะเล น่ารักมาก เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ฉันสามารถถอดเลคกิ้งแล้วไม่หนาว ผิวที่สัมผัสอากาศโดยตรง ทำให้ฉันรู้สึกดีมาก ๆ เรื่องธรรมดา ๆ แค่นี้ที่เป็นปกติของชีวิตเมื่ออยู่อีกโซกโลกหนึ่งที่อากาศร้อนเหมือนเตาอบกลับทำให้รู้สึกพิเศษอย่างประหลาดเมื่ออยู่อีกซีกโลกหนึ่ง 

หลังจากนั้นเราก็ทำอาหาร และ ทานอาหาร อ่านไม่ผิดเลยค่ะ ทำอาหาร สิ่งหนึ่งที่ฉันว่าออกจะแปลกซักหน่อย คือ พวกเรามักทำอาหารทานเองถึงแม้จะเดินทางก็ตาม ฉันมีอุปกรณ์ทำครัวเล็ก ๆ สำหรับพกพาเรียกว่าไปไหนไปกัน ไม่อดตาย 

ก่อนหน้านี้เวลาพวกเราเดินทาง เราก็ทานตามร้านอาหารนี่แหละคะ แต่เมื่อช่วงต้นปี 2020 ตอนโควิดยังไม่กระจายตัวขนาดนี้ พวกเราเดินทางไปออสเตรเลียเป็นเวลาสามเดือน ก่อนเดินทางหนึ่งคืน ฉันเกิดมีนิมิตหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ บอกให้ฉันต้องไปซื้อกระทะไฟฟ้าแบบพกพาไปด้วย เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมา ฉันตรงดิ่งไปห้างใกล้บ้านจัดมาหนึ่งเซ็ท โดยคุณชายเธอไม่รู้เรื่องหรอก และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการทำอาหารในโรงแรมขณะท่องเที่ยว

ต้องบอกว่าช่วยชีวิตพวกเราได้มาก ๆ เพราะบ่อยครั้งที่มันไม่ง่ายเลยที่จะหาร้านอาหารทานในที่ใหม่ ๆ ที่เราไป โดยเฉพาะระดับความยากในการวางใจในร้านอาหารของท่านชายด้วยแล้ว บางครั้งฉันถึงกับอ่อนใจ อยากจะเอาขามาก่ายหน้าผาก และนี่ก็เป็นเหตุผลนึงที่ฉันเรียกเธอว่าท่านชาย เป็นเชิงประชดประชันในความมากยากเรื่องเยอะในการกิน ขอถอนหายใจแปป เธอไม่วุ่นวายเรื่องรสชาติเลย ไม่ต้องปรุงอะไรเลย เธอก็ทานได้ บอกว่าอร่อยด้วย แต่เธอเลือกเยอะว่าวัตถุดิบมาจากไหน สะอาดรึเปล่า ออแกนิกหรือไม่ เวลาเดินเลือกร้านอาหารที ทำเอาหิวกลายเป็นโมโหได้เลยทีเดียว สำหรับฉันรึคุณภาพก็สำคัญ แต่ถ้าไม่มีจะกิน ขอกินกันตายก่อน ส่วนเธอรึ ถ้าให้เธอกินอาหารฟาสฟู๊ด เธอยอมอดตาย เชื่อไหมละ อย่าให้พูดเรื่องนี้อีกยาว คนอะไร ทุกอย่างต้องปอกเปือก มะเขือเอย ซอสเซสเอย ชีสเอย ปอกเปือกทุกอย่าง ครั้งหนึ่งฉันจะซื้อแรดดิชลูกเล็ก ๆ แดง ๆ ขนาดเท่าลูกลำใยน่ะ เธอว่า อันนี้ท่าทางจะปอกเปือกยาก ฉันหันค้อนทันที เป็นตายร้ายดี ฉันจะไม่ปอกเปือกแรดดิชเด็ดขาด มันจะเหลืออะไรให้กิน ลองคิดดู อันนี้ก็แกล้ง ๆ จิก ๆ เธอเล่น ๆ สนุก ๆ ยังไงฉันก็รักเธอ และก็ปอกเปือกให้ทุกอย่าง ยกเว้นแรดดิช อิอิ

เอาหล่ะ ด้วยความยากนั้น เลยเป็นที่มาของการทำอาหารระหว่างเดินทาง ซึ่งตอนนี้ก็ต้องบอกว่าช่วยได้มาก ๆ เพราะโควิดระบาดขนาดนี้ ร้านอาหารต่างปิดหมด เราทำอาหารทานเองได้ ทั้งยังลดความเสี่ยงในการรับเชื่อด้วยในตัว ฉันในตอนแรกที่เจอครัวเล็ก ๆ แบบมินิฉบับกระเป๋านี้ งก ๆ เงิ่น ๆ มาก มาวันนี้ก็เร่ิมคล่องแคล้ว ปรับตัวใช้ทุกอย่างให้เกิดประโยชน์ในที่สุด เพิ่มรสชาติให้กับการเดินทาง และท่านชายเองก็มีความสุข สบายใจ 

เอาภาพโรงแรมและครัวมินิมาให้ดูค่ะ

เอาเป็นว่าวันนี้เท่านี้ก่อนนะคะ จบกันแบบดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ ค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาเล่าต่อนะคะ 

ตอน 2 เกาะ ile de ré มาแล้วจ้า

รัก

ลิต้าเจน